Afscheid nemen bestaat niet
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
18 Januari 2014 | Nederland, Hoogeveen
Deze week besef ik goed dat ik nog maar kort thuis ben en dan vertrek. Gelukkig is het niet voor altijd, maar een half jaar je liefsten missen en je vertrouwde omgeving klinkt toch wel erg lang.
De voorbereidingen voor het afscheidsfeest zijn verspreid over de week, met vrijdag de klapper. Hilbrand werkte donderdag in Leeuwarden en nam mijn moeder mee die graag mee wilde helpen bij de voorbereiding. Samen hebben we soep gekookt, want dat kan zij als de beste en allerlei hapjes en broodjes klaargezet. De plaatselijke Nettorama heeft prima meegewerkt: we mochten een boodschappenlijstje inleveren en het personeel daar heeft alle boodschappen verzameld zodat Hilbrand alleen de boodschappen nog maar af hoefde te halen.
De Jacobsschelp moet nog voorzien worden van gaatjes zodat ik deze mee kan dragen. De kans dat de schelp breekt is groot, we durven het daarom niet zelf aan. Bij visboer Wesselink in Hoogeveen halen we vijf reserve schelpen en Wilbert Harke van de Hubo is onze held: na een geslaagde proefboring durft hij het aan met de "echte" schelp. Voor mijn zwager en schoonzus neem ik nog twee exemplaren mee om cadeau te geven, zij gaan in juni en juli op de fiets naar Santiago!
Bart en Peter zetten zich in door mee te denken over de communicatie met thuis. Ik wil graag dagverslagjes kunnen schrijven, foto’s kunnen maken en dagtracks bij kunnen houden. En dit ook nog op internet kunnen zetten. Ik schijn nogal veeleisend te zijn…
De dagverslagjes zijn het minst grote probleem, die kan ik mailen of whatsappen door zoveel mogelijk gebruik te maken van Wifi en in nood gebruikmaken van een week-pas, ik heb dan 200 MB voor 14,99.
Voor wat betreft de foto’s en de tracks zitten er nogal wat haken en ogen aan. Als ik mijn telefoon gebruik is het geheugen vrij snel vol, de batterij snel leeg en in het buitenland is internet behoorlijk prijzig. Ik wil niet te veel geld uitgeven en ook niet te veel gewicht meedragen.
Bart heeft uiteindelijk een fototoestel voor mij uitgezocht, na overleg met fotozaak Bakker, die tegen water, zand en stoten kan. Met GPS!
Nu blijkt deze ook tracks bij te kunnen houden. Peter heeft het uitgeprobeerd en het werkt! Het oversturen via internet is lastig/ beperkt en de jongens hebben bedacht dat ik de SD-kaartjes van het fototoestel naar huis stuur zodat de gegevens vanaf thuis in het verslag kunnen worden gezet. Met de extra accu voor telefoon en camera moet het goed komen.
Via Vobis heeft Bart geregeld dat ik voor een schappelijke prijs voldoende SD-kaartjes meekrijg. Heel fijn dat zijn werkgever zo meewerkt!
Woensdag was de laatste dag en avond dat Hilbrand en ik samen zijn. We hebben ons lekker laten verwennen bij Heleen in Dieverbrug. Zij heeft ons een heerlijke schoonheidsbehandeling gegeven en gemasseerd, todat we wegzweefden, ons ontspanden en alles even konden vergeten.
’s Avonds heb ik uitgebreid gekookt en gingen we romantisch en lang tafelen. We spelen een van de liedjes die ons zo aan het huilen heeft gebracht toen we net bij elkaar waren, waarvan we toen hoopten dat het zo zou zijn en waarvan we nu weten dat het zo is: “I will always love you” van Dolly Parton.
Hilbrand kwam met een grote verrassing… Heel bijzonder voor Hilbrand, want hij is meestal niet zo handig met verrassingen of cadeautjes geven. Er ging een verhaal aan vooraf… Hij had op Facebook gezien dat ik twee schilderijen, een tweeluik van André Broens, heel mooi vond. Hij vond deze ook erg mooi en toepasselijk en heeft contact gezocht met de schilder om een reproductie te vragen. Nu zijn wij behoorlijk kritisch wat schilderijen betreft, we willen al heel lang graag een schilderij, maar vinden maar nooit een die ons raakt.
Hilbrand heeft het verhaal uitgelegd aan de schilder. Hij kon de originelen kopen! André Broens heeft ze zelf gebracht, terwijl Hilbrand mijn vriendin Boukelien meetrok in zijn complot. Zij nodigde me uit voor koffie met een voetmassage, zodat ik niet zomaar naar huis kon lopen…
In het echt zijn de schilderijen mooier nog dan op de foto, ze leven meer. Je ziet een meisje in een poort staan in een magische wereld met achter haar zwart en voor haar licht. Het klopt zo met hoe ik me deze periode voel en ik vind het geweldig dat Hilbrand dit heeft aangevoeld!
Ik ben al jaren bezig met het verwerken van onverwerkte zaken in mijn leven. Dit is begonnen toen ik ging samenwonen met Hilbrand. Bij hem voelde ik me veilig en geliefd en vooral vrij! Daardoor kon ik gaan verwerken wat daarvoor niet mogelijk was. In de loop der jaren kwam ik telkens een stukje verder terug. Dat liet zich niet dwingen, dat gebeurde. Veel gebeurtenissen in mijn leven hebben daaraan bij gedragen.
Het laatste jaar was ik veel bezig met mijn vader die in 1965, een jaar na mijn geboorte, is overleden door een ongeval. Ik heb drie jaar gezocht naar de chauffeur die hem aanreed. Hij was moeilijk te vinden, want zijn naam of initialen en zijn woonplaats waren verschillend in de verschillende kranten. Een oproep in een plaatselijke krant en zelfs een oproep op radio 2 bij het programma “Adres onbekend” gaf geen uitkomst.
Ik heb zelf verder gespeurd en gepuzzeld en allerlei verbanden gelegd totdat ik hem vond en hij leeft nog! Hij was bereid om mij te ontmoeten bij ons thuis en ik heb ruim drie uur vragen op hem afgevuurd totdat ik niets meer te vragen wist. Nu weet ik dat mijn vader niet door zijn eigen schuld is overleden, zoals sommige mensen beweren. Mijn vader had de pech dat hij uit zijn brede vrachtwagen stapte, terwijl het donker was op een weg waar het erg stil was en dat deze man er te snel en te dichtbij langsreed en niet goed reageerde omdat hij moe was na 2,5 uur rijden.
De man draagt deze gebeurtenis zijn leven lang met zich mee en heeft dit zelfs niet aan zijn dochter vertelt die in dat jaar geboren is en hem iedere dag ziet.
Ik had niet kunnen voorspellen hoe ik me zou voelen, maar ik vind het eigenlijk wel fijn te horen dat deze man dit zo vreselijk vindt, want het is ook vreselijk!
We nemen afscheid en Hilbrand maakt nog een foto van ons samen, waarbij we elkaar indringend in de ogen kijken. Het is goed zo.
Wat ik erg jammer vind is dat ik geen foto heb met mijn vader en moeder en mij samen. Gelukkig heb ik wel twee foto’s van mijn vader met mij.
Deze week was ik bij de tandarts, want ja dat moest ook nog gebeuren voordat ik wegga. Ik bleek een gaatje onder een oude vulling te hebben. Tijdens het boren was ik behoorlijk gespannen, de laatste tijd ben ik sowieso meer gevoelig, terwijl ik het opmerkte probeerde ik me te ontspannen door diep in en uit te ademen.
Beelden van mijn vader en moeder kwamen naar boven, ze hielden elkaar vast en keken naar mij, hun kindje en zeiden lieve woordjes, zoals “wat is ze mooi” en “wat heeft ze mooie oogjes”… “Dag en nacht”, fluisterde mijn moeder.
Van ontroering moest ik huilen, de tandarts vroeg: “Doet het erg pijn”… Ik heb niks van de hele behandeling gevoeld en was erg geroerd door wat ik had gezien, voor het eerst had ik mijn vader en moeder samen gezien met mij en dat was zo fijn.
Deze week kreeg ik allemaal briefjes, berichtjes, kaartjes van mensen die met me meeleven. Ik vind dat zo bijzonder en lief! Het helpt mij om deze dagen door te komen en toe te leven naar het afscheid.
En op de vraag: “wat hoop je te vinden” denk ik nu het antwoord te weten. Ik hoop door de poort te mogen gaan, ik kan het licht al zien!
Bedankt lieve allemaal voor lezen, reageren en de steun. Dit is mijn laatste berichtje vanuit thuis voorlopig. Vandaag feest, ik heb er zin in!
De voorbereidingen voor het afscheidsfeest zijn verspreid over de week, met vrijdag de klapper. Hilbrand werkte donderdag in Leeuwarden en nam mijn moeder mee die graag mee wilde helpen bij de voorbereiding. Samen hebben we soep gekookt, want dat kan zij als de beste en allerlei hapjes en broodjes klaargezet. De plaatselijke Nettorama heeft prima meegewerkt: we mochten een boodschappenlijstje inleveren en het personeel daar heeft alle boodschappen verzameld zodat Hilbrand alleen de boodschappen nog maar af hoefde te halen.
De Jacobsschelp moet nog voorzien worden van gaatjes zodat ik deze mee kan dragen. De kans dat de schelp breekt is groot, we durven het daarom niet zelf aan. Bij visboer Wesselink in Hoogeveen halen we vijf reserve schelpen en Wilbert Harke van de Hubo is onze held: na een geslaagde proefboring durft hij het aan met de "echte" schelp. Voor mijn zwager en schoonzus neem ik nog twee exemplaren mee om cadeau te geven, zij gaan in juni en juli op de fiets naar Santiago!
Bart en Peter zetten zich in door mee te denken over de communicatie met thuis. Ik wil graag dagverslagjes kunnen schrijven, foto’s kunnen maken en dagtracks bij kunnen houden. En dit ook nog op internet kunnen zetten. Ik schijn nogal veeleisend te zijn…
De dagverslagjes zijn het minst grote probleem, die kan ik mailen of whatsappen door zoveel mogelijk gebruik te maken van Wifi en in nood gebruikmaken van een week-pas, ik heb dan 200 MB voor 14,99.
Voor wat betreft de foto’s en de tracks zitten er nogal wat haken en ogen aan. Als ik mijn telefoon gebruik is het geheugen vrij snel vol, de batterij snel leeg en in het buitenland is internet behoorlijk prijzig. Ik wil niet te veel geld uitgeven en ook niet te veel gewicht meedragen.
Bart heeft uiteindelijk een fototoestel voor mij uitgezocht, na overleg met fotozaak Bakker, die tegen water, zand en stoten kan. Met GPS!
Nu blijkt deze ook tracks bij te kunnen houden. Peter heeft het uitgeprobeerd en het werkt! Het oversturen via internet is lastig/ beperkt en de jongens hebben bedacht dat ik de SD-kaartjes van het fototoestel naar huis stuur zodat de gegevens vanaf thuis in het verslag kunnen worden gezet. Met de extra accu voor telefoon en camera moet het goed komen.
Via Vobis heeft Bart geregeld dat ik voor een schappelijke prijs voldoende SD-kaartjes meekrijg. Heel fijn dat zijn werkgever zo meewerkt!
Woensdag was de laatste dag en avond dat Hilbrand en ik samen zijn. We hebben ons lekker laten verwennen bij Heleen in Dieverbrug. Zij heeft ons een heerlijke schoonheidsbehandeling gegeven en gemasseerd, todat we wegzweefden, ons ontspanden en alles even konden vergeten.
’s Avonds heb ik uitgebreid gekookt en gingen we romantisch en lang tafelen. We spelen een van de liedjes die ons zo aan het huilen heeft gebracht toen we net bij elkaar waren, waarvan we toen hoopten dat het zo zou zijn en waarvan we nu weten dat het zo is: “I will always love you” van Dolly Parton.
Hilbrand kwam met een grote verrassing… Heel bijzonder voor Hilbrand, want hij is meestal niet zo handig met verrassingen of cadeautjes geven. Er ging een verhaal aan vooraf… Hij had op Facebook gezien dat ik twee schilderijen, een tweeluik van André Broens, heel mooi vond. Hij vond deze ook erg mooi en toepasselijk en heeft contact gezocht met de schilder om een reproductie te vragen. Nu zijn wij behoorlijk kritisch wat schilderijen betreft, we willen al heel lang graag een schilderij, maar vinden maar nooit een die ons raakt.
Hilbrand heeft het verhaal uitgelegd aan de schilder. Hij kon de originelen kopen! André Broens heeft ze zelf gebracht, terwijl Hilbrand mijn vriendin Boukelien meetrok in zijn complot. Zij nodigde me uit voor koffie met een voetmassage, zodat ik niet zomaar naar huis kon lopen…
In het echt zijn de schilderijen mooier nog dan op de foto, ze leven meer. Je ziet een meisje in een poort staan in een magische wereld met achter haar zwart en voor haar licht. Het klopt zo met hoe ik me deze periode voel en ik vind het geweldig dat Hilbrand dit heeft aangevoeld!
Ik ben al jaren bezig met het verwerken van onverwerkte zaken in mijn leven. Dit is begonnen toen ik ging samenwonen met Hilbrand. Bij hem voelde ik me veilig en geliefd en vooral vrij! Daardoor kon ik gaan verwerken wat daarvoor niet mogelijk was. In de loop der jaren kwam ik telkens een stukje verder terug. Dat liet zich niet dwingen, dat gebeurde. Veel gebeurtenissen in mijn leven hebben daaraan bij gedragen.
Het laatste jaar was ik veel bezig met mijn vader die in 1965, een jaar na mijn geboorte, is overleden door een ongeval. Ik heb drie jaar gezocht naar de chauffeur die hem aanreed. Hij was moeilijk te vinden, want zijn naam of initialen en zijn woonplaats waren verschillend in de verschillende kranten. Een oproep in een plaatselijke krant en zelfs een oproep op radio 2 bij het programma “Adres onbekend” gaf geen uitkomst.
Ik heb zelf verder gespeurd en gepuzzeld en allerlei verbanden gelegd totdat ik hem vond en hij leeft nog! Hij was bereid om mij te ontmoeten bij ons thuis en ik heb ruim drie uur vragen op hem afgevuurd totdat ik niets meer te vragen wist. Nu weet ik dat mijn vader niet door zijn eigen schuld is overleden, zoals sommige mensen beweren. Mijn vader had de pech dat hij uit zijn brede vrachtwagen stapte, terwijl het donker was op een weg waar het erg stil was en dat deze man er te snel en te dichtbij langsreed en niet goed reageerde omdat hij moe was na 2,5 uur rijden.
De man draagt deze gebeurtenis zijn leven lang met zich mee en heeft dit zelfs niet aan zijn dochter vertelt die in dat jaar geboren is en hem iedere dag ziet.
Ik had niet kunnen voorspellen hoe ik me zou voelen, maar ik vind het eigenlijk wel fijn te horen dat deze man dit zo vreselijk vindt, want het is ook vreselijk!
We nemen afscheid en Hilbrand maakt nog een foto van ons samen, waarbij we elkaar indringend in de ogen kijken. Het is goed zo.
Wat ik erg jammer vind is dat ik geen foto heb met mijn vader en moeder en mij samen. Gelukkig heb ik wel twee foto’s van mijn vader met mij.
Deze week was ik bij de tandarts, want ja dat moest ook nog gebeuren voordat ik wegga. Ik bleek een gaatje onder een oude vulling te hebben. Tijdens het boren was ik behoorlijk gespannen, de laatste tijd ben ik sowieso meer gevoelig, terwijl ik het opmerkte probeerde ik me te ontspannen door diep in en uit te ademen.
Beelden van mijn vader en moeder kwamen naar boven, ze hielden elkaar vast en keken naar mij, hun kindje en zeiden lieve woordjes, zoals “wat is ze mooi” en “wat heeft ze mooie oogjes”… “Dag en nacht”, fluisterde mijn moeder.
Van ontroering moest ik huilen, de tandarts vroeg: “Doet het erg pijn”… Ik heb niks van de hele behandeling gevoeld en was erg geroerd door wat ik had gezien, voor het eerst had ik mijn vader en moeder samen gezien met mij en dat was zo fijn.
Deze week kreeg ik allemaal briefjes, berichtjes, kaartjes van mensen die met me meeleven. Ik vind dat zo bijzonder en lief! Het helpt mij om deze dagen door te komen en toe te leven naar het afscheid.
En op de vraag: “wat hoop je te vinden” denk ik nu het antwoord te weten. Ik hoop door de poort te mogen gaan, ik kan het licht al zien!
Bedankt lieve allemaal voor lezen, reageren en de steun. Dit is mijn laatste berichtje vanuit thuis voorlopig. Vandaag feest, ik heb er zin in!
-
18 Januari 2014 - 10:22
Tante Baukje De Wind Postma:
lieve Petra met ontroering heb ik je bericht gelezen ,je moet weten lieverd dat het gebeurde in jou leven altijd als een rode draad door mijn leven is geweven,toen ome lieuwe en ik tegelijk met jou vader en moeder gingen trouwen ,hadden we nooit kunnen bedenken dat na 5 jaar jou moeder alleen met haar 2 kindjes achter bleef in assen,we hebben geprobeerd met pake en beppe zo veel als in ons vermogen lag jullie te troosten en te helpen,weet dat het in ons leven ook altijd verdrietige dagen heeft gegeven .bv verjaardagen onze huwelijksdag,wij hebben nooit feest kunnen houden ,en het doet mij pijn dat jij hier zo mee bezig bent,maar Petra ik hoop dat wat je nu gaat ondernemen je de rust weerbrengt in je leven, maar wat jij al gepresteerd heb in je leven zou je papa heel erg trots zijn,en mama laat vaak aan mij merken dat ze je een topper vind,ik volg je en als je mij nodig hebt bel mij liefs van je tante baukje -
18 Januari 2014 - 12:09
Boukelien:
Lieve Petra, nog twee nachtjes en dan is het echt zover. Zo stoer van je! Ik bewonder je moed en de wijze waarop je alles hebt voorbereid. Dank je wel voor je plantje. "kindje op moeders schoot". Zoo lief. Gelukkig kan ik een beetje met je mee en blijf je ook een beetje bij mij. Net zoals alle anderen die van je houden. You go girl! Goede reis! Liefs, Boukelien
-
18 Januari 2014 - 20:30
Martha:
Lieve Petra,
Je prachtige schilderijen heb ik net gezien en ze raken me diep. Het zijn beelden die zoveel meer zeggen dan woorden kunnen doen. Ik ben ervan overtuigd dat je op weg gaat naar dat zonnige licht waarin iedereen kan zien hoe prachtig jij bent. Ga maar op weg. Je hebt vijf kanjers van mannen die achter jou staan en je vol liefde steunen. En een kring van familie en vrienden die jou met vertrouwen en nieuwsgierigheid volgen. Ga, met de zon in je gezicht, dan laat je je schaduw achter je. Een gezegende reis! Liefs, Martha -
18 Januari 2014 - 20:31
Wietse:
Hallo Petra als ik dit schrijf heb jij waarschijnlijk jou eerste dag afgerond en dat moet op zich een spannende en vreemde dag zijn geweest voor het eerst los van alles en iedereen, maar nu is er toch begin gemaakt na zoveel voorbereiding en spanning vooraf. Het was volgens mij een ideale dag om te lopen maar er zullen waarschijnlijk veel mindere dagen volgen geniet daarom van dit soort dagen. Ik hoop voor jou dat je deze eerste dag met een goed gevoel hebt afgesloten want dat is volgens mij wel belangrijk voor het gevolg waarvoor jij gaat lopen. Ik wil je daarom ook bemoedigen met de woorden die Lee Towers al bijna een eeuw lang zingt you never walk alone. Ik wens je echt oprecht veel geluk en sterkte toe bij deze missie die jij naar jou eigen gedachten moet en zal volbrengen. Nogmaals veel sterkte. Nog even dit Petra je zult wel aan alles gedacht hebben maar ook aan je eigen veiligheid? Koop bv een busje pepperspray? Groetjes wietse. -
18 Januari 2014 - 21:05
Barbera Hoogsteen:
Heel ontroerend
Zal aan je denken
Dikke kroep XX -
19 Januari 2014 - 11:43
Wilma:
Hoi Petra,
Wat een een mooi afscheidsverhaal, voordat je begint aan je lange reis. Ontroerend.
Het lijkt wel of er van alles nog even gebeurt en dat het een plekje heeft gekregen. Jij bent er echt klaar voor. Je gaat goed voorbereid op pad.
Je hebt gisteren een fijn afscheids-/verjaardags-/uitzwaaifeest gegeven en gaat midden in je leven deze uitdaging aan. Dit is de verjaardag die je nooit vergeten zal. :))
We wensen je veel geluk en natuurlijk veel goed weer en zien je binnenkort wel verschijnen.
Hartelijke groeten
Wilma
-
19 Januari 2014 - 20:54
Hans D:
Lieve Petra,
Het verhaal van de twee luik vind ik zó bijzonder en uniek. Bijna geen woorden voor hoe perfect deze keten van oorzaak-gevolg zijn pad heeft gevonden. Bedankt voor het fijne feest. En tot snel (dat wordt morgen haha).
Dikke knuf
Hans -
20 Januari 2014 - 02:29
Alie Ellzinga:
Lieve Petra Allereerst Van Harte Gefeliciteerd met je verjaardag,wat heb ik diep respect voor jou en wat een lief, oprecht, aangrijpend en vooral ontroerend verhaal heb jij hier neer gezet. Je mag best weten dat ik hier zit te huilen als ik dit berichtje aan je schrijf, ik ben er mischien wel een half uur mee bezig geweest maar dat maakt niks uit in vergelijking dat jij een half jaar er op uit gaat en je passie volgt. Ik heb je samen met Ome Geert tante Hammie mogen zien opgroeien van klein meisje tot een vrouw die als een rots in de branding staat, Je bent een kanjer en je kunt het. Ik wens je een hele goede reis toe en zoals ik al eerder schreef op je kaartje YOU NEVER WALK ALONE.
Heel Veel Liefs en Groetjes Alie xxx
-
20 Januari 2014 - 18:15
Jettie:
Sa Petra de kop is d'r au, de earste stappen binne set, de earste reindruppels binne fallen, de hurde wiin is om en oer dy hinne waait de woklen wiene ljocht en soms een bytsje donker en sa is it, du meist op paed gean yn dizze wrald, wêr oeral de selde sinne en moanne stiet oan de blauwe himel.
Dyn paed is begeanber, dyn stap foar stap ek, hjoed bist de reis oan gien, best spannend, mar dat is ek libje!
Nim er joun mar ien op, dan doche wy dat ek, du trefst it mar, dat stu jûst no 50 jier wurde meist en dan sa'n cadeau krigest,.... de wrâld yn...gean dr.foar!
Mei een groet fân jaap en jettie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
