Simon- en Peterdag, en andere perikelen
Door: Petra Reitsma
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
06 Januari 2014 | Nederland, Hoogeveen
Nog 14 dagen…
De afgelopen week is als in een stroomversnelling voorbij gegaan.
2013 is overgegaan in 2014 alsof het niks is.
Wat ben ik blij dat ik mijn werk al heb opgezegd per 1 november vorig jaar. Wie had gedacht dat er al voor de tocht zoveel ontwikkelingen zouden zijn.
Na de triomf van vorige week en het beschrijven van de tocht, hebben Hilbrand en ik zondag heerlijk geluierd en genoten van de rust. En die rust voelt dan zo welverdiend na de prestatie van de dagen ervoor.
Op maandag is mijn “Simon-dag” gepland. Met mijn tweede zoon van 27 beleef ik een intensieve en mooie dag. We bezoeken de plaatsen waar hij en wij gewoond hebben. We rijden samen naar het meest noordelijke puntje van het vasteland bij Uithuizermeeden, dat nu de Noordkaap wordt genoemd en waar in 2002 een kunstwerk “De Hemelpoort” is geplaatst om meer toeristen te trekken. Zo zie je, alles verandert.
Wij fietsten hier vroeger juist heen omdat het zo heerlijk rustig was, zelfs de bewoners van deze streek kwamen hier nauwelijks. Vaak op de woensdagen of in het weekend dan pakten we de fiets, zetten Paul en Simon voor op de fiets, rieten picknickmand voorop, fietstassen vol met emmertjes en scheppen, en reden dan vaak met flink wat wind richting de zee, want waaien doet het hier wel!
Bij vloed vonden onze strandjuttertjes genoeg spullen om mee te spelen. Bij eb trokken we de zandplaat op en speelden alsof we aan het strand zaten en zochten krabbetjes in de stroompjes en bouwden zandkastelen. Een hemels plekje…
We zoeken mijn vriendin Ria op in Uithuizermeeden en vinden haar in de schuur bij haar huis waar ze druk bezig is met oliebollen bakken. Ze is blij verrast met ons spontane bezoek. We blijven even hangen en genieten ondertussen van het keuren van de bollen. Na een innige omhelzing trekken we verder richting Surhuisterveen.
Simon haalt druk herinneringen op. En ook hier is veel veranderd. Het grasveldje waar de kinderen in de vakanties hutten bouwden en waar ze in tenten sliepen is veranderd in een speeltuintje met allemaal auto’s er omheen. In de hoek, waar garages stonden en waar ook nog veel speelplek was, staan nu huizen. De speelruimte voor kinderen is behoorlijk ingeperkt.
We drinken een kop thee bij mijn tante Betty, de zus van mijn overleden vader, die erg zwak is. Zij is blij met ons bezoek. Haar man klaagt veel over de jeugd van tegenwoordig en niks lijkt te deugen. Tante Betty blijft opgewekt en verwent ons met thee en koekjes. Het was een verrassing dat we zo dicht bij elkaar woonden van 1993 – 1996. In die periode is onze band ontstaan, want daarvoor had ik haar nauwelijks gezien. Ze was een strenge vrouw voor zichzelf en anderen, maar lief en zorgzaam voor onze kinderen. Ik vergeet nooit dat ze over Simon zei: “Hij lijkt precies op je vader, ook zo’n deugniet”. Ze keek daar erg afkeurend bij, maar ik genoot van deze informatie over mijn vader. Mijn vader was dus net zo’n leuk ventje geweest als Simon nu was!
We blijven niet lang en gaan verder naar Joure, waar we van 1996 – 2000 woonden.
Hier bezoeken we buurvrouw Froukje. Zij had straatvrees op het moment dat we haar leerden kennen. Door het overlijden van haar man is ze flinker geworden en durft ze wel weer naar de supermarkt. We halen herinneringen op aan de periode dat we daar woonden. Simon herinnert zich opeens dat hij een keer met de buurman mee is geweest met de supportersbus van Heerenveen naar een wedstrijd tegen Ajax in de Amsterdam Arena.
Simon en ik hebben een heerlijke dag samen en spreken alles uit wat er uit te spreken valt. Fijn dat we zo’n relatie hebben. Een dag met een gouden randje, een dag om te koesteren, een man om te koesteren!
Dan ga ik deze week nog naar de tandarts en de kapper. De tandarts voorziet geen problemen voor het komende half jaar en dat is een prettig idee met de tocht in het vooruitzicht. Wat mijn haar betreft, zal ik mijn geluk onderweg moeten beproeven. Ik ben benieuwd of de kappers langs de camino een beetje kunnen knippen…
De organisatie voor het afscheidsfeest verloopt goed, we slaan alvast boodschappen in en de broodjes liggen gesmeerd en wel in de vriezer.
Onze kinderen vieren oud en nieuw met hun vrienden en onze tortelduif vriendjes vieren het samen. Wij besluiten om vroeg naar bed te gaan om daar tv te kijken. Om even na twaalven gaan we slapen met op de achtergrond de vuurwerkknallen. De volgende dag staan we om 8 uur fris en fruitig op, heerlijk!
Hilbrand is deze week erg onrustig en is met iets… bezig. Regelmatig slaakt hij kreten van vreugde, en slaat hij zich op de knieën van plezier, heel apart. Als ik vraag wat er in hemelsnaam allemaal aan de hand is vertrouwt hij me toe dat hij iets wilde, maar dacht dat het onmogelijk was. En nu lijkt het toch te lukken! Hij wil weten wanneer ik maandag de 20ste precies wil vertrekken. En dan komt er een spontane wensuiting vanuit het diepste van mijn wezen naar boven: “Komt mijn vader mij uitzwaaien?” Met dat ik dat zeg, schud ik mijn hoofd en weet dat het een dwaze wens is. Zelfs Hilbrand kan het onmogelijke niet mogelijk maken, ook al zou ik dat nog zo graag wensen!
Dan heeft Hilbrand voor vrijdag met Paul afgesproken dat we langskomen om voorbereidingen te treffen voor de schoonmaakster die volgende week begint. Op donderdagavond belt Paul een aantal keren. Hilbrand en ik hebben al afgesproken dat we geen telefoontjes van Paul zouden oppakken, omdat we bang waren dat hij af zou bellen. Het zit ons niet lekker en we slapen slecht die nacht. Op vrijdag belt Paul ongeveer om de tien minuten, om de beurt met het vaste nummer en de mobiele telefoon van Hilbrand en van mij. We houden ons aan de afspraak en rijden naar Groningen. Paul reageert niet op ons bellen en Hilbrand klopt aan en is deze keer vastberaden. Deze houding valt waarschijnlijk op bij Paul, want hij laat ons binnen…! Een grote verrassing, wij zijn opgetogen. We mogen opruimen en schoonmaken, wat een twijfelachtige eer is, volgens onze steun en toeverlaat Menno. Blij als kinderen, gaan we een aantal uren aan de slag. Paul lijkt goedgehumeurd en stelt zelfs voor om broodjes te halen. Wij laten ons verwennen op deze onverwachte traktatie! En dan komt Simon ook nog langs en is verbaasd om ons te zien. Wat een gezelligheid bij Paul thuis, heel bijzonder! Als dan woensdag de schoonmaakster ook binnenkomt dan heb ik er alle vertrouwen in dat ook hier alles op rolletjes gaat lopen!
Zaterdag gaan we als familie naar Ria en de kinderen op haar uitnodiging omdat Roel jarig zou zijn geweest. In het begin zijn we een beetje onwennig, maar al gauw is het erg gezellig met elkaar. Bijna te gezellig… Ria vertelt ontroerd over Luuk die de wensballon voor oud en nieuw niet op wilde laten omdat zijn wens toch niet uit kwam. Ik snap zijn wens wel. Hij hield ontzettend van zijn opa, zijn held en kan hem niet missen.
Zondag is het “Peter-dag”. Met mijn jongste wandel ik een deel van het Jacobspad, van Amen – Westerbork.
We parkeren de auto in Westerbork en Hilbrand brengt ons naar Amen, waar Hilbrand en ik de vorige keer zijn blijven hangen… Mijn wandelstokken staan er nog en na een kop koffie met krentenwegge gaan we op pad. Het is zonnig en droog, maar de paden zijn erg nat. We lopen langs de sterrenwacht en Kamp Westerbork en beklimmen een uitkijktoren langs de route.
Tijdens de wandeltocht praten we honderduit. We genieten van een lekkere lunch onderweg en komen in het donker aan in Westerbork, wij hebben er allebei geen moeite mee. Daar drinken we koffie en maken dankbaar gebruik van het toilet. We zoeken een tapasrestaurantje op met een leuke sfeer en sluiten de avond lekker af. Ook met mijn jongste is alles besproken en uitgesproken, ik kan met een gerust hart gaan wandelen straks.
Bij thuiskomst blijkt dat ik mijn rugzak en wandelstokken(!) heb vergeten, die blijken nog in Westerbork te liggen. Hmmm, dat zal straks anders moeten…
De afgelopen week is als in een stroomversnelling voorbij gegaan.
2013 is overgegaan in 2014 alsof het niks is.
Wat ben ik blij dat ik mijn werk al heb opgezegd per 1 november vorig jaar. Wie had gedacht dat er al voor de tocht zoveel ontwikkelingen zouden zijn.
Na de triomf van vorige week en het beschrijven van de tocht, hebben Hilbrand en ik zondag heerlijk geluierd en genoten van de rust. En die rust voelt dan zo welverdiend na de prestatie van de dagen ervoor.
Op maandag is mijn “Simon-dag” gepland. Met mijn tweede zoon van 27 beleef ik een intensieve en mooie dag. We bezoeken de plaatsen waar hij en wij gewoond hebben. We rijden samen naar het meest noordelijke puntje van het vasteland bij Uithuizermeeden, dat nu de Noordkaap wordt genoemd en waar in 2002 een kunstwerk “De Hemelpoort” is geplaatst om meer toeristen te trekken. Zo zie je, alles verandert.
Wij fietsten hier vroeger juist heen omdat het zo heerlijk rustig was, zelfs de bewoners van deze streek kwamen hier nauwelijks. Vaak op de woensdagen of in het weekend dan pakten we de fiets, zetten Paul en Simon voor op de fiets, rieten picknickmand voorop, fietstassen vol met emmertjes en scheppen, en reden dan vaak met flink wat wind richting de zee, want waaien doet het hier wel!
Bij vloed vonden onze strandjuttertjes genoeg spullen om mee te spelen. Bij eb trokken we de zandplaat op en speelden alsof we aan het strand zaten en zochten krabbetjes in de stroompjes en bouwden zandkastelen. Een hemels plekje…
We zoeken mijn vriendin Ria op in Uithuizermeeden en vinden haar in de schuur bij haar huis waar ze druk bezig is met oliebollen bakken. Ze is blij verrast met ons spontane bezoek. We blijven even hangen en genieten ondertussen van het keuren van de bollen. Na een innige omhelzing trekken we verder richting Surhuisterveen.
Simon haalt druk herinneringen op. En ook hier is veel veranderd. Het grasveldje waar de kinderen in de vakanties hutten bouwden en waar ze in tenten sliepen is veranderd in een speeltuintje met allemaal auto’s er omheen. In de hoek, waar garages stonden en waar ook nog veel speelplek was, staan nu huizen. De speelruimte voor kinderen is behoorlijk ingeperkt.
We drinken een kop thee bij mijn tante Betty, de zus van mijn overleden vader, die erg zwak is. Zij is blij met ons bezoek. Haar man klaagt veel over de jeugd van tegenwoordig en niks lijkt te deugen. Tante Betty blijft opgewekt en verwent ons met thee en koekjes. Het was een verrassing dat we zo dicht bij elkaar woonden van 1993 – 1996. In die periode is onze band ontstaan, want daarvoor had ik haar nauwelijks gezien. Ze was een strenge vrouw voor zichzelf en anderen, maar lief en zorgzaam voor onze kinderen. Ik vergeet nooit dat ze over Simon zei: “Hij lijkt precies op je vader, ook zo’n deugniet”. Ze keek daar erg afkeurend bij, maar ik genoot van deze informatie over mijn vader. Mijn vader was dus net zo’n leuk ventje geweest als Simon nu was!
We blijven niet lang en gaan verder naar Joure, waar we van 1996 – 2000 woonden.
Hier bezoeken we buurvrouw Froukje. Zij had straatvrees op het moment dat we haar leerden kennen. Door het overlijden van haar man is ze flinker geworden en durft ze wel weer naar de supermarkt. We halen herinneringen op aan de periode dat we daar woonden. Simon herinnert zich opeens dat hij een keer met de buurman mee is geweest met de supportersbus van Heerenveen naar een wedstrijd tegen Ajax in de Amsterdam Arena.
Simon en ik hebben een heerlijke dag samen en spreken alles uit wat er uit te spreken valt. Fijn dat we zo’n relatie hebben. Een dag met een gouden randje, een dag om te koesteren, een man om te koesteren!
Dan ga ik deze week nog naar de tandarts en de kapper. De tandarts voorziet geen problemen voor het komende half jaar en dat is een prettig idee met de tocht in het vooruitzicht. Wat mijn haar betreft, zal ik mijn geluk onderweg moeten beproeven. Ik ben benieuwd of de kappers langs de camino een beetje kunnen knippen…
De organisatie voor het afscheidsfeest verloopt goed, we slaan alvast boodschappen in en de broodjes liggen gesmeerd en wel in de vriezer.
Onze kinderen vieren oud en nieuw met hun vrienden en onze tortelduif vriendjes vieren het samen. Wij besluiten om vroeg naar bed te gaan om daar tv te kijken. Om even na twaalven gaan we slapen met op de achtergrond de vuurwerkknallen. De volgende dag staan we om 8 uur fris en fruitig op, heerlijk!
Hilbrand is deze week erg onrustig en is met iets… bezig. Regelmatig slaakt hij kreten van vreugde, en slaat hij zich op de knieën van plezier, heel apart. Als ik vraag wat er in hemelsnaam allemaal aan de hand is vertrouwt hij me toe dat hij iets wilde, maar dacht dat het onmogelijk was. En nu lijkt het toch te lukken! Hij wil weten wanneer ik maandag de 20ste precies wil vertrekken. En dan komt er een spontane wensuiting vanuit het diepste van mijn wezen naar boven: “Komt mijn vader mij uitzwaaien?” Met dat ik dat zeg, schud ik mijn hoofd en weet dat het een dwaze wens is. Zelfs Hilbrand kan het onmogelijke niet mogelijk maken, ook al zou ik dat nog zo graag wensen!
Dan heeft Hilbrand voor vrijdag met Paul afgesproken dat we langskomen om voorbereidingen te treffen voor de schoonmaakster die volgende week begint. Op donderdagavond belt Paul een aantal keren. Hilbrand en ik hebben al afgesproken dat we geen telefoontjes van Paul zouden oppakken, omdat we bang waren dat hij af zou bellen. Het zit ons niet lekker en we slapen slecht die nacht. Op vrijdag belt Paul ongeveer om de tien minuten, om de beurt met het vaste nummer en de mobiele telefoon van Hilbrand en van mij. We houden ons aan de afspraak en rijden naar Groningen. Paul reageert niet op ons bellen en Hilbrand klopt aan en is deze keer vastberaden. Deze houding valt waarschijnlijk op bij Paul, want hij laat ons binnen…! Een grote verrassing, wij zijn opgetogen. We mogen opruimen en schoonmaken, wat een twijfelachtige eer is, volgens onze steun en toeverlaat Menno. Blij als kinderen, gaan we een aantal uren aan de slag. Paul lijkt goedgehumeurd en stelt zelfs voor om broodjes te halen. Wij laten ons verwennen op deze onverwachte traktatie! En dan komt Simon ook nog langs en is verbaasd om ons te zien. Wat een gezelligheid bij Paul thuis, heel bijzonder! Als dan woensdag de schoonmaakster ook binnenkomt dan heb ik er alle vertrouwen in dat ook hier alles op rolletjes gaat lopen!
Zaterdag gaan we als familie naar Ria en de kinderen op haar uitnodiging omdat Roel jarig zou zijn geweest. In het begin zijn we een beetje onwennig, maar al gauw is het erg gezellig met elkaar. Bijna te gezellig… Ria vertelt ontroerd over Luuk die de wensballon voor oud en nieuw niet op wilde laten omdat zijn wens toch niet uit kwam. Ik snap zijn wens wel. Hij hield ontzettend van zijn opa, zijn held en kan hem niet missen.
Zondag is het “Peter-dag”. Met mijn jongste wandel ik een deel van het Jacobspad, van Amen – Westerbork.
We parkeren de auto in Westerbork en Hilbrand brengt ons naar Amen, waar Hilbrand en ik de vorige keer zijn blijven hangen… Mijn wandelstokken staan er nog en na een kop koffie met krentenwegge gaan we op pad. Het is zonnig en droog, maar de paden zijn erg nat. We lopen langs de sterrenwacht en Kamp Westerbork en beklimmen een uitkijktoren langs de route.
Tijdens de wandeltocht praten we honderduit. We genieten van een lekkere lunch onderweg en komen in het donker aan in Westerbork, wij hebben er allebei geen moeite mee. Daar drinken we koffie en maken dankbaar gebruik van het toilet. We zoeken een tapasrestaurantje op met een leuke sfeer en sluiten de avond lekker af. Ook met mijn jongste is alles besproken en uitgesproken, ik kan met een gerust hart gaan wandelen straks.
Bij thuiskomst blijkt dat ik mijn rugzak en wandelstokken(!) heb vergeten, die blijken nog in Westerbork te liggen. Hmmm, dat zal straks anders moeten…
-
06 Januari 2014 - 19:36
Giny:
wat geweldig om al deze positieve dingen te lezen Petra, vooral dat bij Paul!!
liefs Giny en Dion -
06 Januari 2014 - 19:55
Marchje:
Mooi dat je zo aan het afronden bent en dat dat goed voelt.
De tijd vliegt voorbij..
Liefs Marchje -
06 Januari 2014 - 20:10
Anne Marie:
Mooi verhaal Petra! Ik vind het nog steeds bijzonder dat je deze uitdaging aangaat.x
-
06 Januari 2014 - 20:21
Geertje:
Lieve Petra,
wat kan jij schrijven zeg!!!
Ik heb genoten van je ''ben-nog-thuis-en-geregeld-onderweg-verslag''.
''Afgerond'' staat netjes.
Dus de 20e vertrek je uit Wasterbork?
Heb je ook geoefend met de kilo's in je rugzak als je echt onderweg bent?
Tot later, liefs Geertje -
06 Januari 2014 - 20:23
Geertje:
ps: wasterbork=westerbork
ja ja het komt er op aan x -
13 Januari 2014 - 20:18
Petra Teeninga:
Fijn he Giny en Marchje, ik ben ook zo blij hoe het nu gaat. We werken met elkaar toe naar het afscheid nemen...
Hoi Geertje,Leuk je hier te ontmoeten. Wat had je een prachtige kaart van het "kind"! Is dit nog een tekening van Sara van vroeger? Ik vertrek maandag de 20ste vanaf Zwarte Haan aan de zee bij St. Jacobiparochie, niet ver van de roots van de Reitsma's. Ik heb een paar keer geoefend met de kilo's, maar ik weet nog steeds niet precies wat ik meeneem, ik krijg zoveel adviezen... In Nederland heb ik geen slaapzak en luchtbed nodig. Hilbrand wil ze wel me brengen in de voorjaarsvakantie. Na een aantal weken lopen weet ik denk ik ondertussen wel wat ik echt nodig heb en wat niet. Ook de reisgidsen van Frankrijk en verder kan Hilbrand dan meenemen, dit scheelt allemaal gewicht. Ik denk dat ik donderdag de tas definitief ga inpakken, weer een spannend moment...
-
19 Januari 2014 - 17:57
Geertje:
De ansichtkaart van Pieter Westra (1918-1985) had als titel ''In Bethlehems stal'' -zie achterzijde, schoonvader van Sjoukje, mijn kweekschoolvriendin.
Omdat ik op 13-07-13 grootmoeder werd van het kind Salomon, (van Saar en Nico) werd mijn nieuwjaarwens een ode aan het kind, inclusief het kind in ons allen, van daar ''leve het kind''.
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag morgen.
Veel licht en ruimte gewenst voor al je dagen, en kracht voor je geest en voeten en rug.
Ik zou wel een dagje mee willen wandelen, zie jij dat als mogelijk?
Liefs Geertje
-
19 Januari 2014 - 18:23
Petra:
Hartstikke leuk Geertje, leve ons kind!
Het lijkt me erg gezellig om een wandelafspraak te maken.
Hilbrand regelt dit voor mij ;)
Je kunt hem bereiken via: hilbrand.teeninga@gmail.com
Tot ziens!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
