Dag 2: Minnertsga - Tzum (18 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
21 Januari 2014 | Nederland, Tjum
Vannacht op een heerlijk bed geslapen en wel tien keer wakker geworden. Mijn dromen zijn heftig. Ging het gisternacht nog over de orgiën die ik in mijn grootste fantasie niet kon verzinnen, vannacht droomde ik van de ergste executies die je maar kunt bedenken. Het zullen de angsten zijn die naar boven komen in combinatie met mijn overlevingsdrang.
Vanmorgen heb ik m'n tas weer ingepakt en probeer alvast een vaste routine aan te leren, ik ben er nog niet zo handig in. In welk vakje kan ik bijvoorbeeld het beste mijn appel hebben? Bij iedere keuze moet ik de rugzak af doen voordat ik bij de appel kan, en dat is een heel karwei met dit gewicht.
Ik sleep de tas mee de trap af, dat is een stuk zwaarder en onhandiger dan de tas op de rug dragen, en ga naar de keuken voor het ontbijt. Mijn gastvrouw heeft de tafel gedekt en eet met me mee, dat vindt ze gezellig. Haar man heeft Alzheimer en is minder spraakzaam geworden. We eten heerlijk zelf gebakken brood met een gekookt eitje en vers geperst sinaasappelsap. Ik mag een pakketje maken voor onderweg. Na het aankleedritueel met dubbele check (heb ik echt alles mee? stokken ook?) stap ik een witte wereld in! Prachtig, vannacht heeft het gesneeuwd en er ligt zelfs ijs op de sloot.
Via de kerk loop ik door Minnertsga, door de weilanden richting Ried. Grappig, doet me denken aan onze vakanties in Zwitserland. Dan liepen we van Egga, langs Ried naar Bellwald om boodschappen te doen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets met me mee bewegen. Als ik omkijk zie ik een kudde schapen met me oplopen. Als ik blijf stilstaan om een foto te nemen, blijven ze staan en kijken met "schaapachtig" aan...
In Ried aangekomen bel ik aan bij het huis dat als stempelpost dienst doet. Een vlotte oudere dame doet de deur open en nodigt me binnen. Ze vertelt gelijk waar de wc is en vraagt of ik koffie wil. Ik ben beduusd en antwoord gretig ja! Ik zit aan tafel met de boer en boerin van "it lytse spultsje" en deel mee met de koffie met koek. Zodra de koffiekan leeg is gaat de boer weer naar de paarden. De boerin heeft hele verhalen. Zij werkte vroeger als verpleegster in Heerenveen, maar stopte daarmee toen ze trouwde. Zo ging dat vroeger. Ze vertelde nog over een vriendin, Sjoerdje van der Meulen, waarmee ze in Stiens op school gezeten had. Haar moeder was jong overleden. Die vriendin moet wel familie zijn van mijn beppe Pietrikje van der Meulen. Een tante van mij heet Sjoerdje... Hmm een beetje lastig om dat nu uit te zoeken!
Na deze heerlijk onverwachte tussenstop trek ik verder via Boer (komt jouw familie hier vandaan Martine Boer?), onder de A31 door, de weg van Leeuwarden naar Franeker, en via Schalsum en Arkens naar Franeker. Ondertussen neem ik regelmatig slokjes water tegen de dorst, de waterfles heb ik in de handige bidonhouder die ik van m'n collega's kreeg. Ik geniet van de rust tijdens het wandelen.
Via het Bolwerk loop ik oud-Franeker binnen, een prachtig gezicht al die oude, vaak scheefgezakte huizen. Langs het stadshuis en verschillende kerken, waaronder de opvallende Martinikerk met afbeeldingen op de muur van het pelgrimspad, loop ik richting station. Ik besluit bij het laatste café voor het station een pauze te nemen zodat ik een keuze kan maken om door te gaan of te stoppen voor vandaag.
Ik doe weer een halve striptease voordat ik kan gaan zitten: haarband en sjaal af, handschoenen uit, camera, portemonnee en kaarthouder van m'n nek, rugzak af en jas uit, hè hè...
Na een lekkere kop snert en toiletbezoek kan het hele gedoetje weer aan en om...
Ik schat in dat ik nog wel naar Tzum kan lopen, ik voel m'n voeten nog niet. De weg is echter aangepast, waardoor ik zo'n twee kilometer meer moet lopen dan ik dacht. En dat is niet fijn, helemaal niet als je de kerk van Tzum vlakbij ziet en hier steeds verder bij wegloopt. Met een boog kom ik uiteindelijk via veel wildroosters uit bij Tzum. Ik haal mijn stempel bij de plaatselijke bakker en hoop dat de bakkersvrouw een slaapadresje weet. Helaas, zo vriendelijk en gastvrij als de Riedster-dame was, zo stug gaat het hier. Ik loop terug richting kerk en ga richting dorpshuis. Daar zijn vriendelijk groetende mannen aan het biljarten. Ik waag een gok, ga naar binnen en vraag of iemand een slaapplek weet of heeft voor mij. Ik word eerst nog naar een adresje gestuurd, maar die mensen zijn niet thuis. Ik meld me weer. Twee mannen overleggen en bellen. Ik krijg een kop koffie aangeboden. En dan mag ik mee en word ik naar een zorgboerderij gereden waar ik volgens de mannen kan slapen. Maar hier zitten ze niet op mij te wachten. Dan besluit de meerijdende biljarter dat ik maar mee moet met hem, zijn vrouw snapt het vast wel... En zo rijd ik mee terug naar Franeker, naar het huis van Frauke en Renske van der Weij. Renske, een hartelijke vrouw, vindt het prima dat ik blijf slapen. Ik krijg koffie met cake en beide fervente wandelaars vragen mij nieuwsgierig naar mijn reis.
Dan wordt mij nog een douche aangeboden, heerlijk!
Als ik beneden kom is de tafel gedekt voor een broodmaaltijd en speciaal voor mij is een warme maaltijd klaargemaakt. Deze mensen verdienen een medaille voor gastvrijheid! Na het eten wordt een elektrische deken aangezet voor mij, zodat ik het lekker warm heb als ik op bed ga. Welterusten, morgen half 8 op!
P.S. Het bereik is slecht waardoor ik nauwelijks op internet kan. Bedankt voor al jullie meeleven en belangstelling, dat is echt ontzettend fijn!
Vanmorgen heb ik m'n tas weer ingepakt en probeer alvast een vaste routine aan te leren, ik ben er nog niet zo handig in. In welk vakje kan ik bijvoorbeeld het beste mijn appel hebben? Bij iedere keuze moet ik de rugzak af doen voordat ik bij de appel kan, en dat is een heel karwei met dit gewicht.
Ik sleep de tas mee de trap af, dat is een stuk zwaarder en onhandiger dan de tas op de rug dragen, en ga naar de keuken voor het ontbijt. Mijn gastvrouw heeft de tafel gedekt en eet met me mee, dat vindt ze gezellig. Haar man heeft Alzheimer en is minder spraakzaam geworden. We eten heerlijk zelf gebakken brood met een gekookt eitje en vers geperst sinaasappelsap. Ik mag een pakketje maken voor onderweg. Na het aankleedritueel met dubbele check (heb ik echt alles mee? stokken ook?) stap ik een witte wereld in! Prachtig, vannacht heeft het gesneeuwd en er ligt zelfs ijs op de sloot.
Via de kerk loop ik door Minnertsga, door de weilanden richting Ried. Grappig, doet me denken aan onze vakanties in Zwitserland. Dan liepen we van Egga, langs Ried naar Bellwald om boodschappen te doen.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets met me mee bewegen. Als ik omkijk zie ik een kudde schapen met me oplopen. Als ik blijf stilstaan om een foto te nemen, blijven ze staan en kijken met "schaapachtig" aan...
In Ried aangekomen bel ik aan bij het huis dat als stempelpost dienst doet. Een vlotte oudere dame doet de deur open en nodigt me binnen. Ze vertelt gelijk waar de wc is en vraagt of ik koffie wil. Ik ben beduusd en antwoord gretig ja! Ik zit aan tafel met de boer en boerin van "it lytse spultsje" en deel mee met de koffie met koek. Zodra de koffiekan leeg is gaat de boer weer naar de paarden. De boerin heeft hele verhalen. Zij werkte vroeger als verpleegster in Heerenveen, maar stopte daarmee toen ze trouwde. Zo ging dat vroeger. Ze vertelde nog over een vriendin, Sjoerdje van der Meulen, waarmee ze in Stiens op school gezeten had. Haar moeder was jong overleden. Die vriendin moet wel familie zijn van mijn beppe Pietrikje van der Meulen. Een tante van mij heet Sjoerdje... Hmm een beetje lastig om dat nu uit te zoeken!
Na deze heerlijk onverwachte tussenstop trek ik verder via Boer (komt jouw familie hier vandaan Martine Boer?), onder de A31 door, de weg van Leeuwarden naar Franeker, en via Schalsum en Arkens naar Franeker. Ondertussen neem ik regelmatig slokjes water tegen de dorst, de waterfles heb ik in de handige bidonhouder die ik van m'n collega's kreeg. Ik geniet van de rust tijdens het wandelen.
Via het Bolwerk loop ik oud-Franeker binnen, een prachtig gezicht al die oude, vaak scheefgezakte huizen. Langs het stadshuis en verschillende kerken, waaronder de opvallende Martinikerk met afbeeldingen op de muur van het pelgrimspad, loop ik richting station. Ik besluit bij het laatste café voor het station een pauze te nemen zodat ik een keuze kan maken om door te gaan of te stoppen voor vandaag.
Ik doe weer een halve striptease voordat ik kan gaan zitten: haarband en sjaal af, handschoenen uit, camera, portemonnee en kaarthouder van m'n nek, rugzak af en jas uit, hè hè...
Na een lekkere kop snert en toiletbezoek kan het hele gedoetje weer aan en om...
Ik schat in dat ik nog wel naar Tzum kan lopen, ik voel m'n voeten nog niet. De weg is echter aangepast, waardoor ik zo'n twee kilometer meer moet lopen dan ik dacht. En dat is niet fijn, helemaal niet als je de kerk van Tzum vlakbij ziet en hier steeds verder bij wegloopt. Met een boog kom ik uiteindelijk via veel wildroosters uit bij Tzum. Ik haal mijn stempel bij de plaatselijke bakker en hoop dat de bakkersvrouw een slaapadresje weet. Helaas, zo vriendelijk en gastvrij als de Riedster-dame was, zo stug gaat het hier. Ik loop terug richting kerk en ga richting dorpshuis. Daar zijn vriendelijk groetende mannen aan het biljarten. Ik waag een gok, ga naar binnen en vraag of iemand een slaapplek weet of heeft voor mij. Ik word eerst nog naar een adresje gestuurd, maar die mensen zijn niet thuis. Ik meld me weer. Twee mannen overleggen en bellen. Ik krijg een kop koffie aangeboden. En dan mag ik mee en word ik naar een zorgboerderij gereden waar ik volgens de mannen kan slapen. Maar hier zitten ze niet op mij te wachten. Dan besluit de meerijdende biljarter dat ik maar mee moet met hem, zijn vrouw snapt het vast wel... En zo rijd ik mee terug naar Franeker, naar het huis van Frauke en Renske van der Weij. Renske, een hartelijke vrouw, vindt het prima dat ik blijf slapen. Ik krijg koffie met cake en beide fervente wandelaars vragen mij nieuwsgierig naar mijn reis.
Dan wordt mij nog een douche aangeboden, heerlijk!
Als ik beneden kom is de tafel gedekt voor een broodmaaltijd en speciaal voor mij is een warme maaltijd klaargemaakt. Deze mensen verdienen een medaille voor gastvrijheid! Na het eten wordt een elektrische deken aangezet voor mij, zodat ik het lekker warm heb als ik op bed ga. Welterusten, morgen half 8 op!
P.S. Het bereik is slecht waardoor ik nauwelijks op internet kan. Bedankt voor al jullie meeleven en belangstelling, dat is echt ontzettend fijn!
-
21 Januari 2014 - 23:19
Geertje:
Lieve Petra, in het boek ''op 'n bolletje wol naar Rome'', waarin een man van 60 (broer van vriendin) van Amsterdam naar Rome loopt, vertelt hij dat een van de overwinningen die hij behaalt is...ONDERDAK VRAGEN aan wild vreemde mensen... Hij deed dat pas in het laatste deel van zijn reis, en jij AL OP DE TWEEDE DAG!!!! Goed he van jou en wat kom je toch maar weer het BESTE van mensen tegen, geweldig!
Wat kun je geldig goed weergeven wat je overkomt, je MOET wel van schrijven houden, liefs Geertje -
21 Januari 2014 - 23:21
Geertje:
geldig = geweldig...soms kijk je je tekst niet na voor het wegsturen... -
21 Januari 2014 - 23:21
Tootje Surie:
Leuk verhaal.
Geniet van al die gast vrijheid. M.i. Begint het allemaal prima voor jou. Wel zoeken naar slaapplaats, maar niet nog 5 km. Extra lopen . Super hoor. -
21 Januari 2014 - 23:23
Tootje Surie:
Sorry ik vergeet je Bon Camino te wensen. Dus bij deze. BON CAMINO -
22 Januari 2014 - 10:33
Wilma Ter Wee:
Mooie Foto's, wij hebben nog geen sneeuw.
Fijn dat je zo snel onderdak hebt gevonden, wat had je gedaan als het daar niet gelukt was? ga je dan met de bus naar een volgende plaats?
Leuk ook dat je weer mensen tegenkomt, die misschien weer mensen kennen die jij ook kent. Jij zou dat gelijk weer uit willen pluizen natuurlijk. ;)
Dat geeft je wel weer wat te doen, als je bij minder spraakzame mensen overnacht.
groetjes
wilma -
22 Januari 2014 - 10:48
Tante Baukje:
hoy lieverd,als ik naar buiten kijk van mijn 6hoog verdieping enzie de kleine wereld,zou ik in de auto willen stappen en je zoeken maar waar loop je langs,,ik wens je voor vandaag veel sterkte en hoop dat je veel lieve mensen tegenkomt ,en mocht je over schettens bij bolsward komen daar woont wiesje mijn vriendin jan en wiesje spijksma. groetjes tante baukje en rose -
22 Januari 2014 - 16:25
Dieuwke Prinsen:
Hallo Petra, Door toeval (?) kwam je op mijn pad. Na een tijdje geleden de lotgevallen van Henk Spijkerman uit Akkrum, geboortedorp van mijn vader, waar hij mijn moeder ontmoette en van waaruit hij zich in 1950 in Den Haag vestigde om er zomer vorig jaar samen met mijn moeder zijn intrek in een verzorgingshuis te nemen, terug naar it Heitelân dus, in één adem uit te hebben gelezen, voel ik me bevoorrecht met jou mee te mogen lopen! Mijn tijd komt ook nog wel! Buen Camino! Groet uit Den Haag, Dieuwke -
22 Januari 2014 - 16:30
Giny:
wat kun jij toch prachtig schrijven, als je na maanden weer terug bent moet je schrijfster worden, je zult goed verkopen!. Dapper hoor dat je om een slaapplaats vraagt en zulke lieve mensen treft, het is je gegund! Geniet van alles! -
22 Januari 2014 - 17:47
Joris:
Hallo Petra, ik zag je vertrekbericht op FB en ga je zeker volgen. Fantastisch wat je gaat doen; zo heb ik het tenminste ervaren. Ik wens je sterke voeten en schouders, een open geest en een open blik, lieve mensen, veel succes en niet al te veel regen. Je schrijft heel gezellig en beeldend. Buen Camino. -
22 Januari 2014 - 20:55
Klazien:
Ik ben bij met het lezen van je verslagen en ik vind het zo super stoer dat je deze tocht gaat maken. Fijn dat je zulke gastvrije mensen op je pad ontmoet. Ik kijk uit naar volgende verhalen, je schrijft 'beeldend'.
Toi toi toi -
23 Januari 2014 - 09:37
Martine:
Hoi lieve Petra.
Wat maak je wat mee op zo'n reis, zeg! En je bent nog maar net vertrokken.
Boer, ik wist niet eens dat die plek bestond?! Denk niet dat wij daar vandaan komen. Maar had zeker gekund. Wel lief dat je dan even aan mij moet denken!
We zien Hilbrand natuurlijk niet zo vaak, maar we gaan zeker zorgen dat het goed met hem gaat! Ik heb hem al uitgenodigd om te komen eten haha.
Succes weer en ik blijf met je meelezen en laat zeker ook af en toe wat van mij zien via een reactie.
Veel liefs Erik en Martine en een knuffel van de jongetjes. -
23 Januari 2014 - 12:31
Baukjedewind:
hoy lieverd ik ben nadat ik je heb afgezet in mantgum een andere weg terug gegaan naar lwarden ik vond het moeilijk om je te zien lopen ,hoop dat je goed in irnsum aankomt ,jammer dat atje keulen niet meerleeft maar misschien is jelle thuis voor een bakje anders kan je naar de blauwe tent ,liefs tot morgen tante baukje
-
31 Maart 2014 - 20:31
Tony Lichtenberg:
Ik sprak vandaag de ouders van mijn "schoondochter" uit Franeker en zij vertelde mij van een vrouw die naar Santiago liep die hun onderdak hadden gegeven. En vanavond lees in de Ultria jouw verhaal. Hoezo toeval. Geweldig wat je doet. Ik heb het op de fiets gedaan dat is niks vergeleken bij wat jij doet. Bon Camino .
Tony Lichtenberg
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
