Dag 29: (Mol)Postel - (Balen)Hulsen (24 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
17 Februari 2014 | België, Hulsen
We hebben heerlijk geslapen, op de spiraalbedden met dekens en lakens. We zijn dat niet meer gewend, maar het is prima. Er zaten wat scheuren in de lakens, waar Hilbrand z’n teen in bleef haken waardoor het nog meer scheurde tot zijn grote schrik.
's Ochtends staan we om half 8 op en gaan naar de eetzaal waar de tafel voor ons gedekt staat. We eten een smakelijk ontbijt en kunnen zelf koffie nemen, of cappuccino. Pater Benny Berrens vereert ons met zijn aanwezigheid en blijkt een erg innemende, humoristische en wijze man te zijn. Wat ontzettend leuk dat we dit mogen meemaken. Hij is benieuwd naar onze reis, verwart omdat er maar 1 credencial is. Hilbrand vertelt dat ik de pelgrim ben. Ik vul aan en zeg dat ik het spannend vind om de grens over te gaan en dat Hilbrand is gekomen om dit samen met me te doen. Aha, "begrijpt" de pater, tuurlijk langs al die loopgraven en kanonnen enzo allee...
We hoeven niet af te rekenen, maar mogen als we dat zouden willen een donatie doen in de pot. Tuurlijk doen we dat!
Dan pak ik mijn rugzak opnieuw in, de slaapzak gaat deze keer ook mee. Daarna verlaten we dit plezierige oord en nemen nog een koffie bij het restaurant voor de abdij. Het verslag van gister werk ik bij, zodat ik vandaag met een schone lei kan beginnen. Hilbrand en ik zijn goed op elkaar afgestemd, het lijkt alsof we van elkaar kunnen raden wat de ander wil of denkt. Fijn dat dat nog goed zit en de laatste tijd alleen lijkt te zijn gegroeid.
Ik merk dat ik erg aan het tijd rekken ben, ik zie tegen het afscheid nemen op. Dan hoor ik opeens " The Rose" door de ruimte zingen. Ik word hier erg emotioneel van. De tekst van dit lied heb ik ooit opgeschreven voor Anita W. die mijn cliënt was voor het praktijkexamen van de opleiding Holistische massage- en reflextherapie in Amsterdam. Ik koos het omdat deze tekst gaat over de innerlijke kracht die ieder mens in zich heeft...
When the night has been too lonely,
and the road has been too long,
and you think that love is only
for the lucky and the strong
Just remember in the winter
far beneath the bitter snow
lies the seed
that with the sun's love
in the spring
becomes the rose
En dan is het tijd om afscheid te nemen. We omhelzen elkaar stevig en ik ga... Dan is er direct al een leuk moment, ik zie het camino teken, het teken waarvan ik een dasspeld kreeg van mijn zwager Peter en schoonzus Tilly. Deze draag ik met trots op mijn rugzak! Zodra ik loop is het goed en is het heimwee-gevoel weg. Hilbrand en ik hebben het fijn gehad samen en ik ga weer aan de slag met mijn klus en Hilbrand rijdt weer terug naar huis. Ik wandel eerst een stuk door de bossen en kom uit bij een streek die "Retie" heet, het lijkt wel Drents voor reet. Er ligt een prachtige plas bij, het doet me denken aan Schoonhoven bij Hoogeveen in Drenthe waar ik woon. Vind je dat nou niet grappig Alex, volgens mij lig je in een deuk als je dit leest...
Ik kom uit bij een kanaal, waar net een groot binnenvaartschip vaart. Hier wordt zuiver wit kwartszand ontgonnen dat wordt gebruikt in de glasindustrie en de keramische industrie. Na kilometers lopen kom ik uit op een kruispunt van kanalen. En steek deze over om vervolgens weer door te lopen. Dit gaat zo door en uiteindelijk heb ik zo'n 18 kilometer langs het kanaal gelopen. Het is niet vervelend, de zon schijnt de hele dag, er komen regelmatig schepen voorbij, dagjesfietsers en racefietsers. Ik neem ongeveer ieder uur een korte pauze, loop niet snel, maar wel door. Uiteindelijk kom ik uit bij een brug waar ik rechts af moet slaan richting Balen - Hulsen. De zon lijkt onder te gaan en het is nog ongeveer vier kilometer. Ik bel alvast met mijn gastadres en de gastheer blijkt al onderweg te zijn naar mij. Bij de kerk van Hulsen wacht hij op mij om mij mee te nemen naar zijn huis, waar zijn vrouw mij met open armen ontvangt. Het eten wordt direct op tafel gezet; we eten een heerlijke zelfgemaakte soep, aardappeltjes uit eigen tuin, worteltjes en zalm en nog een zelfgemaakt toetje na, het is verrukkelijk!
Dan mag ik in bad en dat is zalig, de spieren ontspannen lekker. Ik ben verbaasd over de veerkracht van mijn lichaam, gister ging het lopen behoorlijk moeizaam. Vandaag had ik ook wel weer krampen in mijn enkels, maar ik kon het toch nog goed uitlopen, terwijl ik een volgepakte rugzak op heb, pas om half 12 gestart ben en 24 kilometer gelopen heb!
Ik ga zo nog even kijken wat ik kan leren over de Via Monastica van mijn gastheer, die deze tocht al gelopen heeft en ervaring heeft met de Fransen...
's Ochtends staan we om half 8 op en gaan naar de eetzaal waar de tafel voor ons gedekt staat. We eten een smakelijk ontbijt en kunnen zelf koffie nemen, of cappuccino. Pater Benny Berrens vereert ons met zijn aanwezigheid en blijkt een erg innemende, humoristische en wijze man te zijn. Wat ontzettend leuk dat we dit mogen meemaken. Hij is benieuwd naar onze reis, verwart omdat er maar 1 credencial is. Hilbrand vertelt dat ik de pelgrim ben. Ik vul aan en zeg dat ik het spannend vind om de grens over te gaan en dat Hilbrand is gekomen om dit samen met me te doen. Aha, "begrijpt" de pater, tuurlijk langs al die loopgraven en kanonnen enzo allee...
We hoeven niet af te rekenen, maar mogen als we dat zouden willen een donatie doen in de pot. Tuurlijk doen we dat!
Dan pak ik mijn rugzak opnieuw in, de slaapzak gaat deze keer ook mee. Daarna verlaten we dit plezierige oord en nemen nog een koffie bij het restaurant voor de abdij. Het verslag van gister werk ik bij, zodat ik vandaag met een schone lei kan beginnen. Hilbrand en ik zijn goed op elkaar afgestemd, het lijkt alsof we van elkaar kunnen raden wat de ander wil of denkt. Fijn dat dat nog goed zit en de laatste tijd alleen lijkt te zijn gegroeid.
Ik merk dat ik erg aan het tijd rekken ben, ik zie tegen het afscheid nemen op. Dan hoor ik opeens " The Rose" door de ruimte zingen. Ik word hier erg emotioneel van. De tekst van dit lied heb ik ooit opgeschreven voor Anita W. die mijn cliënt was voor het praktijkexamen van de opleiding Holistische massage- en reflextherapie in Amsterdam. Ik koos het omdat deze tekst gaat over de innerlijke kracht die ieder mens in zich heeft...
When the night has been too lonely,
and the road has been too long,
and you think that love is only
for the lucky and the strong
Just remember in the winter
far beneath the bitter snow
lies the seed
that with the sun's love
in the spring
becomes the rose
En dan is het tijd om afscheid te nemen. We omhelzen elkaar stevig en ik ga... Dan is er direct al een leuk moment, ik zie het camino teken, het teken waarvan ik een dasspeld kreeg van mijn zwager Peter en schoonzus Tilly. Deze draag ik met trots op mijn rugzak! Zodra ik loop is het goed en is het heimwee-gevoel weg. Hilbrand en ik hebben het fijn gehad samen en ik ga weer aan de slag met mijn klus en Hilbrand rijdt weer terug naar huis. Ik wandel eerst een stuk door de bossen en kom uit bij een streek die "Retie" heet, het lijkt wel Drents voor reet. Er ligt een prachtige plas bij, het doet me denken aan Schoonhoven bij Hoogeveen in Drenthe waar ik woon. Vind je dat nou niet grappig Alex, volgens mij lig je in een deuk als je dit leest...
Ik kom uit bij een kanaal, waar net een groot binnenvaartschip vaart. Hier wordt zuiver wit kwartszand ontgonnen dat wordt gebruikt in de glasindustrie en de keramische industrie. Na kilometers lopen kom ik uit op een kruispunt van kanalen. En steek deze over om vervolgens weer door te lopen. Dit gaat zo door en uiteindelijk heb ik zo'n 18 kilometer langs het kanaal gelopen. Het is niet vervelend, de zon schijnt de hele dag, er komen regelmatig schepen voorbij, dagjesfietsers en racefietsers. Ik neem ongeveer ieder uur een korte pauze, loop niet snel, maar wel door. Uiteindelijk kom ik uit bij een brug waar ik rechts af moet slaan richting Balen - Hulsen. De zon lijkt onder te gaan en het is nog ongeveer vier kilometer. Ik bel alvast met mijn gastadres en de gastheer blijkt al onderweg te zijn naar mij. Bij de kerk van Hulsen wacht hij op mij om mij mee te nemen naar zijn huis, waar zijn vrouw mij met open armen ontvangt. Het eten wordt direct op tafel gezet; we eten een heerlijke zelfgemaakte soep, aardappeltjes uit eigen tuin, worteltjes en zalm en nog een zelfgemaakt toetje na, het is verrukkelijk!
Dan mag ik in bad en dat is zalig, de spieren ontspannen lekker. Ik ben verbaasd over de veerkracht van mijn lichaam, gister ging het lopen behoorlijk moeizaam. Vandaag had ik ook wel weer krampen in mijn enkels, maar ik kon het toch nog goed uitlopen, terwijl ik een volgepakte rugzak op heb, pas om half 12 gestart ben en 24 kilometer gelopen heb!
Ik ga zo nog even kijken wat ik kan leren over de Via Monastica van mijn gastheer, die deze tocht al gelopen heeft en ervaring heeft met de Fransen...
-
17 Februari 2014 - 23:14
Marian:
Kanjer! -
17 Februari 2014 - 23:52
Geertje:
O o Petra, diep respect en diepe bewondering voor jou!!!
Je hebt Nederland in 4 weken doorkruist, elke dag weer, in het weekend een dag met je lief doorgebracht, de ene voet voor de ander gezet, elke dag een beeldend verhaal geschreven waar we met z'n allen elke dag naar uitkijken en elke dag van genieten, en o zo vaak je positiefheid op een wildvreemde of een vreemde ervaring overgebracht, wat een meid, wat een vrouw, ik ben ZEER onder de indruk!!!
Doordat ik een aantal dagen ''uit van huis'' was, heb ik dag 25 t/m vandaag dag 29 achter elkaar gelezen, en meegeleefd en meebeleefd met al je verhalen, de reacties, de foto's.
Je schrijft zo eerlijk, en je komt jezelf tegen, EN je komt altijd weer bij jezelf terug.
Wat de toekomst ook moge brengen, jij kunt wel op jezelf rekenen.
Durf en lef, vertrouwen en zelfvertrouwen, EN liefde, daarmee ben je vertrokken en daarmee kom je elke dag weer aan. Vermoeidheid en pijn kom je ook tegen, en je raakt het ook weer kwijt met gaan en weer gaan en doorgaan.
Heel veel sterkte en liefde gewenst, liefs Geertje -
18 Februari 2014 - 08:00
Pieter:
Hi Petra,
je was al wel de deur uit , maar nog niet de straat uit en de hoek om.
Te veel mensen die je nog met een touw aan huis vasthielden.
Lijflijk of in gedachten.
Nu je over de grens bent , ben je echt weg.
Veel succes !
ps:
Dat de Duitsers weer de grens over zijn gegaan en Hulsen hebben gekaapt en het Hülsen hebben genoemd ... dat is spijtig om te horen. -
18 Februari 2014 - 11:40
Marchje:
Goed hoor Petra! Jij bent Nederland al uit en wij hebben het Drenthepad nog steeds niet uitgelopen! :0
Succes en ik volg je verhalen! Xx -
18 Februari 2014 - 12:08
Joke :
Amay Petra,
Ge zijt reeds in Vlaanderen aangeland, da's toch een gans eind van huis! The Rose zingen wij met ons koor 'Out of the Blue'. De hele tekst die wij zingen zit in mijn hoofd, en ik zal 'm niet licht vergeten omdat het hele lied gaat over het belangrijkste in het leven: Liefde! Ik zal je onze gezongen versie mailen als geluidsbijlage, kun je het beluisteren als je naar Hilbrand en de kinderen verlangt. Toen Andries op een keer in Belgie fietste onderweg op een langeafstandsroute [lijkt ietsepietsie op jouw route], toen kwam er een Belg langs op een superlichtgewicht racefiets die vroeg: "Amay, is dat plezant met dienen zware tassen aan uw fiets?" Tja, 't is maar wat je wilt, he! En 't kan allemaal: een lekker lichtgewicht wandelingetje op een mooie middag, of/ en een tocht van 5, 6 maanden met een zware rugzak van Zwarte Haan in Nederland aan de Waddenzee naar Finisterre in Spanje aan de Atlantische Oceeaan. Alles op z'n tijd, en ieder zijn meug! gelukkig maar, nietwaar?
groetjes,
Joke
-
18 Februari 2014 - 15:21
Marijke:
Bonjour tante!
Heel veel bon chance over de grens!
Ik zing de the rose met tweede stem stiekem met je mee! ;-)
Liefs! -
18 Februari 2014 - 17:44
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Wat moet ik nog toevoegen bij al deze mooie/goede wensen! Je gaat elke dag een stukje verder weg van huis maar in ons hart blijf je dichtbij. Zo fijn om je zo te volgen. Zo boeiend ook!
Oant moarn, mam -
18 Februari 2014 - 18:11
Marian:
Hoi Petra,
Weet je wat mij opvalt is dat je wandeltempo hoger ligt. Van plm 15 naar 24 km schiet behoorlijk op. Ik hoop dat je hoofd vanaf nu langzaam aan leeg begint te raken en geuren en kleuren de overhand gaan krijgen.
De wereld ligt aan je voeten, de hemel beschermt je en de positieve energie van ieder die je ontmoet maakt het lopen lichter. Geniet van het onderweg zijn. Zoals broeder Fons altijd zegt: maak je geen zorgen, want Jacobus zorgt ervoor dat alles goed komt.
Knuffel
Marian -
18 Februari 2014 - 19:30
Martha:
Du giest as in spear: petsje ôf!
En no samar in neie grins oer. Ien stapke en in hiele stap.
Gean mar lekker troch:
sykhelje... rinne... snúfje... sitte... sjen... fiele...
It komt goed en wurd hieltyd better!
In tinzen gean ik mei,
Martha
-
18 Februari 2014 - 19:39
Tetsje:
Jee Petra, al een maand onderweg."" Time flyes, when you have fun"". De fun zal afgewisseld worden met moeilijke perioden, jezelf tegen komen. Maar je hebt al bewezen dat je die ook kunt overwinnen. Stap voor stap Nederland en nog'" meer" achtergelaten. Nu stap voor stap voorwaarts! Geniet ervan.
Liefs, Tetsje. -
18 Februari 2014 - 19:47
Boukelien Hijszeler:
Lieve Petra,
Kalm aan hoor, anders moet ik helemaal naar Frankrijk. -
22 Februari 2014 - 18:15
Peter Van Veen:
Wat heerlijk om te lezen en je zo te volgen!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
