Dag 40: Namur (Namen) - Profondeville (12 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
28 Februari 2014 | België, Profondeville
We logeerden op een bijzonder "Vrienden-op-de-fiets"-adresje (VOF) in een appartement in La Plante, een wijk (ws.) van Namen. Via de garage kwamen we binnen, waar de schoenen uit moesten en vandaar gingen we met een lift naar boven waar we een van de deuren naar binnen gingen. In een overvolle kamer mochten we aan tafel zitten en na het tonen van de VOF-pas, het opschrijven van ons adres en het betalen, kregen we een kop thee om op te warmen.
De gastvrouw is Vlaams en we kunnen redelijk goed met haar praten. Haar huisgenoot spreekt Frans en negeert ons volkomen. Nadat de thee genuttigd is worden we naar onze kamer geleid, een volle, krappe logeerkamer vol prullaria, waar onze tassen de laatste lege plekken op de vloer innemen.We kunnen gebruik maken van WiFi. Ik neem een douche en ga maar op bed liggen, de enige plek waar nog ruimte is. Hilbrand ligt op het andere bed en bekijkt de plattegrond van Namen op de iPhone.
We gaan vroeg slapen. 's Nachts word ik geplaagd door heftige dromen. In de eerste droom pluis ik de route van Eghezée naar Namúr tot in detail uit en loop ik de route tot aan het station, het is prachtig om de stad, gebouwd op de rotsen, binnen te wandelen.
Dan droom ik dat ik thuis ben in een verhuizing of een verbouwing. Het is een bende, overal ligt puin en rommel. En tussen de troep staat een kooi met twee cavia's die meer dood dan levend zijn. We hebben ze verwaarloosd en vergeten eten en drinken te geven. Als ik daar achter kom is het al te laat en gaan ze dood. Ik voel me erg ellendig.
Na deze dromen lig ik uren wakker en vraag me af wat ik nou moet. Ik wil heel graag met Hilbrand terug naar huis en vind er niks meer aan. Aan de andere kant weet ik dat ik deze onderneming heel graag wil doen. Ik ben nu zwak omdat Hilbrand er is. Als ik weer alleen ben dan gaat de knop weer om en gaat de blik op Santiago de Compostela. En ik voel me ontzettend schuldig dat ik alles achterlaat. In mijn droom is het een puinhoop en gaan zelfs de huisdieren, die we niet hebben, dood... Lastig...
Tegen de ochtend val ik weer in slaap. Omstreeks half 9 eten we uitgedroogd brood met lekkere thee en koffie en om 9.00 uur staan we alweer buiten.
We rijden de auto naar Profondeville, 10 kilometer verder. We slapen vannacht in een Chambre d'hôtes (Bed & Breakfast), want we willen de laatste nacht samen een beetje meer comfort en privacy. Vanaf daar nemen we de bus naar Namúr. We kennen inmiddels het klappen van de zweep. We lopen vandaag van Namúr naar Profondeville. Omdat de verbinding Namúr - Eghezée zo lastig is, en op eerder advies van Erika in Tienen ("Sla Tienen - Namen over, een kaal stuk, lastig met overnachten, eten en vervoer") en omdat we verder willen, niet blijven hangen, hebben we dit zo besloten. Tenslotte heb ik regelmatig genoeg kilometers extra gelopen...
In Namúr stappen we uit bij het ons bekende station en lopen we via de Sambre naar de monding ervan en daar is een Bureau Touristique waar ik een stempel krijg in mijn credencial. Vandaar gaan we verder langs de Meuse (Maas). Dan ziet Hilbrand in het heldere water jacobsschelpen liggen, we vragen ons af hoe die daar komen.
Het motregent, maar het waait nauwelijks en het wandelt rustig op de boulevard. Er zijn nauwelijks fietsers of wandelaars. We hebben een heerlijke wandeldag en genieten van het samen zijn. Ik voel me nog wel een beetje gammel, maar kan goed inlopen zonder rugzak. Tijdens de wandeling voel ik weer dat ik echt door wil, ondanks dat ik Hilbrand en thuis ontzettend mis! Hilbrand voelt als een deel van mij. Ik moet mezelf losrukken om weer verder te gaan.
Na de wandeling installeren we ons in de Chambre d'haute en eten we bij een wokpaleis vlakbij. We passen ons goed aan.
Ik reserveer alvast een plaats voor de volgende nacht op m'n beste Frans, met behulp van een vertaal-app. Ik wandel morgen naar het adresje toe en ben benieuwd of we elkaar goed begrepen hebben over de telefoon. Hilbrand heeft er alle vertrouwen in.
Weer een laatste nachtje samen...
De gastvrouw is Vlaams en we kunnen redelijk goed met haar praten. Haar huisgenoot spreekt Frans en negeert ons volkomen. Nadat de thee genuttigd is worden we naar onze kamer geleid, een volle, krappe logeerkamer vol prullaria, waar onze tassen de laatste lege plekken op de vloer innemen.We kunnen gebruik maken van WiFi. Ik neem een douche en ga maar op bed liggen, de enige plek waar nog ruimte is. Hilbrand ligt op het andere bed en bekijkt de plattegrond van Namen op de iPhone.
We gaan vroeg slapen. 's Nachts word ik geplaagd door heftige dromen. In de eerste droom pluis ik de route van Eghezée naar Namúr tot in detail uit en loop ik de route tot aan het station, het is prachtig om de stad, gebouwd op de rotsen, binnen te wandelen.
Dan droom ik dat ik thuis ben in een verhuizing of een verbouwing. Het is een bende, overal ligt puin en rommel. En tussen de troep staat een kooi met twee cavia's die meer dood dan levend zijn. We hebben ze verwaarloosd en vergeten eten en drinken te geven. Als ik daar achter kom is het al te laat en gaan ze dood. Ik voel me erg ellendig.
Na deze dromen lig ik uren wakker en vraag me af wat ik nou moet. Ik wil heel graag met Hilbrand terug naar huis en vind er niks meer aan. Aan de andere kant weet ik dat ik deze onderneming heel graag wil doen. Ik ben nu zwak omdat Hilbrand er is. Als ik weer alleen ben dan gaat de knop weer om en gaat de blik op Santiago de Compostela. En ik voel me ontzettend schuldig dat ik alles achterlaat. In mijn droom is het een puinhoop en gaan zelfs de huisdieren, die we niet hebben, dood... Lastig...
Tegen de ochtend val ik weer in slaap. Omstreeks half 9 eten we uitgedroogd brood met lekkere thee en koffie en om 9.00 uur staan we alweer buiten.
We rijden de auto naar Profondeville, 10 kilometer verder. We slapen vannacht in een Chambre d'hôtes (Bed & Breakfast), want we willen de laatste nacht samen een beetje meer comfort en privacy. Vanaf daar nemen we de bus naar Namúr. We kennen inmiddels het klappen van de zweep. We lopen vandaag van Namúr naar Profondeville. Omdat de verbinding Namúr - Eghezée zo lastig is, en op eerder advies van Erika in Tienen ("Sla Tienen - Namen over, een kaal stuk, lastig met overnachten, eten en vervoer") en omdat we verder willen, niet blijven hangen, hebben we dit zo besloten. Tenslotte heb ik regelmatig genoeg kilometers extra gelopen...
In Namúr stappen we uit bij het ons bekende station en lopen we via de Sambre naar de monding ervan en daar is een Bureau Touristique waar ik een stempel krijg in mijn credencial. Vandaar gaan we verder langs de Meuse (Maas). Dan ziet Hilbrand in het heldere water jacobsschelpen liggen, we vragen ons af hoe die daar komen.
Het motregent, maar het waait nauwelijks en het wandelt rustig op de boulevard. Er zijn nauwelijks fietsers of wandelaars. We hebben een heerlijke wandeldag en genieten van het samen zijn. Ik voel me nog wel een beetje gammel, maar kan goed inlopen zonder rugzak. Tijdens de wandeling voel ik weer dat ik echt door wil, ondanks dat ik Hilbrand en thuis ontzettend mis! Hilbrand voelt als een deel van mij. Ik moet mezelf losrukken om weer verder te gaan.
Na de wandeling installeren we ons in de Chambre d'haute en eten we bij een wokpaleis vlakbij. We passen ons goed aan.
Ik reserveer alvast een plaats voor de volgende nacht op m'n beste Frans, met behulp van een vertaal-app. Ik wandel morgen naar het adresje toe en ben benieuwd of we elkaar goed begrepen hebben over de telefoon. Hilbrand heeft er alle vertrouwen in.
Weer een laatste nachtje samen...
-
28 Februari 2014 - 22:42
Matty Van Eeden:
Beste Petra
Ik volg je nu al een paar dagen en ben elke avond benieuwd hoever je bent gekomen.
Mijn man gaat zondag aan zijn comino beginnen vanuit onze woonplaats Lisse in Zuidholland.
Hij heeft 4 maanden verlof hiervoor.
Wellicht komen jullie elkaar nog tegen.
Ik wens jou veel succes met je tocht en alleen lopen straks zal beter gaan.
Je moet het thuisfront voor een groot deel achter in je hoofd parkeren en nu jou ding gaan doen.
Je zal er als een nieuw en nog mooier mens uit komen door alles wat je gaat meemaken.
Hartelijke groet en bon camino!
Matty. -
28 Februari 2014 - 23:03
Marian:
Arme Petra. Je bent je reis zo optimistisch en zelfbewust begonnen, maar zoals ik je nu beluister wordt je door 2 werelden heen en weer getrokken.Je bent nu steeds opnieuw afscheid aan het nemen en dat is moeilijk. De bedoeling van jouw reis is om met jezelf op weg te gaan en ik vraag me af wanneer die reis echt gaat beginnen.
Sterkte bij de keus die je gaat maken.
Lieve groet
Marian -
01 Maart 2014 - 00:07
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Als je dit leest loop je weer alleen. Maar wél je droom achterna. Go for it!! Het eerste deel heb je achter je gelaten. Dit is vast het moeilijkst. Weet je gedragen door velen! liefs mam. Oant moarn! -
01 Maart 2014 - 00:07
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Als je dit leest loop je weer alleen. Maar wél je droom achterna. Go for it!! Het eerste deel heb je achter je gelaten. Dit is vast het moeilijkst. Weet je gedragen door velen! liefs mam. Oant moarn! -
01 Maart 2014 - 01:19
Martha:
Het blijft een wonderlijk en zeer herkenbaar mechanisme: als je alleen bent, ben je supersterk, voel je je rustig en ga je doelgericht je eigen gang, je diepste verlangen achterna. Is je lief bij je, dan maakt een gevoel van zorg en verantwoordelijkheid, schuld en heimwee-achtig verlangen van je meester - een verwarrend gevoel dat haaks staat op het eerste gevoel dat dan even diep weggestopt is.
Ik hoop dat je weer snel terug bent bij jouw diepste verlangen, dat jij alleen zelf in je eentje achterna kunt gaan. Ga door, sterke vrouw!
Liefs, Martha -
01 Maart 2014 - 12:03
Margreet Marquenie:
Hallo Petra.
Met veel plezier lees ik jou verslagen.
Om dat je niet goed slaap heb ik misschien wat tips voor je.
Doe wat yoga oefeningen
Ga onder een hele warme douch dat alle spieren warm zijn
of ga even een klein stukje wandelen.
A.S. Maandag komt Anja weer dan zal ik haar jou verhalen laten lezen.
Laat mij een keer weten of de tips hebben geholpen.
Want je moet wel uit gerust zijn om verder te wandelen.
Groetjes Margreet. -
01 Maart 2014 - 12:38
Marian:
'Elke dag, elk moment, kunnen we besluiten
om opnieuw te beginnen'
Boeddha -
01 Maart 2014 - 13:26
Harry:
Hoi Petra,
ik wens je veel sterkte de komende tijd als je weer alleen bent, voor mij was Frankrijk de moeilijkste periode, ook omdat ik geen Frans sprak. Ook regelmatig op het punt gestaan weer naar huis te gaan, maar gelukkig niet gedaan, als je dit achter de rug hebt kom je er als een andere Petra uit. In Spanje wordt het alleen maar genieten, dan heb je eigenlijk je doel al bereikt.Het echte afzien.
Warme groet en een glimlach,
Harry
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
