Dag 16: Zutphen - Doesburg (19 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
04 Februari 2014 | Nederland, Doesburg
Gisteravond ben ik vroeg naar bed gegaan, ik was erg moe. Geesje is als een vat vol informatie over het pelgrimeren naar Santiago. Ik heb geen energie om hier naar te luisteren.
's Ochtends ontbijten Geesje en ik samen en wisselen we verhalen over onszelf uit. We komen tot de conclusie dat iedere pelgrim zijn/ haar eigen reden heeft om naar Santiago te gaan en zijn/ haar eigen rugzak met bagage meeneemt.
Geesje zit vol van haar reis over een aantal weken naar Saint-Jean-Pied-de-Port. Zij gaat daar enkele weken vrijwilligerswerk doen bij 'L Esprit du Chemin. Van haar krijg ik ook kaartjes die daar uitgedeeld worden ter inspiratie op je reis. Ik neem ze mee voor de stille eenzame dagen in Frankrijk.
Geesje is benieuwd naar mijn slaapadres voor vannacht, ik weet het nog niet. Ze biedt me aan om ook vannacht bij haar te slapen, ze haalt me op waar ik strand. Dit klinkt wel erg aantrekkelijk en ik besluit om op deze uitnodiging in te gaan. Ik mag een dagrugzak van haar mee.
Ze brengt me naar het centrum van Doesburg met een aantal adressen waar ik eventueel een stempel kan krijgen. Ik loop van het kerkbureau in het centrum, naar het VVV en het informatiepunt en een vaag adresje in de binnenstad. Nergens is een stempel te krijgen en de kerken zijn pas vanaf april open op bepaalde dagen. Na een uur zoeken en van hot naar her lopen ben in enigzins gefrustreerd en besluit op mijn eerste ingeving af te gaan en stap het stadhuis binnen. Daar krijg ik een fraai stadsstempel!
Vol goede moed ga ik eindelijk op stap!
Ik loop een stukje langs de dijk bij de IJssel met prachtig uitzicht en maak daarna een klimmetje om op de lange verkeersbrug over de IJssel te komen. Het zonnetje schijnt, maar de wind is nog hard en koud, dus ik doe mijn muts op. Dan ga ik aan de andere kant van de IJssel verder en loop via het dorpje Cortenoever naar Brummen over een landweggetje van 3,5 km. Dit duurt wel erg lang en ik word er een beetje naar van. Ik ga denken aan de weken die nog voor me liggen en de kilometers die ik nog "moet" lopen en mijn voeten doen zeer. Ik probeer voor ogen te houden dat ik straks in Brummen ben waar ik mezelf trakteer op een heerlijk kop koffie. Als ik na een aantal bochten dan eindelijk in Brummen ben, blijkt dat ik voor de rondweg moet afslaan en dat ik helemaal Brummen niet in moet. Op de googlemaps zie ik dat ik dan 2 kilometer moet omlopen en dat zie ik niet zitten. Ik neem een pauze op een bankje langs het fietspad en merk dat ik erg moe ben. Mijn hoofd gonst nog van de drukte gisteravond en vanmorgen. Ik ga wat eten en drinken en ga heerlijk op het bankje liggen met de rugzak als kussen. Ik zie de wolken voorbij trekken, een favoriete bezigheid van toen ik jong was. Mijn vriendje Jysk en ik gingen dan in een weiland liggen en zochten naar figuren of dieren in de wolken en wezen ze elkaar aan: "Kijk een olifant..." Ik doezel even weg en sta daarna verkwikt weer op. Heerlijk om dit zomaar te kunnen doen. Wat zou men thuis zeggen als je daar zomaar op een bankje langs de kant van de weg ging liggen...
De negatieve gedachten zijn als sneeuw voor de zon verdwenen en ik stap verder richting het veer Brummen-Bronkhorst langs mooie grote landhuizen en langs een prachtig landweggetje. Aan de kant staan oudere mannen met een fiets of de auto te turen en te mijmeren over de IJssel, het is hier erg mooi. Eén van de mannen vertelt me dat ik op de streep moet staan bij het water en dan komt het pontje eraan. En zo gaat het.
Dit is toch wel een van mijn favoriete onderdelen van de route, een oversteek maken met een pontje. Hoe lang zou dit nog zo blijven gaan, vraag ik me af. Het lijkt niet meer van deze tijd.
Aan de overkant loop ik Bronkhorst binnen, het kleinste stadje van Nederland. Alle huizen lijken hier oud. Via een graspad dat uitkomt in een bosje loop ik verder naar een beekje. Ik besluit hier mijn behoefte te doen, want verderop is geen beschutting.
Op het schouwpad loop ik verder en kom een oudere dame met een hond tegen. Het pad eindigt bij een brug en ik weet niet meer zo goed waar ik op de route ben en besluit de googlemaps te raadplegen... I phone weg... shit... zoeken in mijn broekzakken, mijn jaszakken, de rugzak... het is nu anders, want ik heb mijn eigen rugzak niet mee... Dan schiet een verhaal van Tootje door me heen. Zij was haar telefoon kwijt op de berg, nadat ze haar behoefte had gedaan onder aan de berg. Ze moest weer helemaal naar beneden en weer naar boven lopen en daar lag de telefoon! Zo moet het bij mij ook zijn gegaan! Wat een geluk dat ik geen berg op- en af hoef! Ik loop snel terug en zie aan de overkant van de beek de mevrouw teruglopen. We kijken elkaar aan en als ze bijna voorbij is roep ik; "Heeft u misschien een telefoon gevonden?" "Ja", zegt ze, "Ik breng hem naar de politie". "Die is van mij", zeg ik. We spreken af dat we samen naar de brug lopen. Als ik daar aankom vraagt ze nog waar ik de telefoon ben kwijtgeraakt. Ik leg enigszins beschaamd uit wat ik gedaan heb en waar en krijg de telefoon terug. Toch wel goed van haar dat ze voorzichtig is.
Dan wordt ze nieuwsgierig naar mijn wandeling en leg ik uit wat mijn doel is. We lopen zo ongeveer een kilometer samen op, heel gezellig tot aan Steenderen. Inmiddels schijnt de zon volop en lijkt het alsof de wind is gaan liggen. Ze wijst me waar ik verder moet lopen om naar Doesburg te gaan. Volgens haar haal ik dat wel, ik betwijfel het. Deze ontmoeting was wel weer leuk en pept me ook op.
Met Geesje sprak ik af dat ik tot half 5 door zou lopen en dat ze me dan oppikt. Ik merk dat ik moe word, het water is op en er is in geen velden of wegen iets te bekennen waar ik water kan halen. Ook zijn er geen bankjes om even uit te rusten. Op een hoek van een straat ga ik op een boomstronk zitten en eet een banaan op.
Ik besluit om tot de camping te gaan lopen en dan contact met Geesje op te nemen om te overleggen. Als ik haar bel blijkt het nog ongeveer vier kilometer te zijn tot het centrum van Doesburg, de eindbestemming van deze etappe. Volgens haar doet ze er nog minstens een half uur over om bij me te komen. We spreken af dat ik doorloop en dat we om half 5 weer contact hebben. Ik loop nu weer over de dijk met weer een prachtig uitzicht op de IJssel en de Martinikerk van Doesburg recht vooruit en de zon op mijn gezicht. Opeens loopt het weer een stuk lichter en ik huppel bijna richting Doesburg. Als ik Geesje bel, is het nog maar 1 kilometer lopen! Geesje is er nog niet, dus spreken we af bij de Martinikerk... Ik ben zo blij dat het toch gelukt is ondanks de dipjes...
De dipjes komen denk ik doordat ik niet even bij kan tanken op een koffieadresje en omdat ik nu echt in een omgeving zit die ik niet ken. Ik ben nu al echt ver van huis en dat geeft een beetje een onbestemd gevoel.
Op het plein "De Markt" wacht ik op Geesje en samen rijden we naar huis met hond Gioia en kleindochter Ise achterin de auto. Ise wordt opgehaald door haar vader en wij gaan lekker eten. Geesje is een fantastische kok, de pelgrim in 'L Esprit du Chemin treffen het wel met haar. Helaas is ze alweer vertrokken als ik daar aankom.
Het waterniveau is flink bijgetankt: ik heb 1.5 liter water gedronken in 10 minuten, de kramp schijnt ook te komen door te weinig drinken namelijk...
Morgen loop ik richting Arnhem en de overnachting (met taxi) is geregeld, deze keer via een adresje in het routeboekje.
En nee, ik loop niet via Limburg, ook al zijn de uitnodigingen wel erg aantrekkelijk!
's Ochtends ontbijten Geesje en ik samen en wisselen we verhalen over onszelf uit. We komen tot de conclusie dat iedere pelgrim zijn/ haar eigen reden heeft om naar Santiago te gaan en zijn/ haar eigen rugzak met bagage meeneemt.
Geesje zit vol van haar reis over een aantal weken naar Saint-Jean-Pied-de-Port. Zij gaat daar enkele weken vrijwilligerswerk doen bij 'L Esprit du Chemin. Van haar krijg ik ook kaartjes die daar uitgedeeld worden ter inspiratie op je reis. Ik neem ze mee voor de stille eenzame dagen in Frankrijk.
Geesje is benieuwd naar mijn slaapadres voor vannacht, ik weet het nog niet. Ze biedt me aan om ook vannacht bij haar te slapen, ze haalt me op waar ik strand. Dit klinkt wel erg aantrekkelijk en ik besluit om op deze uitnodiging in te gaan. Ik mag een dagrugzak van haar mee.
Ze brengt me naar het centrum van Doesburg met een aantal adressen waar ik eventueel een stempel kan krijgen. Ik loop van het kerkbureau in het centrum, naar het VVV en het informatiepunt en een vaag adresje in de binnenstad. Nergens is een stempel te krijgen en de kerken zijn pas vanaf april open op bepaalde dagen. Na een uur zoeken en van hot naar her lopen ben in enigzins gefrustreerd en besluit op mijn eerste ingeving af te gaan en stap het stadhuis binnen. Daar krijg ik een fraai stadsstempel!
Vol goede moed ga ik eindelijk op stap!
Ik loop een stukje langs de dijk bij de IJssel met prachtig uitzicht en maak daarna een klimmetje om op de lange verkeersbrug over de IJssel te komen. Het zonnetje schijnt, maar de wind is nog hard en koud, dus ik doe mijn muts op. Dan ga ik aan de andere kant van de IJssel verder en loop via het dorpje Cortenoever naar Brummen over een landweggetje van 3,5 km. Dit duurt wel erg lang en ik word er een beetje naar van. Ik ga denken aan de weken die nog voor me liggen en de kilometers die ik nog "moet" lopen en mijn voeten doen zeer. Ik probeer voor ogen te houden dat ik straks in Brummen ben waar ik mezelf trakteer op een heerlijk kop koffie. Als ik na een aantal bochten dan eindelijk in Brummen ben, blijkt dat ik voor de rondweg moet afslaan en dat ik helemaal Brummen niet in moet. Op de googlemaps zie ik dat ik dan 2 kilometer moet omlopen en dat zie ik niet zitten. Ik neem een pauze op een bankje langs het fietspad en merk dat ik erg moe ben. Mijn hoofd gonst nog van de drukte gisteravond en vanmorgen. Ik ga wat eten en drinken en ga heerlijk op het bankje liggen met de rugzak als kussen. Ik zie de wolken voorbij trekken, een favoriete bezigheid van toen ik jong was. Mijn vriendje Jysk en ik gingen dan in een weiland liggen en zochten naar figuren of dieren in de wolken en wezen ze elkaar aan: "Kijk een olifant..." Ik doezel even weg en sta daarna verkwikt weer op. Heerlijk om dit zomaar te kunnen doen. Wat zou men thuis zeggen als je daar zomaar op een bankje langs de kant van de weg ging liggen...
De negatieve gedachten zijn als sneeuw voor de zon verdwenen en ik stap verder richting het veer Brummen-Bronkhorst langs mooie grote landhuizen en langs een prachtig landweggetje. Aan de kant staan oudere mannen met een fiets of de auto te turen en te mijmeren over de IJssel, het is hier erg mooi. Eén van de mannen vertelt me dat ik op de streep moet staan bij het water en dan komt het pontje eraan. En zo gaat het.
Dit is toch wel een van mijn favoriete onderdelen van de route, een oversteek maken met een pontje. Hoe lang zou dit nog zo blijven gaan, vraag ik me af. Het lijkt niet meer van deze tijd.
Aan de overkant loop ik Bronkhorst binnen, het kleinste stadje van Nederland. Alle huizen lijken hier oud. Via een graspad dat uitkomt in een bosje loop ik verder naar een beekje. Ik besluit hier mijn behoefte te doen, want verderop is geen beschutting.
Op het schouwpad loop ik verder en kom een oudere dame met een hond tegen. Het pad eindigt bij een brug en ik weet niet meer zo goed waar ik op de route ben en besluit de googlemaps te raadplegen... I phone weg... shit... zoeken in mijn broekzakken, mijn jaszakken, de rugzak... het is nu anders, want ik heb mijn eigen rugzak niet mee... Dan schiet een verhaal van Tootje door me heen. Zij was haar telefoon kwijt op de berg, nadat ze haar behoefte had gedaan onder aan de berg. Ze moest weer helemaal naar beneden en weer naar boven lopen en daar lag de telefoon! Zo moet het bij mij ook zijn gegaan! Wat een geluk dat ik geen berg op- en af hoef! Ik loop snel terug en zie aan de overkant van de beek de mevrouw teruglopen. We kijken elkaar aan en als ze bijna voorbij is roep ik; "Heeft u misschien een telefoon gevonden?" "Ja", zegt ze, "Ik breng hem naar de politie". "Die is van mij", zeg ik. We spreken af dat we samen naar de brug lopen. Als ik daar aankom vraagt ze nog waar ik de telefoon ben kwijtgeraakt. Ik leg enigszins beschaamd uit wat ik gedaan heb en waar en krijg de telefoon terug. Toch wel goed van haar dat ze voorzichtig is.
Dan wordt ze nieuwsgierig naar mijn wandeling en leg ik uit wat mijn doel is. We lopen zo ongeveer een kilometer samen op, heel gezellig tot aan Steenderen. Inmiddels schijnt de zon volop en lijkt het alsof de wind is gaan liggen. Ze wijst me waar ik verder moet lopen om naar Doesburg te gaan. Volgens haar haal ik dat wel, ik betwijfel het. Deze ontmoeting was wel weer leuk en pept me ook op.
Met Geesje sprak ik af dat ik tot half 5 door zou lopen en dat ze me dan oppikt. Ik merk dat ik moe word, het water is op en er is in geen velden of wegen iets te bekennen waar ik water kan halen. Ook zijn er geen bankjes om even uit te rusten. Op een hoek van een straat ga ik op een boomstronk zitten en eet een banaan op.
Ik besluit om tot de camping te gaan lopen en dan contact met Geesje op te nemen om te overleggen. Als ik haar bel blijkt het nog ongeveer vier kilometer te zijn tot het centrum van Doesburg, de eindbestemming van deze etappe. Volgens haar doet ze er nog minstens een half uur over om bij me te komen. We spreken af dat ik doorloop en dat we om half 5 weer contact hebben. Ik loop nu weer over de dijk met weer een prachtig uitzicht op de IJssel en de Martinikerk van Doesburg recht vooruit en de zon op mijn gezicht. Opeens loopt het weer een stuk lichter en ik huppel bijna richting Doesburg. Als ik Geesje bel, is het nog maar 1 kilometer lopen! Geesje is er nog niet, dus spreken we af bij de Martinikerk... Ik ben zo blij dat het toch gelukt is ondanks de dipjes...
De dipjes komen denk ik doordat ik niet even bij kan tanken op een koffieadresje en omdat ik nu echt in een omgeving zit die ik niet ken. Ik ben nu al echt ver van huis en dat geeft een beetje een onbestemd gevoel.
Op het plein "De Markt" wacht ik op Geesje en samen rijden we naar huis met hond Gioia en kleindochter Ise achterin de auto. Ise wordt opgehaald door haar vader en wij gaan lekker eten. Geesje is een fantastische kok, de pelgrim in 'L Esprit du Chemin treffen het wel met haar. Helaas is ze alweer vertrokken als ik daar aankom.
Het waterniveau is flink bijgetankt: ik heb 1.5 liter water gedronken in 10 minuten, de kramp schijnt ook te komen door te weinig drinken namelijk...
Morgen loop ik richting Arnhem en de overnachting (met taxi) is geregeld, deze keer via een adresje in het routeboekje.
En nee, ik loop niet via Limburg, ook al zijn de uitnodigingen wel erg aantrekkelijk!
-
04 Februari 2014 - 23:02
Geertje:
Lieve Petra,
ik bewonder erg dat je je dipjes weet op te vangen en weg te werken. Dit is de eerste keer dat de vele toekomstige wandeldagen worden genoemd,en dat pas na 15 dagen lopen...
Uit het boek over lopen naar Rome heb ik onthouden dat water de hele dag door van ESSENTIEEL belang is, dus twee flesjes???
En inderdaad heb je in de zon gelopen.
En ook buiten de zon denk ik aan je, nu dus.
Liefs Geertje -
04 Februari 2014 - 23:33
Alice:
Lieve Petra, ik was even " uit de lucht" o.a door de verjaardag van mijn moeder. 84 is ze geworden. En vandaag is zoon Bastiaan jarig. De dipjes die je hebt heb je mooi weerstaan. Mocht het weer gebeuren ( vast wel) laat het dan gewoon toe. Voel gewoon je ongemak, je onzekerheid, je twijfel. Hartstikke logisch. Het wordt ook steeds echter, omdat je verder van huis loopt. Het vertrouwde verder weg lijkt. Maar het vertrouwen waar het om gaat is vertrouwen in jezelf. Daar vind je de kracht en moed om je weg te vervolgen. Problemen de baas te worden. Veel plezier en kracht. Kijk even in de spiegel voor het slapen gaan. En morgenochtend voor vertrek nogmaals. En glimlach en neem jezelf weer mee op pad. Liefs Alice -
04 Februari 2014 - 23:50
Tootje Surie:
Jij ook mazzel met je telefoon. Ik weet hoe je gevoeld moet hebben. Fijn dat je hem weer hebt. Nog een andere tip. Je kan ook vaak bij de politie, een gemeente stempel krijgen. Ik liep ook vaak tegen gesloten kerken aan. Soms liep ik er voor om. Maar na een paar keer mijn neus gestoten te hebben bezocht ik alleen nog maar kerken die op mijn route kwamen en open waren, maar om lopen ho maar. Kerkelijke stempels waren voor mij wel mooier, maar beter een dan geen. Verder Bon Camino -
05 Februari 2014 - 00:31
Minke Geurts:
Lieve Petra, Wat een dag! Ik hoop dat het morgen anders gaat. Wat een lieve oppeppers krijg je. Vooral van mensen die er verstand van hebben. Ik kan je alleen maar moed toewensen. Fijn dat ik je stem nog even hoorde. Daar kan ik weer wat mee. Nog veel loopplezier! Liefs mam -
05 Februari 2014 - 08:08
Baukje:
hoy lieverd,ben weer terug op mijn nest na een paar dagen amsterdam,altijd gezellig maar ben blij als ik de oldehove weer zie,dat was me het dagje wel he!,maar even de ogen dicht en je was er weer, de groetjes uit amsterdam, nog veel loopplezier voor vandaag sterkte liefs tante baukje -
05 Februari 2014 - 08:59
Joke Bos:
Hallo Petra,
Leuk hoor om je zo te kunnen volgen via je blogs! Je bent al weer een mooi eind verder dan afgelopen donderdagavond toen je bij ons in Nieuwleusen sliep. Als je maar gewoon stap voor stap verder gaat, kom je "van-zelf" in Finisterre !!! Andries en ik hadden gisteravond de tweede cursusbijeenkomst van het Jacobsgenootschap over de geschiedenis, kunst en cultuur van de Camino. Er waren nog zo'n 60 belangstellenden, waaronder veel ervaren lopers en fietsers, en een aantal mensen die binnenkort of over onbepaalde tijd op weg willen gaan. Ik vind het heel bijzonder wat voor aantrekkingskracht het op deze primitieve manier- [de I-phone, weglog, en geautomatiseerd vervoer naar overnachtingsadressen van de hedendaagse pelgrim even buiten beschouwing gelaten] - onderweg zijn heeft op mensen.
Onder de aanwezigen was ook Margot Huggers uit Zwolle, zij is samen met haar maatje Frits, de ezel, op weg naar Santiago, ze hebben al het traject van Ommen naar St Puy en Velay gelopen, zijn nu op zoek naar tijd en geld om de tocht te vervolgen, en Margot kijkt reikhalzend uit naar dit vervolg. Ook waren aanwezig Elly en Herman Janssen, fitte 70-ers uit Raalte, zij gaan komende zomervakantie voor de 10de keer (als ik me niet vergis) naar Santiago lopen, vanuit allerlei richtingen zijn ze al gekomen. En nu gaan ze voor de tweede keer in gezelschap van een kleinkind dat 12 jaar wordt. Ook een bijzondere ervaring lijkt me dat.
Maar goed, jij bent nu lekker onderweg, het begint steeds echter te worden naar mate je verder van huis komt, "straks" de landsgrens over, en dan nog een en nog een, en dan loop je alweer in Spanje, gelukkig heb je nog even voor je zo ver bent. Het genieten is het onderweg zijn, toch?
groetjes,
Joke
-
05 Februari 2014 - 09:02
Marjan Blümer:
Dat was me het dagje wel, ik kan me voorstellen dat je het Spaans benauwd kreeg toen je ontdekte dat je je telefoon kwijt was. Dat bewijst nog maar eens hoe verknocht aan en misschien ook wel afhankelijk we zijn van de moderne communicatiemiddelen we zijn. Wellicht moet je een briefje met de belangrijkste tel.nr.s in je binnenzak doen? Of een andere plek om het ding op te bergen? Want gehurkt in de bosjes zitten zal vaker voor komen. Erger is dat het leek alsof je ontmoedigd raakte door tegenslag bij de route. Probeer het te nemen zoals het komt, zeg tegen jezelf: Nou Peet, da's pech hebben, even de ene voet voor de andere zetten, hoor meid en dan gaat het meestal beter. Aan het eind volgt dan de beloning, zie je wel, dat je het kunt of iemand verrast je met een lekkere maaltijd. Dat overkwam mij een keer op weg naar Santiago. Er bleek geen overnachtingsplek waar ik dacht dat er een was, en ik mocht er nog 12 km bijlopen. Maar in de volgende plaats waren ook de 4 Italianen die ik eerder had ontmoet en zij kookten voor mij een heerlijke pastamaaltijd onder het roepen van: Molto bene! Dus laat je niet afschrikken door je eigen reacties. Sterkte vandaag (5 febr.) Marjan -
05 Februari 2014 - 17:26
Johan Van Der Leij:
hoy petra.vind het klasse wat jij tot nu doet ,probeer je zelf te zijn ,en dan komt het van zelf wel goed,goed drinken en eten dat is belangrijk petra.ik wens je nog veel sterkte met het lopen ,en hoop dat je mooi weer z\al trefen groetjes johan
-
05 Februari 2014 - 17:26
Johan Van Der Leij:
hoy petra.vind het klasse wat jij tot nu doet ,probeer je zelf te zijn ,en dan komt het van zelf wel goed,goed drinken en eten dat is belangrijk petra.ik wens je nog veel sterkte met het lopen ,en hoop dat je mooi weer z\al trefen groetjes johan
-
06 Februari 2014 - 09:00
Eugène Uiting:
Hoi Petra, jammer dat je niet te verleiden bent om toch via Limburg te lopen. Ik hoop dat je nog vaak de inspiratie krijgt van morgen. Het is genoeg geweest hier blijf ik zitten. Ja ik heb eerst allebei de verslagen gelezen en toen gereageerd op dit verslag. Ik wens je toe de reis geheel naar jouw wensen gestalte te geven. Geniet en tip: Begin je dag met het drinken van een halve liter water net voor vertrek. Buen Camino. Ik weet niet of je nu nog op de pagina van Sint Jacobs Route kijkt maar daar vond ik een tekst en plaatje dat een aardig beeld schetst over hoe het kan zijn.
Walk or cycle
enjoy
use your senses
meet all kinds of people
follow the yellow arrow
adapt to the mediterannean lifestyle
search for a bed and shower when you need them
get rid of dark clouds and spagetti in your mind and soul
learn to cope with uncertainties & inconveniences
maps and guide may be handy, but not essential for survival.
Heb weer een geweldige dag, Eugène -
28 April 2014 - 18:42
Corrie:
Hallo Petra, ben sinds vandaag jou verslag aan het lezen vanaf je eerste loopdag. Wat heb ik een bewondering voor jou dat jij dit aan het doen bent. Vind je een super vrouw met lef! Ben pas op dag 16 met lezen en wat ben jij een natuurtalent met schrijven. Geweldig om te lezen! Hoop ooit zoveel lef te krijgen als jij en natuurlijk tijd om dit te gaan doen, het is en blijft mijn droom. Wens je nog heel veel plezier en ik ga snel verder lezen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
