Koudwatervrees en lieve gebaren
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
13 Januari 2014 | Nederland, Hoogeveen
Nog 7 dagen…
De rugzak en wandelstokken zijn weer binnen. Nu kan ik nog snel met de auto op en neer, straks zal dat anders moeten.
Maandag heb ik mijn voeten voor de laatste keer laten behandelen door de pedicure. Vanaf het moment dat ik begon met de training ben ik om de 6 weken naar haar toe gegaan om mijn voeten in een goede conditie te houden en om tips te krijgen voor onderweg. Vanaf nu moet ik het zelf doen. Corrie leeft erg mee en ik krijg nog een vijl voor mijn teennagels en voeten en proefzakjes voeten crème voor onderweg, zomaar cadeau. Dat is toch wel erg lief!
Het doet me denken aan de kapster waar ik vorige week was. Ook zij leeft enorm mee. Haar reactie was nogal heftig toen ik in oktober van mijn onderneming vertelde, de heftigste reactie tot nu toe. Nu is ze er een beetje aan gewend en is ze vooral bezorgd. Ze kan zich er geen voorstelling van maken dat iemand dit wil, zij wil het niet in ieder geval. Ik sus haar door te zeggen dat het ook niet hoeft. Ieder mag zijn of haar eigen droom leven. Ze heeft nog wel een praktisch cadeautje voor onderweg: een inklapbare haarborstel met spiegeltje en ze wil me graag volgen. Dat is toch heel aardig van haar.
Onwillekeurig denk ik aan de boodschap die Paolo Coëlho doorgeeft en dit helpt mij: “Volg nooit de uitgestippelde paden, probeer wat anders te doen ook al vertellen mensen dat je gek bent. Gooi je vleugels in de wind. Natuurlijk zal je lijden, maar betaal die prijs. Alles wat je dromen kunt is mogelijk. Volg gewoon je pad, dat is het enige wat je te doen staat”.
Ik heb sinds een aantal weken last van een verstopte neus en mijn oren beginnen te "prikken". Vorig jaar had ik een verwaarloosde middenoorontsteking, ondanks de overtuiging van de huisarts dat er niks aan de hand was. Na aandringen van mij om doorverwezen te worden naar de KNO-arts bleek dus dat het goed mis was. Zij haalde een fikse verstopping weg en na 2 kuren en een geweldige neusspray was ik genezen en een stuk energieker. Dus, na deze ervaring begin ik hem een beetje te knijpen. Voor de zekerheid neem ik contact op met de apotheek en met een recept van de huisarts mag ik de neusspray ophalen. Na een aantal dagen prikken mijn oren niet meer. Ik neem de neusspray mee, want op een middenoorontsteking zit ik niet te wachten!
Woensdag komt de schoonmaakster bij Paul. Alles loopt op rolletjes. We zijn er beduusd van en verlaten na een kop koffie en deze keer NIET schoonmaken... het pand. We voelen ons als kinderen zo vrij, alsof we op school kwamen en te horen kregen dat de meester ziek is en wij vrij zijn! Hoera, leve de vrijheid!
We bezoeken onze oud-buurman in Delfzijl om samen met hem herinneringen op te halen aan de tijd dat we in Delfzijl woonden van 1983 - 1985. Kina, zijn vrouw is twee jaar geleden overleden, hij schreef ons dat een paar weken geleden. Na onze verhuizing naar Uithuizermeeden bezochten we hem en zijn vrouw nog vaak, ik reed wekelijks met Paul in de bus naar ze toe om daar een dag door te brengen. Buurvrouw Kina was mijn tweede thuis, totdat haar aandacht verschoof omdat ze zelf grootmoeder werd.
's Avonds ga ik met mijn Lady's only-vriendinnen naar de bioscoop. Margriet heeft de film uitgezocht die ze wel toepasselijk vond: The secret life of Walter Mitty, met het motto: 'To see the world. To find each other and to feel. That is the purpose of life.' Een heerlijke film voor dromers en reizigers, met prachtige beelden van IJsland, Groenland, De Himalaya en New York. Hierna een half jaar geen film voor ons samen! Wie weet draait er nog een film onderweg...
Donderdag ga ik naar een moeder met zorgkinderen. We blijven praten en kunnen bijna niet afscheid nemen. Ik herken zo haar zoektocht en de vechtlust, het is alsof ik mezelf zie, jaren terug! En nu snap ik ook waarom ik zo ontzettend moe ben de afgelopen jaren. Het is niet niks om zo te moeten knokken en medestanders te krijgen. Ik wens haar alle wijsheid en geloof in zichzelf. Moeders voor Moeders...
Harry en Tootje, zij liep naar Santiago in 2010, kwamen deze week nog langs zoals ze beloofd hadden. Het is zo fijn om met iemand te praten die weet hoe het voelt om dit te willen en die ook ervaring heeft. Ik mag Tootje alles vragen, ook als ik onderweg ben en dat geeft een heerlijk vertrouwd gevoel!
Van Tineke, een lieve buurvrouw die erg meeleeft, krijg ik een zelfgemaakt leren etui dat ik om de hals kan dragen en waar mijn waardevolle papieren in kunnen, lief...
En dan opeens slaat de angst mij om het hart. Ik besef dat ik nog een week thuis ben en dan ga! Ik weet dat ik dit ga doen en dat ik dit wil, maar ik word opeens zo ontzettend bang! Ik wil deel uit maken van het leven van Hilbrand en mijn kinderen en hier contacten houden. Ik ben bang om alles te verliezen, dat het me kwalijk genomen wordt dat ik voor mezelf kies, voor mijn droom! Ik zal ze missen en ik weet, ik ben op afstand, maar ik ben ze nergens kwijt (regel uit: "De helft van mij", gezongen door Angela Groothuizen voor Bastiaan Ragas). "Natuurlijk zal je lijden, maar betaal die prijs", zegt Paolo Coelho. Poeh, dat is gemakkeljk gezegd. Ik knuffel Hilbrand stevig nu het nog kan en bedenk dat hij de liefste is bij wie ik wil schuilen!
Afgelopen zondag heb ik mijn Jacobsschelp weer opgehaald uit Buitenpost. Ik had de schelp neergelegd bij het graf van mijn vader vlak nadat ik had besloten om de tocht te gaan lopen. Ik put kracht uit het maken van deze verbinding. Het geeft mij het gevoel dat mijn keuze om mijn leven te leven gesteund wordt door mijn vader. Ik gooi mijn vleugels in de wind!
Onze lieve buren komen nog afscheid nemen en we hebben een heerlijke avond; wat fijn om zo afgestemd te zijn met een ander! Ik krijg van mijn power-buurvrouw/vriendin een ketting met een oud-keltisch symbool van een vrouw met een spiraal in 2D. Het is een symbool voor krachtige vrouwen en staat voor de weg die je aflegt naar binnen en deze verbind met de weg weer naar buiten. Dit is zeker van toepassing, hoe vaak ben ik die weg niet gegaan? Ik neem het mee, zodat ik hieruit kracht kan putten in moeilijke perioden.
De rugzak en wandelstokken zijn weer binnen. Nu kan ik nog snel met de auto op en neer, straks zal dat anders moeten.
Maandag heb ik mijn voeten voor de laatste keer laten behandelen door de pedicure. Vanaf het moment dat ik begon met de training ben ik om de 6 weken naar haar toe gegaan om mijn voeten in een goede conditie te houden en om tips te krijgen voor onderweg. Vanaf nu moet ik het zelf doen. Corrie leeft erg mee en ik krijg nog een vijl voor mijn teennagels en voeten en proefzakjes voeten crème voor onderweg, zomaar cadeau. Dat is toch wel erg lief!
Het doet me denken aan de kapster waar ik vorige week was. Ook zij leeft enorm mee. Haar reactie was nogal heftig toen ik in oktober van mijn onderneming vertelde, de heftigste reactie tot nu toe. Nu is ze er een beetje aan gewend en is ze vooral bezorgd. Ze kan zich er geen voorstelling van maken dat iemand dit wil, zij wil het niet in ieder geval. Ik sus haar door te zeggen dat het ook niet hoeft. Ieder mag zijn of haar eigen droom leven. Ze heeft nog wel een praktisch cadeautje voor onderweg: een inklapbare haarborstel met spiegeltje en ze wil me graag volgen. Dat is toch heel aardig van haar.
Onwillekeurig denk ik aan de boodschap die Paolo Coëlho doorgeeft en dit helpt mij: “Volg nooit de uitgestippelde paden, probeer wat anders te doen ook al vertellen mensen dat je gek bent. Gooi je vleugels in de wind. Natuurlijk zal je lijden, maar betaal die prijs. Alles wat je dromen kunt is mogelijk. Volg gewoon je pad, dat is het enige wat je te doen staat”.
Ik heb sinds een aantal weken last van een verstopte neus en mijn oren beginnen te "prikken". Vorig jaar had ik een verwaarloosde middenoorontsteking, ondanks de overtuiging van de huisarts dat er niks aan de hand was. Na aandringen van mij om doorverwezen te worden naar de KNO-arts bleek dus dat het goed mis was. Zij haalde een fikse verstopping weg en na 2 kuren en een geweldige neusspray was ik genezen en een stuk energieker. Dus, na deze ervaring begin ik hem een beetje te knijpen. Voor de zekerheid neem ik contact op met de apotheek en met een recept van de huisarts mag ik de neusspray ophalen. Na een aantal dagen prikken mijn oren niet meer. Ik neem de neusspray mee, want op een middenoorontsteking zit ik niet te wachten!
Woensdag komt de schoonmaakster bij Paul. Alles loopt op rolletjes. We zijn er beduusd van en verlaten na een kop koffie en deze keer NIET schoonmaken... het pand. We voelen ons als kinderen zo vrij, alsof we op school kwamen en te horen kregen dat de meester ziek is en wij vrij zijn! Hoera, leve de vrijheid!
We bezoeken onze oud-buurman in Delfzijl om samen met hem herinneringen op te halen aan de tijd dat we in Delfzijl woonden van 1983 - 1985. Kina, zijn vrouw is twee jaar geleden overleden, hij schreef ons dat een paar weken geleden. Na onze verhuizing naar Uithuizermeeden bezochten we hem en zijn vrouw nog vaak, ik reed wekelijks met Paul in de bus naar ze toe om daar een dag door te brengen. Buurvrouw Kina was mijn tweede thuis, totdat haar aandacht verschoof omdat ze zelf grootmoeder werd.
's Avonds ga ik met mijn Lady's only-vriendinnen naar de bioscoop. Margriet heeft de film uitgezocht die ze wel toepasselijk vond: The secret life of Walter Mitty, met het motto: 'To see the world. To find each other and to feel. That is the purpose of life.' Een heerlijke film voor dromers en reizigers, met prachtige beelden van IJsland, Groenland, De Himalaya en New York. Hierna een half jaar geen film voor ons samen! Wie weet draait er nog een film onderweg...
Donderdag ga ik naar een moeder met zorgkinderen. We blijven praten en kunnen bijna niet afscheid nemen. Ik herken zo haar zoektocht en de vechtlust, het is alsof ik mezelf zie, jaren terug! En nu snap ik ook waarom ik zo ontzettend moe ben de afgelopen jaren. Het is niet niks om zo te moeten knokken en medestanders te krijgen. Ik wens haar alle wijsheid en geloof in zichzelf. Moeders voor Moeders...
Harry en Tootje, zij liep naar Santiago in 2010, kwamen deze week nog langs zoals ze beloofd hadden. Het is zo fijn om met iemand te praten die weet hoe het voelt om dit te willen en die ook ervaring heeft. Ik mag Tootje alles vragen, ook als ik onderweg ben en dat geeft een heerlijk vertrouwd gevoel!
Van Tineke, een lieve buurvrouw die erg meeleeft, krijg ik een zelfgemaakt leren etui dat ik om de hals kan dragen en waar mijn waardevolle papieren in kunnen, lief...
En dan opeens slaat de angst mij om het hart. Ik besef dat ik nog een week thuis ben en dan ga! Ik weet dat ik dit ga doen en dat ik dit wil, maar ik word opeens zo ontzettend bang! Ik wil deel uit maken van het leven van Hilbrand en mijn kinderen en hier contacten houden. Ik ben bang om alles te verliezen, dat het me kwalijk genomen wordt dat ik voor mezelf kies, voor mijn droom! Ik zal ze missen en ik weet, ik ben op afstand, maar ik ben ze nergens kwijt (regel uit: "De helft van mij", gezongen door Angela Groothuizen voor Bastiaan Ragas). "Natuurlijk zal je lijden, maar betaal die prijs", zegt Paolo Coelho. Poeh, dat is gemakkeljk gezegd. Ik knuffel Hilbrand stevig nu het nog kan en bedenk dat hij de liefste is bij wie ik wil schuilen!
Afgelopen zondag heb ik mijn Jacobsschelp weer opgehaald uit Buitenpost. Ik had de schelp neergelegd bij het graf van mijn vader vlak nadat ik had besloten om de tocht te gaan lopen. Ik put kracht uit het maken van deze verbinding. Het geeft mij het gevoel dat mijn keuze om mijn leven te leven gesteund wordt door mijn vader. Ik gooi mijn vleugels in de wind!
Onze lieve buren komen nog afscheid nemen en we hebben een heerlijke avond; wat fijn om zo afgestemd te zijn met een ander! Ik krijg van mijn power-buurvrouw/vriendin een ketting met een oud-keltisch symbool van een vrouw met een spiraal in 2D. Het is een symbool voor krachtige vrouwen en staat voor de weg die je aflegt naar binnen en deze verbind met de weg weer naar buiten. Dit is zeker van toepassing, hoe vaak ben ik die weg niet gegaan? Ik neem het mee, zodat ik hieruit kracht kan putten in moeilijke perioden.
-
14 Januari 2014 - 18:38
Roel Leeftink:
Hoi Petra,
Ik ben geen volbloed Fries mijn moeder is van origine Fries (Appelscha )
Woon zelf in Borne en vertrek van huis,neem de kortste weg naar Vessem heb n.l.
maar 4 mnd. In Spanje heb ik voor de Camino Frances gekozen omdat ik daar een goed gevoel bij heb n.l de steden Pamplona, Burgos en Leon die ik graag wil bezoeken. ( heb het boekje van de ANWB)
De camino loopt als een rode draad door mijn leven ruim 20 jaar geleden heb ik eens een
lezing van Pater Hans Burgman bezocht die te voet naar Santiago ging en sindsdien heeft de Camino mij niet meer losgelaten.
Ben er 18 jaar geleden al eens met mijn gezin geweest maar met de auto.
Omdat ik nog een baan heb is het een beetje passen en meten om er volgend jaar er
4 maand er tussen uit te kunnen maar dat lukt wel.
Heel veel plezier met jou Camino.
Gr.Roel -
14 Januari 2014 - 22:57
Alice:
Ha die Petra,
Ik lees net je laatste berichtje en wordt meegezogen in de korte tijd die jou nog rest voor je vertrekt. Zonder dezelfde weg te gaan als jij snap ik wel dat het je wat aanvliegt nu het vertrek voor de deur staat. Omarm die " angst" . Ik denk dat het iets zegt over de moed die nodig is om het jouw gekozen pad te gaan volgen. Verder geheel eens met de wijze woorden van Paul Coelho. Het avontuur staat voor de deur. En laat zich zoeken. Liefs Alice -
15 Januari 2014 - 12:04
Jan:
hi Petra,
Vind het erg stoe van je om al in januari te gaan lopen.
Ik vertrek van Reims op 1-4-2014.
Wens je een buen camino toe
Groetjes
jan
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
