Dag 43: Hastière - Mazée (22km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
03 Maart 2014 | België, Mazée
Vannacht heb ik goed geslapen. Na het inpakken van alle spullen, ga ik naar beneden voor ontbijt. Ondertussen heb ik een afscheid gehoord van een papa en een kindje. Geen gehuil, geen kabaal, wel vrolijk gekeuvel. Beneden is een klein mannetje van twee. Maximiliaan heet hij. Hij leert mij hoe een deur in het Frans heet: Porte. Hij opent en sluit alle deuren in de kamer, met moeite, hij kan net bij de deurklink als hij op z'n teentjes staat. Hij kijkt me dan aan en zegt: "Porte". Als ik dan ook "Porte" zeg dan loopt hij naar de volgende deur en herhaalt het ritueel zich. Een leuk spelletje...
Ondertussen eet ik mijn ontbijt, maak m'n lunchpakketje klaar: vier dunne boterhammen en krijg er nog een banaan bij, heet water voor in m'n thermosflesje en water in m'n drinkfles. En mijn kleren zijn gewassen en gedroogd, op voorstel van Christine. Ik ben goed verzorgd! Als dan m'n broek gewisseld is en alles ingepakt, reken ik af. Geen tientje per nacht, zoals in de reisgids staat, maar twintig euro, het dubbele. Dit had Christine al aan de telefoon gezegd. Het is geen pelgrim voor pelgrim-prijs (vastgesteld bedrag door genootschap), maar ik vind het prima. Ik geef er nog een tientje bij voor de benzine, want het halen en brengen was op mijn verzoek...
Dan maakt Christine een foto van Jacques met mij, dat doen ze met alle pelgrims die daar overnachten, en brengt Jacques me weer naar Hastière, waar ik gister eindigde. Onderweg komen we een pelgrim tegen, we zien een man met een regenponcho en een grote pelgrimsstaf! "Ne me pas seullemant", zeg ik. Ik weet niet of het klopt, ik wil zeggen dat ik nu niet meer alleen ben. Jacques knikt opgewonden en laat weten dat hij de man straks gaat aanspreken als hij terug rijdt.
Bij de kreek word ik uit de auto gezet. Jacques vraagt nog of ik niet rechts wil lopen, langs de weg, mooi recht, asfalt wijst hij. Ik schud van nee, ik wil graag natuurpad, rustig langs de Maas, zonder auto's. We nemen hartelijk afscheid en na zwaaien en toeteren loop ik weer de dag in.
Ik heb geen spijt van mijn keuze, tot aan de sluis, zo'n drie kilometer verder, heb ik een mooi wandelpad, net als gister. Het regent nu alleen wel. Met de capuchon op en de handschoenen aan geeft dat niks.
Bij de sluis steek ik over de dam en moet een stukje teruglopen naast de sluis om weer via een brug, die open kan schuiven, mijn pad te vervolgen op de andere kant van de oever.
Hier loop ik weer over het vroegere jaagpad, waar ook fietsers mogen komen. Vandaag geen fietser te zien! Op een bankje aan de kant neem ik een korte pauze, ik ga op de hoes van de rugzak zitten omdat het nat is. Twee boterhammen, warme thee en een mandarijn in de buitenlucht, heerlijk. Ik loop verder en passeer al snel de grens. Nu ben ik in Frankrijk. Ik zie het aan de borden voor de schepen, aan een kilometerpaaltje voor België: 0,0, aan de Franse vlag geverfd op de weg en een groot bord België. En de auto's zijn nu overwegend met Frans kenteken. Ik maak een afbeelding van googlemaps op dit punt, grappig om te zien hoe precies dit is.
Vandaag zal ik Frankrijk ook weer uitlopen, Givet, de plaats waar ik doorloop ligt in een punt in België.
De weg naar het centrum van Givet is nog lang, een aantal kilometers. Ik wijk noodgedwongen af van de Maas in verband met bebouwing. Bij het centrum aangekomen zoek ik de weg terug naar de Maas. Ik loop langs de prachtige vesting die in opdracht van Karel de Grote is gebouwd. Bij de Maas aangekomen, zie ik dat ik de stad alweer uitloop als ik rechts ga. Ik wil eigenlijk nog wel een warme kop koffie voordat ik verder trek en loop naar links, waar meer mensen heen gaan. Ik kom nu op een toeristisch stuk uit. Bij een eetcafétje stap ik naar binnen, het is druk. Omdat ik vanavond geen eten krijg op mijn adresje, bestel ik hier de "plate du jour", de dagschotel. Ik weet niet wat het is, maar het kost acht euro en dat vind ik een prima prijsje. Ik krijg linzen, met sla en worst met een kop koffie en een warme rustplek met wc.
Weer helemaal bijgetankt wandel ik verder, de fleecejas deze keer uitgedaan. Het regent niet meer, maar de wind is flink zo aan de oever van de Maas. Ik loop op een smal graspad, tussen de vangrail en de Maas, de stad uit met uitzicht op de vestingmuur en de stadspoort.
Bij een steengroeve- zonde dat de berg "afgekloven" wordt- moet ik langs de weg lopen. Even later moet ik via een drukke weg verder gaan. Ik twijfel nog even of ik links of rechts ga lopen en of dat ik eerst nog even moet zitten. Ik krijg weer kramp in m'n enkels en ik moet nog zo'n 12 kilometer...
Dan stopt een auto naast me met een man en een kind achterin. De man gebaart mij om mee te rijden, omdat het veel te gevaarlijk is om hier te lopen. Ik twijfel even, mag dit wel? Wil ik dit? Is het veilig? Dan besluit ik om het aanbod maar te accepteren. Er zit een kind in de auto, het is ook druk met snel rijdend verkeer, de kilometers die ik moet afleggen naar m'n slaapplek zijn eigenlijk te veel na gister en ik moet ook nog vier kilometer extra (heen en terug) volgens Christine, voor de slaapplek omdat deze niet op de route ligt...
Ik word afgezet in Aubrives, zo'n zes kilometer verder. Sympathiek toch en op zo'n goed moment komt deze held uit de lucht vallen. Ik bedank hem en zwaai, hij keert om en zwaait terug.
Verder gaat het naar Hièrges. Na zo'n meevaller neemt de moed en de energie weer toe! Bij Hièrges neem ik het pad richting kasteel en dit gaat steil omhoog en komt uit bij een oude kerk met kerkhof. Roel zou vast genoten hebben van de oude grafzerken. Ze kunnen hier wel een Roel gebruiken, het is erg verwaarloosd allemaal. Veel stenen liggen om en er ligt zelfs hondenpoep. Al met al wel een rustige plek en een bankje tegen de muur. Dit is mijn rust plekje voor even. Rugzak af, benen languit op de bank, warme bouillon en een vruchtensapje, de zon op m'n gezicht, ik doe m'n ogen even dicht. Dan hoor ik opeens geritsel... Op de heuvel naast de kerk staat een zwart/wit geitje te smullen van de klimop. Het kijkt me aan en gaat dan rustig verder met eten.
Ik stap weer verder, het pad af naar het dorpje. Het is een oud dorpje waar de sfeer van vroeger nog te proeven is. Ik moet weer naar boven lopen en maak kleine pasjes en loop flink gebogen zodat m'n rugzak me niet naar beneden trekt. Ik ben zo onder de indruk van het uitzicht, dat ik verkeerd loop. Een man vraagt me: "Pelerine Sint Jacques de Compostelle?" "Oui", zeg ik. Pelgrim, Sint Jacobus en Compostela, begrijp ik wel... Hij wijst me waar ik heen moet: via een slingerweg, kom ik nog hoger uit!
Ik zet de schouders er nog maar weer eens onder en ga verder. Dit is alvast een oefening voor de Pyreneën...
Ik word beloond met een prachtig uitzicht op het dorpje en de kasteelruïne met muren. En verder zie ik verschillende dorpjes liggen. Over een bospad hoog op de heuvel loop ik verder. Wat ben ik blij met m'n lift van daarstraks. Ik was anders nooit voor donker hier geweest.
Het wandelt hier prachtig. Dan moet ik heuvel op en dan weer naar beneden. Het gaat flink steil en door de regen, bladeren en klei-achtige ondergrond, moet ik goed uitkijken. Soms glibber ik als ik op de bladeren stap en de ondergrond hard is. Ik ben blij met de stokken, daarmee kan ik m'n evenwicht goed bewaren.
Aan het einde van het glibberpad kom ik uit bij een bankje met uitzicht op een dorpje. Ik denk even dat ik m'n bestemming bijna heb bereikt, maar dat is niet zo. Ik wandel nog op de grens van België en Frankrijk.
Ik ga maar even genieten van het uitzicht, doe de rugzak af, neem nog twee boterhammen en drink het laatste water op.
Dan maak ik een bocht om de heuvel en zie een mooi uitgestrekt grasveld. Er staat verderop een tentje en iemand maakt een vuurtje. Zo kan het ook. Ik loop nog maar even verder en dan daal ik af naar Mazée en klim ik weer naar boven om op de weg uit te komen van mijn logeeradres.
Het is een zakelijk adres, met weinig klandizie. De rolluiken zitten dicht. Ik mag omlopen naar achteren, via een aantal trappen en wordt naar een krap kamertje met witte vloertegels geleid met opgemaakt bed. Ik heb m'n schoenen buiten maar uitgedaan. Ik krijg nog wel een kop thee aangeboden. Het ontbijt is om 8.00 uur, ik moet dan aanbellen bij de voordeur.
Ik drink m'n thee op en eet de banaan op, zo m'n avondeten is ook binnen. Dan ga ik eerst slapen, ik ben moe na het klimmen en dalen van vandaag en zet de wekker voor het schrijven van m'n verslag.
Ondertussen eet ik mijn ontbijt, maak m'n lunchpakketje klaar: vier dunne boterhammen en krijg er nog een banaan bij, heet water voor in m'n thermosflesje en water in m'n drinkfles. En mijn kleren zijn gewassen en gedroogd, op voorstel van Christine. Ik ben goed verzorgd! Als dan m'n broek gewisseld is en alles ingepakt, reken ik af. Geen tientje per nacht, zoals in de reisgids staat, maar twintig euro, het dubbele. Dit had Christine al aan de telefoon gezegd. Het is geen pelgrim voor pelgrim-prijs (vastgesteld bedrag door genootschap), maar ik vind het prima. Ik geef er nog een tientje bij voor de benzine, want het halen en brengen was op mijn verzoek...
Dan maakt Christine een foto van Jacques met mij, dat doen ze met alle pelgrims die daar overnachten, en brengt Jacques me weer naar Hastière, waar ik gister eindigde. Onderweg komen we een pelgrim tegen, we zien een man met een regenponcho en een grote pelgrimsstaf! "Ne me pas seullemant", zeg ik. Ik weet niet of het klopt, ik wil zeggen dat ik nu niet meer alleen ben. Jacques knikt opgewonden en laat weten dat hij de man straks gaat aanspreken als hij terug rijdt.
Bij de kreek word ik uit de auto gezet. Jacques vraagt nog of ik niet rechts wil lopen, langs de weg, mooi recht, asfalt wijst hij. Ik schud van nee, ik wil graag natuurpad, rustig langs de Maas, zonder auto's. We nemen hartelijk afscheid en na zwaaien en toeteren loop ik weer de dag in.
Ik heb geen spijt van mijn keuze, tot aan de sluis, zo'n drie kilometer verder, heb ik een mooi wandelpad, net als gister. Het regent nu alleen wel. Met de capuchon op en de handschoenen aan geeft dat niks.
Bij de sluis steek ik over de dam en moet een stukje teruglopen naast de sluis om weer via een brug, die open kan schuiven, mijn pad te vervolgen op de andere kant van de oever.
Hier loop ik weer over het vroegere jaagpad, waar ook fietsers mogen komen. Vandaag geen fietser te zien! Op een bankje aan de kant neem ik een korte pauze, ik ga op de hoes van de rugzak zitten omdat het nat is. Twee boterhammen, warme thee en een mandarijn in de buitenlucht, heerlijk. Ik loop verder en passeer al snel de grens. Nu ben ik in Frankrijk. Ik zie het aan de borden voor de schepen, aan een kilometerpaaltje voor België: 0,0, aan de Franse vlag geverfd op de weg en een groot bord België. En de auto's zijn nu overwegend met Frans kenteken. Ik maak een afbeelding van googlemaps op dit punt, grappig om te zien hoe precies dit is.
Vandaag zal ik Frankrijk ook weer uitlopen, Givet, de plaats waar ik doorloop ligt in een punt in België.
De weg naar het centrum van Givet is nog lang, een aantal kilometers. Ik wijk noodgedwongen af van de Maas in verband met bebouwing. Bij het centrum aangekomen zoek ik de weg terug naar de Maas. Ik loop langs de prachtige vesting die in opdracht van Karel de Grote is gebouwd. Bij de Maas aangekomen, zie ik dat ik de stad alweer uitloop als ik rechts ga. Ik wil eigenlijk nog wel een warme kop koffie voordat ik verder trek en loop naar links, waar meer mensen heen gaan. Ik kom nu op een toeristisch stuk uit. Bij een eetcafétje stap ik naar binnen, het is druk. Omdat ik vanavond geen eten krijg op mijn adresje, bestel ik hier de "plate du jour", de dagschotel. Ik weet niet wat het is, maar het kost acht euro en dat vind ik een prima prijsje. Ik krijg linzen, met sla en worst met een kop koffie en een warme rustplek met wc.
Weer helemaal bijgetankt wandel ik verder, de fleecejas deze keer uitgedaan. Het regent niet meer, maar de wind is flink zo aan de oever van de Maas. Ik loop op een smal graspad, tussen de vangrail en de Maas, de stad uit met uitzicht op de vestingmuur en de stadspoort.
Bij een steengroeve- zonde dat de berg "afgekloven" wordt- moet ik langs de weg lopen. Even later moet ik via een drukke weg verder gaan. Ik twijfel nog even of ik links of rechts ga lopen en of dat ik eerst nog even moet zitten. Ik krijg weer kramp in m'n enkels en ik moet nog zo'n 12 kilometer...
Dan stopt een auto naast me met een man en een kind achterin. De man gebaart mij om mee te rijden, omdat het veel te gevaarlijk is om hier te lopen. Ik twijfel even, mag dit wel? Wil ik dit? Is het veilig? Dan besluit ik om het aanbod maar te accepteren. Er zit een kind in de auto, het is ook druk met snel rijdend verkeer, de kilometers die ik moet afleggen naar m'n slaapplek zijn eigenlijk te veel na gister en ik moet ook nog vier kilometer extra (heen en terug) volgens Christine, voor de slaapplek omdat deze niet op de route ligt...
Ik word afgezet in Aubrives, zo'n zes kilometer verder. Sympathiek toch en op zo'n goed moment komt deze held uit de lucht vallen. Ik bedank hem en zwaai, hij keert om en zwaait terug.
Verder gaat het naar Hièrges. Na zo'n meevaller neemt de moed en de energie weer toe! Bij Hièrges neem ik het pad richting kasteel en dit gaat steil omhoog en komt uit bij een oude kerk met kerkhof. Roel zou vast genoten hebben van de oude grafzerken. Ze kunnen hier wel een Roel gebruiken, het is erg verwaarloosd allemaal. Veel stenen liggen om en er ligt zelfs hondenpoep. Al met al wel een rustige plek en een bankje tegen de muur. Dit is mijn rust plekje voor even. Rugzak af, benen languit op de bank, warme bouillon en een vruchtensapje, de zon op m'n gezicht, ik doe m'n ogen even dicht. Dan hoor ik opeens geritsel... Op de heuvel naast de kerk staat een zwart/wit geitje te smullen van de klimop. Het kijkt me aan en gaat dan rustig verder met eten.
Ik stap weer verder, het pad af naar het dorpje. Het is een oud dorpje waar de sfeer van vroeger nog te proeven is. Ik moet weer naar boven lopen en maak kleine pasjes en loop flink gebogen zodat m'n rugzak me niet naar beneden trekt. Ik ben zo onder de indruk van het uitzicht, dat ik verkeerd loop. Een man vraagt me: "Pelerine Sint Jacques de Compostelle?" "Oui", zeg ik. Pelgrim, Sint Jacobus en Compostela, begrijp ik wel... Hij wijst me waar ik heen moet: via een slingerweg, kom ik nog hoger uit!
Ik zet de schouders er nog maar weer eens onder en ga verder. Dit is alvast een oefening voor de Pyreneën...
Ik word beloond met een prachtig uitzicht op het dorpje en de kasteelruïne met muren. En verder zie ik verschillende dorpjes liggen. Over een bospad hoog op de heuvel loop ik verder. Wat ben ik blij met m'n lift van daarstraks. Ik was anders nooit voor donker hier geweest.
Het wandelt hier prachtig. Dan moet ik heuvel op en dan weer naar beneden. Het gaat flink steil en door de regen, bladeren en klei-achtige ondergrond, moet ik goed uitkijken. Soms glibber ik als ik op de bladeren stap en de ondergrond hard is. Ik ben blij met de stokken, daarmee kan ik m'n evenwicht goed bewaren.
Aan het einde van het glibberpad kom ik uit bij een bankje met uitzicht op een dorpje. Ik denk even dat ik m'n bestemming bijna heb bereikt, maar dat is niet zo. Ik wandel nog op de grens van België en Frankrijk.
Ik ga maar even genieten van het uitzicht, doe de rugzak af, neem nog twee boterhammen en drink het laatste water op.
Dan maak ik een bocht om de heuvel en zie een mooi uitgestrekt grasveld. Er staat verderop een tentje en iemand maakt een vuurtje. Zo kan het ook. Ik loop nog maar even verder en dan daal ik af naar Mazée en klim ik weer naar boven om op de weg uit te komen van mijn logeeradres.
Het is een zakelijk adres, met weinig klandizie. De rolluiken zitten dicht. Ik mag omlopen naar achteren, via een aantal trappen en wordt naar een krap kamertje met witte vloertegels geleid met opgemaakt bed. Ik heb m'n schoenen buiten maar uitgedaan. Ik krijg nog wel een kop thee aangeboden. Het ontbijt is om 8.00 uur, ik moet dan aanbellen bij de voordeur.
Ik drink m'n thee op en eet de banaan op, zo m'n avondeten is ook binnen. Dan ga ik eerst slapen, ik ben moe na het klimmen en dalen van vandaag en zet de wekker voor het schrijven van m'n verslag.
-
03 Maart 2014 - 23:14
Bea Van Doorn:
Hallo Petra
Eerst maar WW'er eens reageren :-) was wat stil gevallen van zulke mooie, intense verhalen.....de verhalen zijn echt beelden hoor maar ik had even niet de tijd over om te reageren! (Belastingconsulenten )
Ik vind je ook heel dapper om dit alleen te ondernemen. Stapt zo in een auto.....zou je dat "thuis" ook zo doen? En ja Frans blijft moeilijk maar je red je tot nog toe best goed.
Het feit dat je het thuisfront en dus je lief lang niet gaat zien vind ik zo knap van je ik moet er niet aan denken mijn lief langer dan een week niet te zien! Maar gelukkig hoeft dat voor de camino niet want we willen het beide maar dan vanuit St.Pd P
Wat jij doet is echt zwaar.....jouw leven na de camino zal nooit meer hetzelfde zijn het zal mooier en rijker zijn en worden.
Bon camino vanuit een regenachtig Aalsmeer
Gr Bea -
03 Maart 2014 - 23:49
Eugene Uiting:
Hoi petra. De ardennen waren voor mij het zwaarst. Daarna de kramp overwonnen en de rest was genieten. Tip misschien ff in een apotheek iets kopen van een vitamine preparaat met zink en magnesium dat heeft mij enorm geholpen tegen de kramp. Je schrijft alsof ik erbij ben gr eugene -
04 Maart 2014 - 09:04
Baukje:
hoi leave
al weer heel wat beleefd,zo te horen
wat zou ik graag de boel de boel laten en niet boodschappen doen koken bed op maken en ook gaan wandelen maar helaas moet ik dit aan jou overlaten ,lieverd veel sterkte oog om hoog en probeer moedig voorwaards te gaan
geloof in de liefde
die met kracht overwind
en iedere dag
met een glimlach begint
geloof in de liefde
die t goede beschijnt
en eeuwig blijft stralen
zelfs als de aarde verdwijnt
geloof in de liefde
die alles wil zijn
een geschenk uit de hoge
tussen voorspoed -
04 Maart 2014 - 09:14
Baukje:
en pijn
geloof in de liefde
die haar gaven deelt
in het dagelijks leven
getuigd van zijn beeld
geloof in de liefde
die alles vergeeft
die met gouden draad
het vredeskleed weeft
geloof in de liefde
die t zelfverwijt verjaagt
en zonder klagen
de schuld van anderen draagt
geloof in de liefde
volg hoopvol zijn baan
hij kent de wegen
waarlangs je zult gaan
geloof in zijn liefde
die ons verbindt
ontvang dan zijn zegen
blijf altijd zijn kind
want...........
geloof hoop en liefde
als kern van t bestaan
is zeker weten
dat god met ons zal gaan
groetjes baukje -
04 Maart 2014 - 09:30
Marian:
Hoi Petra, wat heb je een gave om te vertellen. Je hoeft er niet bij te zijn om met je mee te lopen. De tip van Eugene is een goede. In het hollands heet het OSR dat je koopt bij de apotheek. Het is een preparaat met mineralen en magnesium tegen spierkramp en om je spieren in conditie te houden. Erg veel water drinken onderweg is ook belangrijk, al regent het en is het koud.
Dit waren wat praktische aanbevelingen. Je zult nu weer aan het lopen zijn en ik hoop dat je een mooie tocht maakt. Leuk te weten dat er nog een paar pelgrims in je voetsporen volgen.
Lieve groet
Marian -
04 Maart 2014 - 10:01
Margreet Marquenie:
Hoi Petra.
Ik heb misschien nog een tip voor jou
Als je weer in een klein stadje of dorpje komt is er misschien
wel een winkel waar je het volgende boekje kan kopen
Nederlands in het Frans.
Nu dit was het.
groetjes Margreet.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
