Dag 4: Mantgum - Akkrum (15 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
23 Januari 2014 | Nederland, Akkrum
Vannacht een uur wakker gelegen, de angst vloog me aan! Ik observeerde de angst en bedacht dat angst verlamd. Angst maakt dat ik vaak niet deed wat ik wilde doen. Vaak zijn er dingen gebeurd in mijn leven die me behoorlijk uit mijn evenwicht hebben gebracht, doordat ik ze niet had voorzien. Ik heb er van geleerd en ben verder gegaan. Maar wat voor zin heeft het eigenlijk om angst te hebben? Eigenlijk geen... Dan bedenk ik nog dat ik wel erg egoïstisch ben om een half jaar weg te gaan en Hilbrand alleen te laten zorgen voor onze jongens en alle verantwoordelijkheden thuis. Maar dan spreek ik mezelf vermanend toe, Hilbrand vindt dat ik dit verdiend heb en hij gunt me dit. Ik vind zelf ook dat ik dit verdien. Ik geniet van het alleen-lopen en mijn hart zingt! Na deze conclusie kan ik weer rustig slapen, zo simpel kan het leven zijn...
Vanmorgen roept tante Baukje me wakker. Ze bakt broodjes en zet thee, zo zorgzaam. Zij en mijn moeder zijn tegelijk getrouwd, een sprookje. Helaas overleed mijn vader al na 5 jaar en haar zoon 9 jaar later, zoveel verdriet... Ik snap dat ze wil zorgen, ze zal het doen totdat het niet meer lukt. Ik ben blij dat ze haar hondje heeft, haar kindje...
Bij de kerk in Mantgum word ik weer afgezet, in de regen, en ik loop richting Easterwierrum langs de âld toer (terp met 12de-eeuwse toren) aan de Tsjerkebuorren. Op de buitenkant van de muur rondom de toren staat: "Libje foar en mei elkoar" (Leven voor en met elkaar). Binnenin zijn oude graven, ook in de dood zijn de oud-bewoners bij elkaar.
Voor de kerk ga ik linksaf door een wit klaphekje waar ik weer door een weiland loop, maar nu van brug naar brug en dat loopt toch wel een stuk beter. Deze streek wordt de Greidhoeke genoemd. Van Easterwierrum loop ik via het trafostation langs kop-hals-rompboerderijen en mijn gedachten dwalen af. Ik krijg complimenten voor mijn schrijven, terwijl ik jarenlang schrijfangst had. Tijdens mijn opleiding werd ik gestimuleerd om te schrijven en door goede begeleiding durfde ik weer wat op papier toe te vertrouwen. In mijn puberteit schreef ik in een dagboekje met een slotje dat ik had gekregen met Sinterklaas, zoals pubermeisjes dat doen. Ik vertrouwde mijn diepste zielenroerselen toe aan het papier en sloot het boekje zorgvuldig af en het sleuteltje verstopte ik op een geheim plekje op mijn kamer. Mijn stiefvader bleek het dagboekje stiekem te lezen en confronteerde mij zo nu en dan met mijn hartsgeheimen en zei dat God alles zag. Gelukkig was mijn godsbeeld anders dan die van hem en maakte het mij niet bang voor God, maar wel voor hem. Mijn zus bracht me op het idee dat mijn stiefvader mijn dagboek las. Ik ben toen gestopt met schrijven. Waarschijnlijk las hij de verhalen om enige controle te hebben over het gedrag van zijn stiefdochters, niet wetend hoe diep het ingrijpt.
Vlak voor Raerd bij Jongemastate kom ik straters tegen die van oude klinkers en op klompen een pad aanleggen. Een van de straters maakt contact, vraagt naar mijn doel en vertelt dat zijn oom ook naar Santiago is gelopen.
Als ik in Raerd aankom zoek ik de stempelpost in het dorpshuis en ik hoop een wc aan te treffen. Als ik binnenstap zie ik een aantal vrouwen in een hal, wat een wachtkamer blijkt te zijn voor het spreekuur van de huisarts. Als de huisarts, een van zijn patiënten roept vraag ik of ik naar het toilet mag. De deur wordt van het slot gedraaid en ik mag de deur nemen "links om de hoek, naast het bier". Is het toevallig dat er allemaal vrouwen in de spreekkamer zitten van deze leuke, jonge huisarts?
Ik neem nog wat warme bouillon en luister naar de verhalen van deze vrouwen. Ze dromen van een leven met avonturen als ze de Staatsloterij winnen. Ik stap naar buiten mijn avontuur tegemoet!
Via Friens wandel ik weer door de regen en "aan de wind" naar Jirnsum en zie het uitnodigende licht van lampen door het beregende raam van eetcafé De 2 Gemeenten. Ik stap naar binnen en besluit om hier even te bivakkeren en op te warmen. Ik kan gebruik maken van WiFi en denk na over een slaapplek. Ik kan nog wel doorlopen naar Akkrum en besluit Henk Spijkerman, de slager van Akkrum die de pelgrimstocht ook gelopen heeft, te bellen. Vorige week had ik hem nog aan de telefoon en hij vertelde wel een uur lang enthousiast over zijn pelgrimage. Ik bel en hij reageert direct enthousiast. Hij regelt wel een slaapplek. Ik wandel naar de slagerij, niet te missen, aan de winkelstraat van Akkrum en word als een kameraad binnengehaald. Ik ben onderdeel geworden van de grote pelgrimfamilie! De familie Spijkerman zit midden in een verhuizing, maandag gaat het gebeuren, maar ik krijg onderdak, een schoon opgemaakt bed, een douche en een heerlijke maaltijd! Daarna word ik nog getrakteerd op honderd-en-een tips van de ervaren pelgrim voor het groentje en ga ik vroeg mijn nest in.
Vanmorgen roept tante Baukje me wakker. Ze bakt broodjes en zet thee, zo zorgzaam. Zij en mijn moeder zijn tegelijk getrouwd, een sprookje. Helaas overleed mijn vader al na 5 jaar en haar zoon 9 jaar later, zoveel verdriet... Ik snap dat ze wil zorgen, ze zal het doen totdat het niet meer lukt. Ik ben blij dat ze haar hondje heeft, haar kindje...
Bij de kerk in Mantgum word ik weer afgezet, in de regen, en ik loop richting Easterwierrum langs de âld toer (terp met 12de-eeuwse toren) aan de Tsjerkebuorren. Op de buitenkant van de muur rondom de toren staat: "Libje foar en mei elkoar" (Leven voor en met elkaar). Binnenin zijn oude graven, ook in de dood zijn de oud-bewoners bij elkaar.
Voor de kerk ga ik linksaf door een wit klaphekje waar ik weer door een weiland loop, maar nu van brug naar brug en dat loopt toch wel een stuk beter. Deze streek wordt de Greidhoeke genoemd. Van Easterwierrum loop ik via het trafostation langs kop-hals-rompboerderijen en mijn gedachten dwalen af. Ik krijg complimenten voor mijn schrijven, terwijl ik jarenlang schrijfangst had. Tijdens mijn opleiding werd ik gestimuleerd om te schrijven en door goede begeleiding durfde ik weer wat op papier toe te vertrouwen. In mijn puberteit schreef ik in een dagboekje met een slotje dat ik had gekregen met Sinterklaas, zoals pubermeisjes dat doen. Ik vertrouwde mijn diepste zielenroerselen toe aan het papier en sloot het boekje zorgvuldig af en het sleuteltje verstopte ik op een geheim plekje op mijn kamer. Mijn stiefvader bleek het dagboekje stiekem te lezen en confronteerde mij zo nu en dan met mijn hartsgeheimen en zei dat God alles zag. Gelukkig was mijn godsbeeld anders dan die van hem en maakte het mij niet bang voor God, maar wel voor hem. Mijn zus bracht me op het idee dat mijn stiefvader mijn dagboek las. Ik ben toen gestopt met schrijven. Waarschijnlijk las hij de verhalen om enige controle te hebben over het gedrag van zijn stiefdochters, niet wetend hoe diep het ingrijpt.
Vlak voor Raerd bij Jongemastate kom ik straters tegen die van oude klinkers en op klompen een pad aanleggen. Een van de straters maakt contact, vraagt naar mijn doel en vertelt dat zijn oom ook naar Santiago is gelopen.
Als ik in Raerd aankom zoek ik de stempelpost in het dorpshuis en ik hoop een wc aan te treffen. Als ik binnenstap zie ik een aantal vrouwen in een hal, wat een wachtkamer blijkt te zijn voor het spreekuur van de huisarts. Als de huisarts, een van zijn patiënten roept vraag ik of ik naar het toilet mag. De deur wordt van het slot gedraaid en ik mag de deur nemen "links om de hoek, naast het bier". Is het toevallig dat er allemaal vrouwen in de spreekkamer zitten van deze leuke, jonge huisarts?
Ik neem nog wat warme bouillon en luister naar de verhalen van deze vrouwen. Ze dromen van een leven met avonturen als ze de Staatsloterij winnen. Ik stap naar buiten mijn avontuur tegemoet!
Via Friens wandel ik weer door de regen en "aan de wind" naar Jirnsum en zie het uitnodigende licht van lampen door het beregende raam van eetcafé De 2 Gemeenten. Ik stap naar binnen en besluit om hier even te bivakkeren en op te warmen. Ik kan gebruik maken van WiFi en denk na over een slaapplek. Ik kan nog wel doorlopen naar Akkrum en besluit Henk Spijkerman, de slager van Akkrum die de pelgrimstocht ook gelopen heeft, te bellen. Vorige week had ik hem nog aan de telefoon en hij vertelde wel een uur lang enthousiast over zijn pelgrimage. Ik bel en hij reageert direct enthousiast. Hij regelt wel een slaapplek. Ik wandel naar de slagerij, niet te missen, aan de winkelstraat van Akkrum en word als een kameraad binnengehaald. Ik ben onderdeel geworden van de grote pelgrimfamilie! De familie Spijkerman zit midden in een verhuizing, maandag gaat het gebeuren, maar ik krijg onderdak, een schoon opgemaakt bed, een douche en een heerlijke maaltijd! Daarna word ik nog getrakteerd op honderd-en-een tips van de ervaren pelgrim voor het groentje en ga ik vroeg mijn nest in.
-
23 Januari 2014 - 22:34
Baukje:
mooi Petra om te horen dat je zo gauw een slaapplaats hebt gevonden,wat dacht je vanmorgen toen ik je agzette bij de kerk in mantgum waar blijft ze ik kon het niet opbrengen jou te zien lopen in de regen,ben maar de andere kant opgegaan via Winsum naar leeuwarden ,lekker koeze morgen weer gezond op liefs knuffel dikke tut tante baukje -
23 Januari 2014 - 23:09
Martha:
Raar idee, dat je nu vlak bij mijn geboortegebied bent, tussen Akkrum en Heerenveen (Terband, vlakbij Haskerdiken). Als we nu 's zomers op de boerderij van mijn broer passen, komen we vaak in Akkrum: leuk plaatsje. Roept herinneringen op aan tienerfeestjes bij klasgenootjes en dorpsfeesten met jonge boerefeinten...
Met die foto's en jouw verhalen zie ik je echt lopen, zeker nu je nog in het zo bekende en vertrouwde heitelân bent. Mooi om je te volgen, zowel je voeten als je ziel.
Dikke tút, Martha -
23 Januari 2014 - 23:12
Tootje Surie:
Ik lees het al jouw verhaal is echt pelgrimeren. En lekker toch om een nachtje bij een bekende te slapen. Wij reden vandaag naar Leeuwarden in de regen, nu ik zal je zeggen dat mijn gedachten bij jou waren. Ik zag je voor me sjokken door de modder met een zware rugzak op je rug en nu ik je verhaal lees ben ik toch een beetje jaloers op je, ook al liep je in de regen. Meid het hoort er allemaal lekker bij en wat kan je dan weer genieten van een warme douche. BON CAMINO
-
24 Januari 2014 - 01:07
Albert H Gort:
Ik wil je graag een "goede"wandeling toewensen, het is fijn om "volger"te zijn'
Bon Camino, -
24 Januari 2014 - 01:41
Minke Geurts:
Fijn dat je weer een goede slaapplaats hebt gevonden. Het lopen ging gelukkig ook beter dan gisteren in die blubber. Oant moarn!! liefs mam
-
24 Januari 2014 - 06:29
Trijntje Van Dam:
Petra! Jouw verhalen zijn prachtig. Dankjewel. Veel succes. -
24 Januari 2014 - 09:28
Martha:
Hoi Petra,
Ik weet niet waar je route vandaag precies langsloopt, maar mijn broer Harmen en schoonzus Erica wonen op de boerderij op Bornego 16 in Terband (afslag bij Heabrege in Haskerdiken, van daar is het 1,6 km). Mocht je een koffie of lunchadresje willen hebben om even op te warmen, dan kun je daar altijd langs gaan.
Succes weer vandaag!
-
24 Januari 2014 - 09:50
Hein:
Succes met je tocht. Ik zal je blijven volgen tot je in SdC bent, dan ga ik bijna zelf.
Buen Camino. -
24 Januari 2014 - 14:05
Johan:
Heb veel respect voor de manier waarop je dit alles aan ons toevertrouwd. Je hebt het gisteren niet getroffen met het weer, regen en een koude wind.
Ben trouwens blij dat ik de naam Henk Spijkerman heb genoemd in mijn eerste reactie. -
24 Januari 2014 - 14:37
Diena:
Lieve Petra,
Wat een avonturen en een geworstel met je zelf. Ik hoop dat je op al je innerlijke vragen een antwoordt krijgt.Het is goed om ook eens voor je zelf te kiezen. Ik vind het geweldig om je te volgen het is net of ik zelf mee wandel. -
24 Januari 2014 - 15:50
Marit Siegerink:
Dag Petra
Geertjr M. tipte mij over je pelgrimstocht. Wat een onderneming! Graag volg ik je verder op het pad, je verslaglegging is van harte......Mocht je in de omgeving van Nijmegen komen dan ben je wel- kom voor een overnachting.
een hartegroet van Marit -
24 Januari 2014 - 20:55
Alice:
Ha Petra, we hadden vandaag een dag met familieopstellingen. Je noemt je bange gevoelens. Angst. Je ziet het onder ogen. De enige manier. Laat je niet leiden door " buiten / de ander". Dat maakt onveilig. Blijf bij jezelf. Je bent. Dat vaststellen helpt misschien. Een goed vervolg gewenst. Groeten Alice -
05 Februari 2015 - 20:07
Jelle Tromp:
Petra
Ik wens jou een goede en veilige camino
Hoop dat je tijdens je tocht
tot rust komt vorig jaar ben ik vanuit Venlo
Begonnen op 21 juli op 6 nov 2014 liep ik
Santago de Compostela binnen
Wens je veel geluk en gezondheid
Hartelijke groet en Bon Camino Jelle
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
