Dag 7: Heerenveen - Wolvega
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
26 Januari 2014 | Nederland, Wolvega
Vanmorgen na de rustdag genoten van een heerlijk ontbijt. Ik voel me een beetje dubbel over de rustdag met Hilbrand. Aan de ene kant was het heerlijk om weer even samen te zijn, aan de andere kant verstoort het mijn pelgrimstocht. Ik had al afscheid genomen en dat was erg lastig en nu moet ik weer afscheid nemen. Het is voor ons beiden lastig en we weten samen nog niet zo goed hoe we hier mee om moeten gaan.
Het bed waarin ik vannacht heb geslapen slaapt slechter dan die op de particuliere adresjes. We slapen op eenpersoonsbedden, waardoor Hilbrand wel in de buurt is, we kunnen elkaars hand vasthouden, maar we kunnen niet knuffelen, erg frustrerend vind ik dat.
's Ochtends pak ik mijn rugzak weer in en Hilbrand kijkt onwennig toe, ik trek straks weer verder!
Nadat ik alles weer bij elkaar heb gepakt, inclusief mijn zwempak deze keer, gaan we naar de ontbijtzaal waar we genieten van een uitgebreid ontbijt.
Geertje loopt vandaag met me mee en we spraken af dat ze mij oppikt van Joure, dat maakt het afscheid nemen wat gemakkelijker, denken we, dan op het kille en koude station in Heerenveen.
Geertje komt van de Afsluitdijk en rijdt langs Joure. Tijdens het ontbijt loopt ze vrolijk enthousiast binnen. We worden helemaal blij van haar komst! Hilbrand is blij dat Geertje vandaag met me meeloopt. We laden de spullen in haar auto en na een intense knuffel nemen we afscheid.
Geertje vraagt nog wanneer Hilbrand en ik elkaar weer zien. Ik weet het niet, we spraken niks af. Ik wil er niet teveel over nadenken, we gaan verder wandelen en ik wil het volhouden!
In Heerenveen parkeren we de auto vlakbij het station en pakken de route weer op. Geertje is al gauw gespitst op de schelpenstickers en is een goede hulp voor het vinden van de route. We bedenken hoe bijzonder het is dat we samen wandelen. Geertje is een nicht van mijn overleden vader. Ze is niet opgegroeid met mijn familie, zij woonde in Noord-Holland, maar op de een of andere manier klikt het tussen ons. Geertje zou een vriendin van me kunnen zijn! Ik vind het geweldig dat ze met me mee wil wandelen.
We lopen Heerenveen uit richting De Knipe. Net buiten Heerenveen staat een prachtige overzichtstafel, gemaakt door een Syb, van het Jabikspaad en de route van Zwarte Haan naar Kaap Finisterra. Dat is toch leuk bedacht en gemaakt voor ons!
Zo nu en dan weten we niet goed waar we naar toe moeten en missen we de stickers. We bestuderen de kaart en de beschrijving en in nood gebruik ik google-maps op de telefoon. Dan kan ik precies zien waar we zijn en kunnen we dit vergelijken met de kaart. Zodra we er samen uit zijn lopen we weer verder, over een brug bij de Prinsenwijk en langs een landweggetje. "Dit is een echt pelgrimspad", zegt Geertje. Ik vind haar wel dapper op haar gympen en zonder muts. Het is ijzig koud en mistig de hele dag. Geertje blijft opgewekt en is erg leuk gezelschap. De tijd vliegt voorbij en de weg wordt opgeluisterd door haar mooie lach en haar nieuwsgierigheid en gekleurd door haar aanwezigheid. Geertje maakt van deze grijze, koude dag een mooie, warme en waardevolle dag voor mij.
Vlak voor Mildam zien we de katjes aan de boom. Ook al is het koud en schijnt het in Groningen gesneeuwd te hebben, hier zijn de vroege tekenen van het voorjaar en dat geeft hoop! We lopen langs de Marijkemuoiwei en een kerkhofje met een klokkentoren, dit blijkt Brongergea te zijn, met een enorme grafkelder van "van Limburg van Stirum". Bijzonder om deze naam hier tegen te komen. In Hoogeveen is een Limburg van Stirumstraat. Wie waren die mensen dat ze zo'n graf hebben en dat er zelfs een straat naar ze is vernoemd? Wij weten het niet. We lezen op een informatiebord verderop dat de adellijke familie die in Oranjewoud woonden hier begraven liggen. De Marijkemuoiwei schijnt vernoemd te zijn naar Maria Louise, de geliefde weduwe van Johan Willem Friso, die in 1756 overleed. We wandelen verder over een kaarsrechte weg met oude kronkelbomen recht op een café af. Hier gaan we even pauzeren. We nemen een heerlijke mosterdsoep en koffie en warmen even lekker op. Op een raam staat een mooie tekst van Martin Bril, zo mooi op dit pelgrimspad:
-
Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid
Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen
Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel
De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid af en toe
-
We lopen over de brug over de Tjonger of de Kuunder, waar we volgens een informatiebord een taalgrens passeren. In de middeleeuwen was Stellingwerf een vrije Boerenrepubliek, in 1500 kwam Stellingwerf bij Friesland, maar men spreekt hier Stellingwarfs. We halen een mooie stempel bij alleraardigste mensen aan de route. In deze streek zijn sporen gevonden van een kampplaats van rendierjagers uit het laatste deel van de ijstijd, nog weer verderop zijn allerlei zwerfstenen gevonden, afkomstig uit het Oslo-gebied, Zweden en Finland. Bijzonder hoor om dit allemaal op de route tegen te komen.
Als we verder lopen zien we het kerkje van Oldeholtwolde. Langs dit deel van de route zijn eigen merktekens gezet. We vragen ons af wat het moet voorstellen, waarschijnlijk een pelgrim, maar het lijkt ook wel een hond of een draak, we snappen het niet zo goed. We wandelen onder de A32 door richting Wolvega, dat we bereiken vlak voor een kale kruising van wegen. Na nog een aantal bochten lopen we over het spoor en zijn we zomaar bij het einde van de etappe. We lopen door naar het station, want Geertje neemt de trein straks terug naar Heerenveen waar haar auto staat.
In de "restauratie" van het station, die is omgedoopt tot bloemenwinkel, staat een grote stamtafel en kunnen we theedrinken en naar de wc. Heerlijk, even rust, en nog even kletsen en dan moet Geertje al weer weg.
Dag lieve Geertje, bedankt voor het meelopen op mijn pelgrimspad!
Na het uitzwaaien doe ik mijn rugzak weer om voor het laatste stukje naar mijn logeeradresje. Met een omweggetje loop ik er naar toe. Ik word binnengelaten door een aardige, oudere meneer: "U bent zeker onze gast?" Ik voel me gelijk welkom. Er wordt koffie ingeschonken en met me overlegd wat ik wil eten. Ik eet gewoon met de pot mee, natuurlijk. En die "pot" is heerlijk! Een echte zondagse maaltijd zou Hilbrand wel zeggen: aardappeltjes met jus, bloemkool en peertjes en een biefstukje: jammie!
Het bed waarin ik vannacht heb geslapen slaapt slechter dan die op de particuliere adresjes. We slapen op eenpersoonsbedden, waardoor Hilbrand wel in de buurt is, we kunnen elkaars hand vasthouden, maar we kunnen niet knuffelen, erg frustrerend vind ik dat.
's Ochtends pak ik mijn rugzak weer in en Hilbrand kijkt onwennig toe, ik trek straks weer verder!
Nadat ik alles weer bij elkaar heb gepakt, inclusief mijn zwempak deze keer, gaan we naar de ontbijtzaal waar we genieten van een uitgebreid ontbijt.
Geertje loopt vandaag met me mee en we spraken af dat ze mij oppikt van Joure, dat maakt het afscheid nemen wat gemakkelijker, denken we, dan op het kille en koude station in Heerenveen.
Geertje komt van de Afsluitdijk en rijdt langs Joure. Tijdens het ontbijt loopt ze vrolijk enthousiast binnen. We worden helemaal blij van haar komst! Hilbrand is blij dat Geertje vandaag met me meeloopt. We laden de spullen in haar auto en na een intense knuffel nemen we afscheid.
Geertje vraagt nog wanneer Hilbrand en ik elkaar weer zien. Ik weet het niet, we spraken niks af. Ik wil er niet teveel over nadenken, we gaan verder wandelen en ik wil het volhouden!
In Heerenveen parkeren we de auto vlakbij het station en pakken de route weer op. Geertje is al gauw gespitst op de schelpenstickers en is een goede hulp voor het vinden van de route. We bedenken hoe bijzonder het is dat we samen wandelen. Geertje is een nicht van mijn overleden vader. Ze is niet opgegroeid met mijn familie, zij woonde in Noord-Holland, maar op de een of andere manier klikt het tussen ons. Geertje zou een vriendin van me kunnen zijn! Ik vind het geweldig dat ze met me mee wil wandelen.
We lopen Heerenveen uit richting De Knipe. Net buiten Heerenveen staat een prachtige overzichtstafel, gemaakt door een Syb, van het Jabikspaad en de route van Zwarte Haan naar Kaap Finisterra. Dat is toch leuk bedacht en gemaakt voor ons!
Zo nu en dan weten we niet goed waar we naar toe moeten en missen we de stickers. We bestuderen de kaart en de beschrijving en in nood gebruik ik google-maps op de telefoon. Dan kan ik precies zien waar we zijn en kunnen we dit vergelijken met de kaart. Zodra we er samen uit zijn lopen we weer verder, over een brug bij de Prinsenwijk en langs een landweggetje. "Dit is een echt pelgrimspad", zegt Geertje. Ik vind haar wel dapper op haar gympen en zonder muts. Het is ijzig koud en mistig de hele dag. Geertje blijft opgewekt en is erg leuk gezelschap. De tijd vliegt voorbij en de weg wordt opgeluisterd door haar mooie lach en haar nieuwsgierigheid en gekleurd door haar aanwezigheid. Geertje maakt van deze grijze, koude dag een mooie, warme en waardevolle dag voor mij.
Vlak voor Mildam zien we de katjes aan de boom. Ook al is het koud en schijnt het in Groningen gesneeuwd te hebben, hier zijn de vroege tekenen van het voorjaar en dat geeft hoop! We lopen langs de Marijkemuoiwei en een kerkhofje met een klokkentoren, dit blijkt Brongergea te zijn, met een enorme grafkelder van "van Limburg van Stirum". Bijzonder om deze naam hier tegen te komen. In Hoogeveen is een Limburg van Stirumstraat. Wie waren die mensen dat ze zo'n graf hebben en dat er zelfs een straat naar ze is vernoemd? Wij weten het niet. We lezen op een informatiebord verderop dat de adellijke familie die in Oranjewoud woonden hier begraven liggen. De Marijkemuoiwei schijnt vernoemd te zijn naar Maria Louise, de geliefde weduwe van Johan Willem Friso, die in 1756 overleed. We wandelen verder over een kaarsrechte weg met oude kronkelbomen recht op een café af. Hier gaan we even pauzeren. We nemen een heerlijke mosterdsoep en koffie en warmen even lekker op. Op een raam staat een mooie tekst van Martin Bril, zo mooi op dit pelgrimspad:
-
Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid
Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen
Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel
De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid af en toe
-
We lopen over de brug over de Tjonger of de Kuunder, waar we volgens een informatiebord een taalgrens passeren. In de middeleeuwen was Stellingwerf een vrije Boerenrepubliek, in 1500 kwam Stellingwerf bij Friesland, maar men spreekt hier Stellingwarfs. We halen een mooie stempel bij alleraardigste mensen aan de route. In deze streek zijn sporen gevonden van een kampplaats van rendierjagers uit het laatste deel van de ijstijd, nog weer verderop zijn allerlei zwerfstenen gevonden, afkomstig uit het Oslo-gebied, Zweden en Finland. Bijzonder hoor om dit allemaal op de route tegen te komen.
Als we verder lopen zien we het kerkje van Oldeholtwolde. Langs dit deel van de route zijn eigen merktekens gezet. We vragen ons af wat het moet voorstellen, waarschijnlijk een pelgrim, maar het lijkt ook wel een hond of een draak, we snappen het niet zo goed. We wandelen onder de A32 door richting Wolvega, dat we bereiken vlak voor een kale kruising van wegen. Na nog een aantal bochten lopen we over het spoor en zijn we zomaar bij het einde van de etappe. We lopen door naar het station, want Geertje neemt de trein straks terug naar Heerenveen waar haar auto staat.
In de "restauratie" van het station, die is omgedoopt tot bloemenwinkel, staat een grote stamtafel en kunnen we theedrinken en naar de wc. Heerlijk, even rust, en nog even kletsen en dan moet Geertje al weer weg.
Dag lieve Geertje, bedankt voor het meelopen op mijn pelgrimspad!
Na het uitzwaaien doe ik mijn rugzak weer om voor het laatste stukje naar mijn logeeradresje. Met een omweggetje loop ik er naar toe. Ik word binnengelaten door een aardige, oudere meneer: "U bent zeker onze gast?" Ik voel me gelijk welkom. Er wordt koffie ingeschonken en met me overlegd wat ik wil eten. Ik eet gewoon met de pot mee, natuurlijk. En die "pot" is heerlijk! Een echte zondagse maaltijd zou Hilbrand wel zeggen: aardappeltjes met jus, bloemkool en peertjes en een biefstukje: jammie!
-
26 Januari 2014 - 22:45
Margriet:
Hai Petra,
Heel mooi om je reis zo te kunnen volgen, vandaag hebben Jan en ik per toeval een stukje Drents Jacobspad gelopen. We kwamen de schelpjes ineens tegen in de bossen bij het Echtens Paradijs. We moesten natuurlijk meteen aan jou denken. We wensen je een goede en inspirerende pelgrimstoch toe. We volgen je op de voet via Facebook
-
26 Januari 2014 - 22:48
Alice:
Lieve Petra, ik las over het bezoek van Hilbrand en in een snelle gedachte ging er door me heen: " is dit handig?" Wel leuk , lief, gegund. Maar " handig" ?Ik snap de gespletenheid bij weer afscheid nemen. Zonder er iets van te vinden en al zeker niet om te beoordelen. Maar het maakt het moeilijker. Nicht Geertje maakte de overgang en samen weer op pad. Nu weer aan jezelf overgeleverd. Houd moed. Een goed vervolg morgen. Het is koud dus pak je goed in :). -
26 Januari 2014 - 22:57
Baukje:
lieve Petra voor dat ik mijn bed opzoek nog vlug even kijken of jij wel een slaapplaats hebt,kan ik rustig slapen,wat leuk dat je met geertje bent gelopen ,is zij de dochter van omke pier,uit de polder ?ik heb haar geloof ik wel eens ontmoet bij je moeder ,ik hoop voor jou dat het niet erg gaat winteren ,maar je gaat verder naar het zuiden ,ik volg je zelf in mijn slaap ha ha Petra tot morgen have a good day love you tante baukje -
26 Januari 2014 - 22:59
Geertje Montsma:
...it wie hjoed in yn en yn wetterkalde dei...vandaag een intens waterkoude dag!!!
en ook wat impulsief uit het veeeeeeeeeel warmere Noord-Holland vertrokken: geen muts, geen wanten, wel een paar extra sokken om mijn handen, die lagen nog achterin de auto gelukkig, en van Petra een sjaal, dat hielp om de capuchon op m'n kop te houden. En mijn wandelschoenen ooit misbruikt met spitten, weg linkerschoen.
Warm werd en bleef ik natuurlijk van Petra, want je neemt op zo'n meeloopdag toch wel HET HELE LEVEN EVEN door...
''de kunst is zo te leven dat het je overkomt die klaarheid af en toe''
En dat het je overkomt om op een ijskoude dag tussen Heerenveen en Wolvega een gedicht tegen te komen van Martin Bril, waar je je in kunt vinden. Is toch geweldig, in ''nowhere''.
Ooit ''vonden'' Petra en ik elkaar op een reuniedag van de Reitsma's en de Montsma's in Sint Nicolaasga. En recent op face-book.
En haar zoektocht naar de verbinding, naar zichzelf, naar het-op-jezelf-aangewezen-zijn, die de inzet is van deze tocht, is bewonderenswaardig. Ontzettend veel kracht heb je er voor nodig, liefde voor jezelf en de ander, en loslaten van AL het vertrouwde. Nou, ik ben erg onder de indruk van die KLAARHEID.
Lieve Petra, veel goede ontmoetingen gewenst, met jezelf en de ander, liefs Geertje -
26 Januari 2014 - 23:01
Alice:
Ik hoop dat ik je niet van je stuk heb gebracht. Was niet m'n bedoeling!! -
27 Januari 2014 - 00:02
Eugene Uiting:
Hoi petra. Mooi om je wandeling mee te lopen. Tuurlijk krijg je van veel mensen die al gelopen hebben goedbedoelde adviezen. Mijn advies : laat het jouw tocht zijn, doe wat je goeddunkt vertrouw op je intuitie. Totdat je in spanje bent zoveel mogelijk de zon recht in je gezicht dan rechtsaf en de zon op je linkerwang houden dan klopt je richting in het algemeen. Buen camino -
27 Januari 2014 - 00:22
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Wat een lieve berichtjes allemaal. En wat heerlijk om na nog eens afscheid van Hilbrand te moeten nemen er een lieve nicht was die jou helemaal vrolijk maakte. Geertje was/is een lieverd.
Het is hier volop winter. Ik hoop dat jij er nu niet te veel van meekrijgt. Zo te horen wordt het weer iets beter. Lichte vorst in de nacht. Overdag iets boven nul.
Dus je bent nu al in Wolvega? Zet em op he. Je kunt het! Je bent een doorzetter.
liefs mam -
27 Januari 2014 - 08:03
Marije Montsma:
Goed gedaan, Geertje, je bent lief!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
