Dag 8: Wolvega - Nederland (20 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
27 Januari 2014 | Nederland, Nederland
Na berichten over weeralarm en slecht weer voor vandaag gehoord te hebben, ben ik gisteravond goed in slaap gevallen. Het was alsof ik bij mijn opa en oma sliep, ik voelde me veilig en omringd door goede zorgen.
Vannacht heb ik ongeveer een uur wakker gelegen en kwam de rustdag weer naar boven en hoe gemengd ik me voelde. Ik vond het helemaal niet leuk van mezelf dat ik er moeite mee had dat Hilbrand er was. Het herinnerde mij er teveel aan hoe ontzettend fijn we het samen hebben en dat ik dat moet missen nu ik deze tocht voor mezelf wil doen. En Alice, ik ben blij met je kritische vragen hoor! Ik weet ook niet goed of het slim is, het is in ieder geval iets wat Hilbrand en ik niet hadden bedacht van te voren en het is ook wel weer verrassend. Gelukkig zijn we gek genoeg op elkaar dat we eerlijk kunnen zijn tegen elkaar.
Hierdoor vind ik wel dat ik wel erg lang wegga, en nu is er nog maar een week om!
Ik kan de gedachten ook weer laten gaan, want ik weet zeker dat ik dit wil volbrengen en heb vertrouwen in onze liefde.
's Ochtends sta ik op en pak mijn tas weer in, check check... ik smeer mijn voeten in met heerlijk verkoelende Gehwol voetencreme met zwarte dop! die ik van Jaap & Jettie kreeg. Mijn ondergoed en sokken van gister zijn weer droog en gaan schoon de tas weer in.
Mijn gastheer en -vrouw zitten al klaar met het ontbijt. Ik krijg nog een thermoskan met warm water mee voor onderweg en mijn fles wordt gevuld met water. Ik mag ook een lunchpakketje meenemen voor onderweg. We nemen samen de route voor vandaag door. Ik krijg de tip om niet het wandelpad te nemen naar Oldemarkt maar het fietspad omdat ik anders door het natte en drassige gras moet baggeren. Ik houd me hier aan, want vandaag gaat het waarschijnlijk ook regenen.
Ik word gebeld door de Hoogeveense Courant met de vraag of ik donderdag een telefonisch interview wil geven voor de krant van vrijdag. Nanning Koning, een oud-collega van Hilbrand tipte Hilbrand om de HC te benaderen omdat hij de verhalen zo leuk vindt. Ik vind het wel goed, dus donderdag heb ik een interview... spannend!
Ik vertrek pas om 10.00 uur, want het is zo lekker warm en gezellig binnen en buiten regent het en is het koud...
Ik kies de kortste weg naar de rand van Wolvega en loop deze keer niet exact naar het punt op de route waar ik gestopt ben. Pas na een aantal kilometers kom ik weer op de route, een kale weg met een felle tegenwind en striemende regen. Ik zet de capuchon op van mijn Goretex-jas en waan me in mijn eigen tentje met de tikkende regen op mijn hoofd. Ik ben blij met de zakdoeken van Peter & Tetsje en moet elke keer glimlachen om de grappige teksten die Tetsje er op geschreven heeft. Vandaag gebruik ik de zakdoek met de tekst: "Voor in de vrieskou, voor de laatste drup aan je neus!" Als het zo koud en nat is wordt de wereld even heel klein, ik zie alleen de paar meter voor me waar ik mijn voeten neer zet. Stap voor stap zoals Hans Driessen zei, en zo gaat het.
Via de Sasweg kom ik uit op de Linde, het stroompje waar de dochter van Alfred en Grajanne, onze vrienden uit Munnikeburen, naar vernoemd is.
Dan wandel ik over het fietspad verder langs de Linde en "Het Wijde" met uitzicht op de kerktoren van Oldemarkt aan de overkant. Hoe ik daar moet komen weet ik nu nog niet. Mijn weg eindigt bij een voetveer en ik kan kiezen uit het water oversteken met het scheefhangende voetveer of twee kilometer omlopen. Omdat ik nog geen rust heb gehad en ik me een beetje gammel begin te voelen, kies ik er voor om de keuze nog even uit te stellen. Ik ga op het bankje zitten aan de kant van het water, doe de rugzak af en maak een heerlijk soepje (het tweede zakje van tante Baukje) en eet er een heerlijke krentenbol bij. Als alles op is en het afval verzameld is, doe ik de rugzak op en bekijk is de bediening van het voetveer.
Volgens mij is dit dezelfde waar we tijdens een Teeninga-weekend over zijn gegaan. De broers van Hilbrand gingen met veel bombarie draaien aan het wiel, want dat is natuurlijk mannenwerk. Wij vrouwen lieten dat de mannen graag geloven en loofden ze om hun prestatie! Ik ga er ook nog in geloven dat het zwaar is, maar als ik draai aan het wiel, merk ik dat het licht gaat, maar dat een kwestie is van doorgaan. (Net als met het lopen, het hoeft niet snel te gaan, als het maar gaat...) Ik ben beretrots op mezelf wanneer ik aan de overkant ben. Zo, dat ik heb ik toch maar goed gedaan, helemaal zelf besloten en weloverwogen!
Helemaal blij stap ik richting Oldemarkt en kom via het industrieterreintje binnen. Bij de katholieke kerk haal ik een stempel en mag ik in de kerk kijken en foto's maken van afbeeldingen van Jacobus de Meerdere. Hij is afgebeeld op het altaarluik met een pelgrimsstaf en pelgrimshoed en in zijn hand houdt hij het evangelieboek vast: Jacobus als verspreider van het evangelie in Spanje.
Bij de plaatselijke bakker kan ik heerlijk warme koffie drinken en me even oriënteren. Ik verbaas me dat de bakker zo'n ruim assortiment heeft in deze kleine plaats, waar de cafés niet open zijn!
Van Oldemarkt loop ik via een lang pad, dat ook Lange Pad heet, richting Kalenberg, nadat ik het Kanaal Steenwijk-Ossenzijl ben overgestoken. Het komt me hier erg bekend voor. Hier fietsten we als Teeninga-clan langs en even verderop was een café waar we koffie dronken. Ik kom erachter dat ik inmiddels Friesland verlaten heb, ik loop nu in Overijssel en wel in de Weerribben.
Aan het einde van de Meenteweg is het café dat open is! Ik krijg koffie en kan hier naar de wc, ook fijn! De eigenaren en ik raken in gesprek en al gauw zijn ze enthousiast over mijn reis. Er komen vaker wandelaars en fietsers langs en zij genieten wel van de verhalen.
Ik stap maar weer eens op, Kalenberg is nog een paar kilometer. Het gaat vandaag goed, dus ik wil er nog een stukje aan vast plakken, zodat ik de komende dagen minder hoef te lopen om uit te komen in Hasselt. Ik heb contact met Ab die mij een slaapplaats aanbood. Hij is alvast onderweg hoor ik van zijn vrouw. Ik overleg met Ab en hij vindt het prima. Het is fijn hoe hij mij de ruimte geeft om mijn pad te gaan zoals ik dat graag wil. Dankjewel Ab!
Ik loop langs een prachtig pad naar Kalenberg en ook daar word ik blij verrast door de plaats. Het lijkt een beetje op Schuinsloot en Giethoorn met de huisjes naast elkaar met slootjes en bruggetjes en een fietspad met bruggetjes voor de huisjes langs. Hoe komen die mensen bij hun huisje vraag ik me af... Er zijn verschillende huisjes te koop: iets voor jullie Jan & Antoinette?
Aan het einde van het pad sla ik een fietspad in. Op de hoek staat een wegwijzer die aangeeft dan Nederland nog twee kilometer is. Ik geef dit via sms door aan Ab.
De weg is erg stil en het begint een beetje schemerig te worden. Het stelt me gerust dat Ab op me wacht aan het einde van de weg. Na een bocht en een kijkhut zie ik een auto op de dijk staan. Ab stapt uit en laat weten dat hij het een erg leuk gezicht vond om mij zo aan te zien komen lopen! Ik ben blij dat ik hem zag, een zorgzame lieve man.
We rijden richting...huis... heel vreemd. Ab en zijn vrouw wonen lopend, 13.5 km van ons huis af. Ik wil er niet aan denken en sluit me ervoor af.
De vrouw van Ab begroet ons vriendelijk en ik mag gebruik maken van de douche. En op de slaapkamer staat een laptop die ik mag gebruiken, Ab en zijn vrouw snappen precies wat een pelgrim nodig heeft! Na de douche word ik uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd met pompoensoep vooraf!
Ik voel me net een klein kindje dat van arm naar arm gedragen wordt tijdens bezoek, een allemanskindje. Iedereen is zo lief voor mij, ik voel me gedragen, al sinds ik bij de tandarts ben geweest voor mijn vertrek.
Vannacht heb ik ongeveer een uur wakker gelegen en kwam de rustdag weer naar boven en hoe gemengd ik me voelde. Ik vond het helemaal niet leuk van mezelf dat ik er moeite mee had dat Hilbrand er was. Het herinnerde mij er teveel aan hoe ontzettend fijn we het samen hebben en dat ik dat moet missen nu ik deze tocht voor mezelf wil doen. En Alice, ik ben blij met je kritische vragen hoor! Ik weet ook niet goed of het slim is, het is in ieder geval iets wat Hilbrand en ik niet hadden bedacht van te voren en het is ook wel weer verrassend. Gelukkig zijn we gek genoeg op elkaar dat we eerlijk kunnen zijn tegen elkaar.
Hierdoor vind ik wel dat ik wel erg lang wegga, en nu is er nog maar een week om!
Ik kan de gedachten ook weer laten gaan, want ik weet zeker dat ik dit wil volbrengen en heb vertrouwen in onze liefde.
's Ochtends sta ik op en pak mijn tas weer in, check check... ik smeer mijn voeten in met heerlijk verkoelende Gehwol voetencreme met zwarte dop! die ik van Jaap & Jettie kreeg. Mijn ondergoed en sokken van gister zijn weer droog en gaan schoon de tas weer in.
Mijn gastheer en -vrouw zitten al klaar met het ontbijt. Ik krijg nog een thermoskan met warm water mee voor onderweg en mijn fles wordt gevuld met water. Ik mag ook een lunchpakketje meenemen voor onderweg. We nemen samen de route voor vandaag door. Ik krijg de tip om niet het wandelpad te nemen naar Oldemarkt maar het fietspad omdat ik anders door het natte en drassige gras moet baggeren. Ik houd me hier aan, want vandaag gaat het waarschijnlijk ook regenen.
Ik word gebeld door de Hoogeveense Courant met de vraag of ik donderdag een telefonisch interview wil geven voor de krant van vrijdag. Nanning Koning, een oud-collega van Hilbrand tipte Hilbrand om de HC te benaderen omdat hij de verhalen zo leuk vindt. Ik vind het wel goed, dus donderdag heb ik een interview... spannend!
Ik vertrek pas om 10.00 uur, want het is zo lekker warm en gezellig binnen en buiten regent het en is het koud...
Ik kies de kortste weg naar de rand van Wolvega en loop deze keer niet exact naar het punt op de route waar ik gestopt ben. Pas na een aantal kilometers kom ik weer op de route, een kale weg met een felle tegenwind en striemende regen. Ik zet de capuchon op van mijn Goretex-jas en waan me in mijn eigen tentje met de tikkende regen op mijn hoofd. Ik ben blij met de zakdoeken van Peter & Tetsje en moet elke keer glimlachen om de grappige teksten die Tetsje er op geschreven heeft. Vandaag gebruik ik de zakdoek met de tekst: "Voor in de vrieskou, voor de laatste drup aan je neus!" Als het zo koud en nat is wordt de wereld even heel klein, ik zie alleen de paar meter voor me waar ik mijn voeten neer zet. Stap voor stap zoals Hans Driessen zei, en zo gaat het.
Via de Sasweg kom ik uit op de Linde, het stroompje waar de dochter van Alfred en Grajanne, onze vrienden uit Munnikeburen, naar vernoemd is.
Dan wandel ik over het fietspad verder langs de Linde en "Het Wijde" met uitzicht op de kerktoren van Oldemarkt aan de overkant. Hoe ik daar moet komen weet ik nu nog niet. Mijn weg eindigt bij een voetveer en ik kan kiezen uit het water oversteken met het scheefhangende voetveer of twee kilometer omlopen. Omdat ik nog geen rust heb gehad en ik me een beetje gammel begin te voelen, kies ik er voor om de keuze nog even uit te stellen. Ik ga op het bankje zitten aan de kant van het water, doe de rugzak af en maak een heerlijk soepje (het tweede zakje van tante Baukje) en eet er een heerlijke krentenbol bij. Als alles op is en het afval verzameld is, doe ik de rugzak op en bekijk is de bediening van het voetveer.
Volgens mij is dit dezelfde waar we tijdens een Teeninga-weekend over zijn gegaan. De broers van Hilbrand gingen met veel bombarie draaien aan het wiel, want dat is natuurlijk mannenwerk. Wij vrouwen lieten dat de mannen graag geloven en loofden ze om hun prestatie! Ik ga er ook nog in geloven dat het zwaar is, maar als ik draai aan het wiel, merk ik dat het licht gaat, maar dat een kwestie is van doorgaan. (Net als met het lopen, het hoeft niet snel te gaan, als het maar gaat...) Ik ben beretrots op mezelf wanneer ik aan de overkant ben. Zo, dat ik heb ik toch maar goed gedaan, helemaal zelf besloten en weloverwogen!
Helemaal blij stap ik richting Oldemarkt en kom via het industrieterreintje binnen. Bij de katholieke kerk haal ik een stempel en mag ik in de kerk kijken en foto's maken van afbeeldingen van Jacobus de Meerdere. Hij is afgebeeld op het altaarluik met een pelgrimsstaf en pelgrimshoed en in zijn hand houdt hij het evangelieboek vast: Jacobus als verspreider van het evangelie in Spanje.
Bij de plaatselijke bakker kan ik heerlijk warme koffie drinken en me even oriënteren. Ik verbaas me dat de bakker zo'n ruim assortiment heeft in deze kleine plaats, waar de cafés niet open zijn!
Van Oldemarkt loop ik via een lang pad, dat ook Lange Pad heet, richting Kalenberg, nadat ik het Kanaal Steenwijk-Ossenzijl ben overgestoken. Het komt me hier erg bekend voor. Hier fietsten we als Teeninga-clan langs en even verderop was een café waar we koffie dronken. Ik kom erachter dat ik inmiddels Friesland verlaten heb, ik loop nu in Overijssel en wel in de Weerribben.
Aan het einde van de Meenteweg is het café dat open is! Ik krijg koffie en kan hier naar de wc, ook fijn! De eigenaren en ik raken in gesprek en al gauw zijn ze enthousiast over mijn reis. Er komen vaker wandelaars en fietsers langs en zij genieten wel van de verhalen.
Ik stap maar weer eens op, Kalenberg is nog een paar kilometer. Het gaat vandaag goed, dus ik wil er nog een stukje aan vast plakken, zodat ik de komende dagen minder hoef te lopen om uit te komen in Hasselt. Ik heb contact met Ab die mij een slaapplaats aanbood. Hij is alvast onderweg hoor ik van zijn vrouw. Ik overleg met Ab en hij vindt het prima. Het is fijn hoe hij mij de ruimte geeft om mijn pad te gaan zoals ik dat graag wil. Dankjewel Ab!
Ik loop langs een prachtig pad naar Kalenberg en ook daar word ik blij verrast door de plaats. Het lijkt een beetje op Schuinsloot en Giethoorn met de huisjes naast elkaar met slootjes en bruggetjes en een fietspad met bruggetjes voor de huisjes langs. Hoe komen die mensen bij hun huisje vraag ik me af... Er zijn verschillende huisjes te koop: iets voor jullie Jan & Antoinette?
Aan het einde van het pad sla ik een fietspad in. Op de hoek staat een wegwijzer die aangeeft dan Nederland nog twee kilometer is. Ik geef dit via sms door aan Ab.
De weg is erg stil en het begint een beetje schemerig te worden. Het stelt me gerust dat Ab op me wacht aan het einde van de weg. Na een bocht en een kijkhut zie ik een auto op de dijk staan. Ab stapt uit en laat weten dat hij het een erg leuk gezicht vond om mij zo aan te zien komen lopen! Ik ben blij dat ik hem zag, een zorgzame lieve man.
We rijden richting...huis... heel vreemd. Ab en zijn vrouw wonen lopend, 13.5 km van ons huis af. Ik wil er niet aan denken en sluit me ervoor af.
De vrouw van Ab begroet ons vriendelijk en ik mag gebruik maken van de douche. En op de slaapkamer staat een laptop die ik mag gebruiken, Ab en zijn vrouw snappen precies wat een pelgrim nodig heeft! Na de douche word ik uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd met pompoensoep vooraf!
Ik voel me net een klein kindje dat van arm naar arm gedragen wordt tijdens bezoek, een allemanskindje. Iedereen is zo lief voor mij, ik voel me gedragen, al sinds ik bij de tandarts ben geweest voor mijn vertrek.
-
27 Januari 2014 - 23:07
Geertje:
Fijn.
Eerst regen en wind en kou, nu zonneschijn.
Kus, Geer -
27 Januari 2014 - 23:15
Baukje:
wat mooie te horen dat je weer lieve mensen hebt ontmoet Petra,het is vast moelijk om steeds weer afscheid te moeten nemen,maar bedenk het is afscheid van mensen die je steeds weer tegen kan komen,het is niet voorgoed,ik hoop dat je een goede nacht hebt,ik ga met je mee liefs tante baukje love you by by
-
28 Januari 2014 - 00:46
Paul Van Den Heuvel:
Hoi Petra wat kan je het mooi vertellen...
Voel een bepaalde jaloezie van dit wil ik ook.
Maar het is fijn mee te lezen en ik neem mijn petje voor je af.
zelf heb ik gister mijn rugzak gekocht die mij zal vergezellen 28 maart...
Morgen ook weer een wandeldag voor mij...
ik hoop op mooi droog weer voor jou en mij.
Slaap lekker dapper mens...
Grtjs Paul -
28 Januari 2014 - 11:05
Martha:
Hoi Petra,
Je loopt nog steeds in (voor mij) bekend gebied. Mooi om te lezen hoe je de weg door de Weerribben, Kalenberg en Nederland beschrijft. In die laatste plaats is mijn overgrootmoeder geboren. In mijn jeugd heb ik er veel gelogeerd bij een oudtante en nichten van mijn moeder die eigenlijk van mijn leeftijd waren - dat had je vroeger vaak met die grote families. Goede, warme herinneringen.
Dapper zoals je zelf je weg en route kiest, zelf oplost wat je tegenkomt, gewoon helemaal zélf loopt - omdat je zelf kúnt lopen, niet aan iemands handje... Prachtig om je zo te zien groeien. Ga door!
Liefs, Martha -
28 Januari 2014 - 11:43
Marjan Blümer:
Dag Petra,
Wat een mooi verslag steeds weer, elke dag als ik internet open zie ik jouw verslag want je bent mijn Homepage geworden. Ik heb heel veel bewondering voor jou en je gezin. Gelukkig ontmoet je veel mensen want toen ik in 2008 de Camino voor de 2e keer liep, vanuit Zuid-Frankrijk, kwam ik er ook achter dat het in het leven om ontmoeting gaat. Ik hoopte na mijn pensionering op pad te gaan in Nederland en dank zij jouw foto's zie ik hoe mooi dat is. Op dit moment te druk met de organisatie van de Voorjaarsbijeenkomst van het Genootschap waar jij niet bij kunt zijn, want je bent onderweg. Mocht je in een dip raken, ik loop graag een stukje mee. Ik woon in Rotterdam, maar reis graag naar een ander punt als dat nodig mocht zijn. Buen Camino, in Spanje hoor je dat meerdere keren per dag.
Groet, Marjan -
28 Januari 2014 - 17:17
Rinske Van Der Weij:
Lieve Petra!
Wat genieten wij van de mooie verslagen.
In gedachten lopen we zo ook nog het pelgrimspad.
het is alweer een week geleden ,dat je hier binnen stapte.
Voor mijn gevoel lijkt het ,dat het gisteren was.
Nog heel veel succes toegewenst
Groeten Frouke en Rinske
FRANEKER -
28 Januari 2014 - 19:10
Tetsje:
Hoi Petra,
Al weer een week op stap en zo veel indrukken, ontmoetingen en verhalen. Hartstikke leuk dat je dat allemaal met ons wil delen. Zo'n leuke schrijfstijl, hierbij denk je al gauw aan een "verhalenbundel"!
Ik zal je blijven volgen, ook al draag je me dag en nacht al bij je! ( ze drogen ook snel ).
Succes verder met je tocht en dat al de warmte die je onderweg krijgt, je verder zal dragen in je reis.
Liefs, Tetsje.
-
28 Januari 2014 - 20:37
Sarah Montsma:
Hallo Petra,
ik ben de dochter van Geertje en heb via haar natuurlijk nu over jou gehoord.
Ontzettend leuk om te lezen over jullie dag samen,
en nu heb ik je blog gevonden dus laat t me niet meer los:
ik ga meelezen!
Vorig jaar ben ik samen met mijn vriend op de fiets naar Rome gegaan en heb ik ook een blog bijgehouden (sarahennicoopdefiets.waarbenjij.nu). En in 1 woord, t was geweldig! Door jou denk ik daar nu weer aan terug. Wat een heerlijke tijd was dat. Het was ook zwaar, en koud en nat, en we hadden een te kleine tent, en we moesten over de Alpen, en het was heet, en ver en eng. Hahahah, maar het was dus geweldig!
De tijd vloog om, dus ook al zou je t nu niet denken: t vliegt voorbij!
Heel veel geluk en rust voor onderweg gewenst door Sarah -
28 Januari 2014 - 21:16
Alice:
Lieve Petra,
Ik sluit me aan bij de mensen die je roemen om je schrijfkunst. Het is mooi zo mee te kunnen lopen en mee te kunnen genieten. Je schrijft beeldend. Dank dat je mijn schuldgevoel wat wegneemt. :) Ik had er zelf een beetje last van. Weer wat kilometertjes verder en de afstand tot thuis wordt groter. Niet gemakkelijker. Laat de tijd je niet aanvliegen. De tijd loopt met je mee. Is geen vijand maar vriend. -
28 Januari 2014 - 21:24
Wilma Ter Wee:
Hoi Petra,
Ook ik vind het elke dag weer leuk om je verhaal te lezen, vooral benieuwd waar je de nacht zal slapen.
Morgen kom je dan in Hasselt en ik heb natuurlijk al veel vragen over van alles en vooral je hele uitrusting.
Ook vind ik het leuk om de reacties allemaal te zien. En anders dan de anderen ben ik blij dat ik het niet hoef te lopen. haha.
Toen ik vorige week een dik half uur in de regen naar huis fietste moest ik wel aan je denken natuurlijk. Maar ik zit liever op de fiets en spring bij thuiskomst gauw onder de douche.
Vandaag heb je in ieder geval schitterend weer gehad en ik hoop dat je dat morgen ook hebt.
Tot morgen
Wilma -
29 Januari 2014 - 11:59
Jan De Haan:
Petra
Ik sluit me meelezende aan bij je volgers
groet
jan
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
