Dag 24: Vinkel - 's Hertogenbosch (15 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
12 Februari 2014 | Nederland, Vinkel
Vannacht ben ik een aantal keren wakker geweest en had het gevoel dat er iemand, een vrouw, naar mij keek van een afstandje. Heel vriendelijk en zorgzaam kwam ze langs om te kijken hoe het met me ging en met een glimlach om haar mond verdween ze weer. Ik sliep weer rustig verder en weet me beschermd. Het steentje dat ik kreeg voordat ik wegging met "bescherm mij", laat ik achter.
Na een heerlijk ontbijt brengt Trudy mij naar Vinkel. Daar, bij de kerk staat een beeld met een gedichtje "Met mekaar" van haar vriendin, Jet van Zijl. De naam komt me bekend voor en Trudy weet hoe het komt, de naam lijkt veel op die van de schrijfster Annejet van der Zijl. We nemen afscheid van elkaar en Trudy drukt me op het hart dat ik haar moet bellen als ze mij op moet halen. Zo lief... ik kan met een gerust hart verder gaan.
Als ik het dorp uitloop kom ik uit bij Groote Wetering en loop hierlangs over een graspad op de dijk richting 's Hertogenbosch. Er liggen nog waterdruppels op het gras en zodra de zon er op schijnt lijkt het alsof het hele pad bezaaid ligt met kleine diamantjes die flonkeren in de zon. Het is heerlijk om hier te lopen en met de stokken erbij geef ik mezelf een boost. Na een poos kom ik een graafwerker tegen die de wal netjes maakt, heel voorzichtig gaat de machinist te werk, hij schraapt de bovenlaag af en bedekt deze weer met modder. Zo is alles straks weer klaar voor het voorjaar. Twee zwanen zwemmen in het water en zijn behoorlijk bruin door het modderwater. Dan hoor ik geroep en zie ik opeens een paard met wagen voorbijrijden met een stoere vrouw op de bok.
Marion belt mij, zij liet me weten dat ze vlakbij Vinkel woont en graag met me meeloopt. Zij is van plan om binnenkort met een georganiseerde reis naar Santiago de Compostela te wandelen. Vanmorgen had ze eerst een vergadering van haar werk en ze is nu klaar en onderweg naar mij toe. Ik geef door waar ik precies ben en na ongeveer 10 minuten is ze er. We rijden naar haar huis en daar maakt ze een heerlijk broodje ei voor me klaar met knapperige rauwkost voor de broodnodige vitamientjes. Marion is erg zorgzaam en enthousiast. En raad eens van welke schrijfster zij een boek op tafel had liggen...? Annejet van der Zijl... Na de lunch gaan we weer naar de ophaalplek en loopt ze met me mee richting 's Hertogenbosch. Als we uit de auto stappen, komt er net een dame van begin 70 aanwandelen in flinke pas. Ze vraagt waar de reis naar toe gaat en Marion smult al... Santiago, zeg ik. Ik dacht dat de vrouw zei dat ze Jenny heette, maar ik weet het niet meer zeker. Ik zal haar zo noemen. Jenny was helemaal enthousiast, het leek haar ook geweldig, maar ze durfde niet. Ze had alles al gelopen wat er te lopen viel volgens haar, maar dit durfde ze niet aan. We bemoedigen haar en zeggen dat we vinden dat als ze het echt wil, ze het gewoon moet doen! Ze schrijft het adres op van mijn weblog en ik hoop dat ze dit leest en geïnspireerd raakt om het te durven! Terwijl ze weer verder loopt kan ik het niet laten om een foto van deze energieke dame te maken.
Marion en ik lopen verder op de mooie route langs het water. Aangekomen bij de A2, vlakbij 's Hertogenbosch, besluit Marion dat het genoeg is geweest, zij wandelt weer terug. Erg gezellig Marion en leuk dat je zo spontaan reageerde.
Bij de A2 stuit ik op wegwerkzaamheden in verband met de omleiding van de Zuid-Willemsvaart. Na enig zoeken wijst één van de wegwerkers mij de weg. Als ik verder loop hoor ik iemand fluiten: bijzonder... Later lees ik in een berichtje van Marion dat ze naar me floot...
De route klopt voor geen meter meer en ik pak mijn oude vertrouwde google-maps er maar weer bij. Naar het centrum van Den Bosch blijkt nog 5 kilometer te zijn, terwijl ik al naar het plaatsnaambordje kijk. Bij de viaduct staat een gedenkplaat voor Herman Otto, architect die bepalend was voor veel geluidschermen vanaf 1979 van Groningen tot Limburg. In 1990 overleed hij op 41-jarige leeftijd. "Zoeken naar het onmogelijke, stilte langs de snelweg..." Mooi dat deze man op deze manier hier herdacht wordt. Na een aantal kilometer lopen kom ik langs een bakker waar ik een kop koffie krijg en naar de wc mag, voor niks... erg pelgrim-vriendelijk hier!
Aan de plakkaten kan ik zien dat ik in carnaval-city ben: Oeteldonk. En aan de vele beelden en kerken en namen van paters en pastoors is te merken dat ik in het katholieke deel van Nederland ben. "Houdoe", begroet een fietser mij.
De Bartenbrug is gesloten, dus loop ik over de noodbrug en later over de Hinthamerbrug wandel ik het centrum binnen richting het Jeroen Boschplein met de voormalige Sint Jacobskerk waarin nu een museum is. Ik loop naar binnen en vraag of er misschien een pelgrimsstempel is. De dames glimlachen en vinden het ontzettend leuk om een echte pelgrim te zien. Ik krijg een prachtige stempel in mijn credencial van de parochie van St. Jacob in 's Hertogenbosch. Ik maak nog een foto van Sint Jacobus bij de ingang. Dan vraag ik waar ik de echte De Groot Bosche bol kan kopen, want die moest ik zeker proeven, volgens Trudy. Suprise..., die wordt verkocht in de brasserij naast de voormalige kerk. Dus, ik ga daar heen voor een cappuccino en een heuse Bosche bol. En die is lekker!
Paul belt me op en is onderweg met zijn dochter naar mij toe. De museum-mevrouw komt nog om te vertellen dat ik een foto mag maken van het uurwerk dat in het museum staat en waar een beeld van Jacobus bij staat. Paul en zijn dochter gaan met me mee en we maken ook hier foto's.
Dan neemt Paul me mee voor een korte rondwandeling door zijn stad, hij laat me de Sint Jan zien: erg indrukwekkend, en we lopen door oude straatjes die me aan oud-Londen doen denken. We eindigen bij Zoete lieve Gerritje, op mijn verzoek, want ik wil hiervan graag een foto naar mijn moeder sturen...
Via het centrale plein waar de residentie is van prins carnaval, lopen we naar de auto.
Paul maakt lekker eten klaar als we thuis komen en ik ga douchen. Daarna vertrekken Paul en zijn dochter naar een "klets-avond", dit heeft te maken met de voorpret voor carnaval.
Morgen loop ik weer verder en morgenavond slaap ik hier nog een nachtje.
Na een heerlijk ontbijt brengt Trudy mij naar Vinkel. Daar, bij de kerk staat een beeld met een gedichtje "Met mekaar" van haar vriendin, Jet van Zijl. De naam komt me bekend voor en Trudy weet hoe het komt, de naam lijkt veel op die van de schrijfster Annejet van der Zijl. We nemen afscheid van elkaar en Trudy drukt me op het hart dat ik haar moet bellen als ze mij op moet halen. Zo lief... ik kan met een gerust hart verder gaan.
Als ik het dorp uitloop kom ik uit bij Groote Wetering en loop hierlangs over een graspad op de dijk richting 's Hertogenbosch. Er liggen nog waterdruppels op het gras en zodra de zon er op schijnt lijkt het alsof het hele pad bezaaid ligt met kleine diamantjes die flonkeren in de zon. Het is heerlijk om hier te lopen en met de stokken erbij geef ik mezelf een boost. Na een poos kom ik een graafwerker tegen die de wal netjes maakt, heel voorzichtig gaat de machinist te werk, hij schraapt de bovenlaag af en bedekt deze weer met modder. Zo is alles straks weer klaar voor het voorjaar. Twee zwanen zwemmen in het water en zijn behoorlijk bruin door het modderwater. Dan hoor ik geroep en zie ik opeens een paard met wagen voorbijrijden met een stoere vrouw op de bok.
Marion belt mij, zij liet me weten dat ze vlakbij Vinkel woont en graag met me meeloopt. Zij is van plan om binnenkort met een georganiseerde reis naar Santiago de Compostela te wandelen. Vanmorgen had ze eerst een vergadering van haar werk en ze is nu klaar en onderweg naar mij toe. Ik geef door waar ik precies ben en na ongeveer 10 minuten is ze er. We rijden naar haar huis en daar maakt ze een heerlijk broodje ei voor me klaar met knapperige rauwkost voor de broodnodige vitamientjes. Marion is erg zorgzaam en enthousiast. En raad eens van welke schrijfster zij een boek op tafel had liggen...? Annejet van der Zijl... Na de lunch gaan we weer naar de ophaalplek en loopt ze met me mee richting 's Hertogenbosch. Als we uit de auto stappen, komt er net een dame van begin 70 aanwandelen in flinke pas. Ze vraagt waar de reis naar toe gaat en Marion smult al... Santiago, zeg ik. Ik dacht dat de vrouw zei dat ze Jenny heette, maar ik weet het niet meer zeker. Ik zal haar zo noemen. Jenny was helemaal enthousiast, het leek haar ook geweldig, maar ze durfde niet. Ze had alles al gelopen wat er te lopen viel volgens haar, maar dit durfde ze niet aan. We bemoedigen haar en zeggen dat we vinden dat als ze het echt wil, ze het gewoon moet doen! Ze schrijft het adres op van mijn weblog en ik hoop dat ze dit leest en geïnspireerd raakt om het te durven! Terwijl ze weer verder loopt kan ik het niet laten om een foto van deze energieke dame te maken.
Marion en ik lopen verder op de mooie route langs het water. Aangekomen bij de A2, vlakbij 's Hertogenbosch, besluit Marion dat het genoeg is geweest, zij wandelt weer terug. Erg gezellig Marion en leuk dat je zo spontaan reageerde.
Bij de A2 stuit ik op wegwerkzaamheden in verband met de omleiding van de Zuid-Willemsvaart. Na enig zoeken wijst één van de wegwerkers mij de weg. Als ik verder loop hoor ik iemand fluiten: bijzonder... Later lees ik in een berichtje van Marion dat ze naar me floot...
De route klopt voor geen meter meer en ik pak mijn oude vertrouwde google-maps er maar weer bij. Naar het centrum van Den Bosch blijkt nog 5 kilometer te zijn, terwijl ik al naar het plaatsnaambordje kijk. Bij de viaduct staat een gedenkplaat voor Herman Otto, architect die bepalend was voor veel geluidschermen vanaf 1979 van Groningen tot Limburg. In 1990 overleed hij op 41-jarige leeftijd. "Zoeken naar het onmogelijke, stilte langs de snelweg..." Mooi dat deze man op deze manier hier herdacht wordt. Na een aantal kilometer lopen kom ik langs een bakker waar ik een kop koffie krijg en naar de wc mag, voor niks... erg pelgrim-vriendelijk hier!
Aan de plakkaten kan ik zien dat ik in carnaval-city ben: Oeteldonk. En aan de vele beelden en kerken en namen van paters en pastoors is te merken dat ik in het katholieke deel van Nederland ben. "Houdoe", begroet een fietser mij.
De Bartenbrug is gesloten, dus loop ik over de noodbrug en later over de Hinthamerbrug wandel ik het centrum binnen richting het Jeroen Boschplein met de voormalige Sint Jacobskerk waarin nu een museum is. Ik loop naar binnen en vraag of er misschien een pelgrimsstempel is. De dames glimlachen en vinden het ontzettend leuk om een echte pelgrim te zien. Ik krijg een prachtige stempel in mijn credencial van de parochie van St. Jacob in 's Hertogenbosch. Ik maak nog een foto van Sint Jacobus bij de ingang. Dan vraag ik waar ik de echte De Groot Bosche bol kan kopen, want die moest ik zeker proeven, volgens Trudy. Suprise..., die wordt verkocht in de brasserij naast de voormalige kerk. Dus, ik ga daar heen voor een cappuccino en een heuse Bosche bol. En die is lekker!
Paul belt me op en is onderweg met zijn dochter naar mij toe. De museum-mevrouw komt nog om te vertellen dat ik een foto mag maken van het uurwerk dat in het museum staat en waar een beeld van Jacobus bij staat. Paul en zijn dochter gaan met me mee en we maken ook hier foto's.
Dan neemt Paul me mee voor een korte rondwandeling door zijn stad, hij laat me de Sint Jan zien: erg indrukwekkend, en we lopen door oude straatjes die me aan oud-Londen doen denken. We eindigen bij Zoete lieve Gerritje, op mijn verzoek, want ik wil hiervan graag een foto naar mijn moeder sturen...
Via het centrale plein waar de residentie is van prins carnaval, lopen we naar de auto.
Paul maakt lekker eten klaar als we thuis komen en ik ga douchen. Daarna vertrekken Paul en zijn dochter naar een "klets-avond", dit heeft te maken met de voorpret voor carnaval.
Morgen loop ik weer verder en morgenavond slaap ik hier nog een nachtje.
-
13 Februari 2014 - 01:21
Minke Geurts:
Hoi Petra,
Wat had ik graag met jou naar de St. Jan gelopen. Ik was daar al eerder. Weer een mooie tocht vandaag. Kreeg nog een telefoontje van mijn schone zoon. Was ik blij mee. Ben wel nieuwsgierig naar het cadeautje van jou.
Willy Hoekstra stond te koken en te zingen Ik wandel alleen in de tuin. Ze kon niet wachten tot het eten klaar was maar moest eerst jouw verslag lezen. De groeten van haar en ze volgt je!
liefs en oant moarn!
-
13 Februari 2014 - 07:59
Minke:
hoi Petra mooie route heb je vandaag gelopen ,wat een prachtige kerk.
De zwanen zijn niet smerig van het water maar het zijn nog jonge zwanen dat zijn hun laatste kinder veren.
Dat was je bescherengel die vannacht bij je was,zie je wel ze waakt thuis maar ook over jou
liefs van ons -
13 Februari 2014 - 08:50
Marion:
Hoi Petra
Mooi verhaal heb je weer geschreven! Ja ik had graag nog verder met je mee gewandeld naar de St Jan en een Bosse bol genuttigd Maar ik moest nog terug wandelen, de auto wegbrengen en nog de 7 km naar huis fietsen hahahaha 19.00 uur weer repetitie van de toneelvereniging. Beweging genoeg gehad gisteren en vannacht een heleboel gehad om te overdenken......... Houdoe wanne :) Marion -
13 Februari 2014 - 09:30
Jan Schurmann:
Hallo Petra,
Met de voorbereidingen van carnaval Den Bosch/ Oeteldonk binnengekomen.
Kwam zoete lieve Gerritje uit Amsterdam? Er zijn meerdere legendes over.
Na een dag wandelen even een rondje uitwandelen zonder rugzak, eventueel na het douchen.
Bij sommige B&B is ook een kookmogelijkheid zodat je niet ergens duur hoeft te eten.
Inkopen doen voor het avondeten kan soms alleen enkele km voor het overnachtingsadres zijn. In Frankrijk en Spanje heb ik meegemaakt dat er wel een kookgelegenheid is maar geen restaurant in de omgeving. Er is dan alleen een pelgrimonderkomen en de sleutel moet ergens worden afgehaald of is op een bepaalde tijd open om pelgrims te ontvangen.
Bij koud/nat weer is het fijn om ergens iets te drinken en ook opgewarmd te worden.
Anders korte pauzes om iets te drinken/ eten.
Na dit eten en/of drinken heb je nieuwe energie om verder te gaan.
Bonjour et bon courage,
Jan
Je hebt ontdekt dat groeten en gegroet worden nieuwe energie geeft!
Ga door met je enthousiaste verhalen.
Soms zijn van een onderwerp twee foto's nodig. Een van het onderwerp in zijn omgeving en een van een detail....
-
13 Februari 2014 - 12:25
Jan Ten Wolde:
Petra. Ik ken je niet zo goed maar dat wordt door elk verslag beter! Veel bewondering voor je en ik geniet van je verslagen. Hoop vooral dat je het doel haalt dat je jezelf gesteld hebt. Nee, ik bedoel niet Santiago dat gaat wel lukken denk ik maar dat je jezelf zult vinden. Succes. -
13 Februari 2014 - 14:13
Tonny Meerholz:
Lieve Petra,
Wat ontmoet je veel mensen en wat zijn er veel bijzondere contacten, dat zal je vast plezier geven.Het is leuk om al je verslagen te lezen en zo op de hoogte te blijven van alles wat je meemaakt.Dipjes, soms zit het iets tegen maar vooral veel positieve ervaringen zijn er. Precies zoals het in het leven van een mens vaak herkenning zal
geven. Heerlijk moet het zijn om die ruimte waar je naar verlangt, om die te mogen ervaren. Zon , licht , prachtige plekjes, mooie mensen die je op je pad tegenkomt, het is heel bijzonder.
En knap van je dat je steeds een overnachting kan regelen. Fijn dat het ook vaak aangeboden wordt.
Hopelijk blijft het droog, ik wens je veel zonnige dagen toe en succes!
Liefs Tonny -
13 Februari 2014 - 14:33
Hans Driessen:
Mooi mooi mooi. Wat gaat het eigenlijk snel. Hier gebeurt zowat nix en jij ontmoet, reist, denkt, praat, ziet, hoort, voelt. Das vast een mooi gevoel. Ik lees graag verder! Goed pad! -
13 Februari 2014 - 15:45
Marian Beernink:
Hoi Petra,
Kom jij over Vessem bij de pelgrimshoeve? Er wandelt nog een Petra die zaterdag hier slaapt. Ik was in de war met jou, maar zij heet anders.
Mocht je komen slapen in de pelgrimshoeve, laat je dat weten?
Buen Camino, Marian
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
