Dag 44: Mazée - Oignies (16 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
04 Maart 2014 | België, Oignies
Nog voordat de wekker om 20.00 uur ging gisteravond, werd ik al wakker van de kou. De verwarming werkte niet en het dekbed was erg dun. Ik zag af van douchen, omdat het hokje erg krap was en omdat ik dan in m'n blootje in de koude ruimte stond met koude vloertegels.
Ik pakte m'n slaapzak voor het eerst uit en ging daar in liggen om zo het verslag te schrijven. Na enkele minuten werd ik heerlijk warm. Na het schrijven van het verslag ben ik weer gaan slapen. Er was geen WiFi en slecht bereik, dus het versturen van het verslag ging wat moeizaam.
's Nachts had ik nog flink last van kramp in m'n knieën en voeten, heel vervelend. Maar ik blijf wel lekker warm in m'n slaapzak.
's Ochtends pak ik m'n spullen weer in en bel aan bij de voordeur. Ik mag ontbijten in de woonkamer en mag ook een lunchpakketje mee. Mijn thermoskan wordt gevuld met heet water. Ik betaal 25 euro, krijg nog een stempel mee en mevrouw wijst me de weg.
Ik wandel richting Treignes. Op een kruising in Mazée, zie ik allemaal verkleedde jongeren en kinderen. Ze maken veel kabaal met toeters en trommels. Opeens herinner ik me dat ik de trommels gisteravond ook hoorde en gefoeter op z'n Frans waarna de trommels weer stopten. Zou het een vakantiekamp zijn, denk ik, of carnaval? Vieren ze dat hier in Wallonië? Als er een auto aan komt rijden manen ze die tot stoppen en vragen geld in een gele plastic bak. Het lijkt een pak van chocolademelkpoeder. Er wordt wat vuurwerk afgestoken en geschreeuwd. Ze gaan lekker los! De leiding, ik neem aan dat de ouderen de leiding is, doet nog gekker dan de kinderen.
Ik roep vrolijk "bonjour" en ze kijken me vreemd aan. Een enkele groet terug.
Het uitzicht op de landweg is prachtig. De zon komt op en de kou trekt op uit het dal, met flarden trekt het allemaal weg. In de berm ligt een dode das. En even later weer een! Doet me denken aan de keer dat er twee dode katten in de berm lagen. Jammer, het zijn mooie beesten en best groot.
Als ik Treignes binnenloop hoor ik een muziekkorps en veel kabaal. Op een poster staat dat er deze week carnaval is in het dorp. Aha, er wordt dus toch carnaval gevierd. Als ik goed kijk naar het straatje verder heuvelopwaarts, dan zie ik wel een groep verklede kinderen, maar geen muziekkorps. Dan klinkt er opeens een of andere carnavalskraker luid over de velden heen. Het zal een cd-speler of iets dergelijks zijn.
Bij de kerk ga ik op een bankje zitten. Er is geen café open. Daar lees ik berichtjes die ik kreeg als reactie op m'n verslag van gister. Bedankt allemaal! Tante Baukje, wat een prachtige tekst!
En ik ben zo blij met de opmerking van Eugène en Marian! OSR heb ik namelijk bij me in mijn EHBO-pakket, tegen uitdrogen bij diarree. Er zit geen magnesium in, maar daar heb ik nog wel een aantal tabletten van. In Rocroi zal ik naar de apotheek gaan en proberen voor elkaar te krijgen wat Eugène voorstelt.
Ik schud een zakje OSR leeg in m'n flesje water en drink alvast de helft op. Dan zie ik dat ik niet hierheen had moeten lopen en loop via een andere weg weer richting Mazée.
Het lijkt alsof de tip werkt. Ik heb geen krampende benen meer. M'n benen voelen lichter!
Bij Mazée loop ik de weg naar Le Mesnil. Onderweg zie ik een kruis bij een boom staan. Ik ben nieuwsgierig naar de betekenis en kijk. Na vertaling, begrijp ik dat hier een jongen van 16 is overleden door blikseminslag. Bijzonder, iets dergelijks kwam ik tegen tussen Vessem en Postel. Er hing een stoffen hart waar ik een beschermengel speldje in heb gestopt. Ik vind het mooi dat er een gedenkteken staat op de plek waar iemand plotseling om het leven is gekomen.
Het wandelen gaat prima! De zo'n schijnt en ik doe voor het eerst mijn charmante zwarte zonnemutsje op dat ik van Martin en Aly kreeg. Het is fijn dat de zon nu niet direct meer in m'n ogen schijnt.
Op een bord staat 13% helling, en dat is anderhalve kilometer naar boven. Ik merk dat het best fijn is voor de kuitspieren om even opgerekt te worden. Ook nu geen krampen. En als je naar boven bent gegaan, moet het ook weer naar beneden... Ik zet m'n voeten zo ontspannen mogelijk neer, zo dat er niet te veel druk op m'n tenen komt. Bij het dorp neem ik weer een pauze bij de kerk. Even brood eten en bouillon drinken. De zo'n is inmiddels verdwenen en de lucht trekt dicht. Het wordt gelijk een stuk kouder, dus binnen en buitenjas gaan allebei aan, handschoenen aan en "muts" op. Dan ga ik verder naar Oignies. Bij het postkantoor tegenover de kerk vraag ik een stempel. Helaas niet een mooie. Er schuin tegenover is een klein winkeltje waar ik een banaan, toetje en pure reep koop. Dan is het nog twee kilometer naar m'n adresje, waar ik na 16.00 uur welkom ben. Het is nog maar 15.00 uur. Ik toets de naam in, het complete adres ontbreekt, en wordt buiten het dorp naar een vakantiepark geleid, daarvoor moet ik dan wel weer, 9% deze keer, klimmen. Bij het park ga ik bij een picknickbank de banaan en het toetje opeten en thee drinken.
Ik zoek via Google de naam van mijn slaapadresje en zie dat ik hier verkeerd ben. Ik moet terug naar het dorp en bij het winkeltje, tegenover het postkantoor en de kerk, een weg inslaan. Ik loop weer terug, 9% naar beneden en de bocht om naar de kerk en loop dan de juiste weg in.
Dan stopt een auto naast me en de chauffeur, een vrouw vraagt: "Pèlerin?" "Oui", zeg ik. Dan noemt ze de naam van het chalet waarnaar ik op zoek was. "Oui", zeg ik nog eens. Dan gebaart ze dat ik mee moet rijden. Zij is degene waar ik slaap vannacht! Ik geloof niet meer in toeval, er zijn te vaak van dit soort gebeurtenissen. Het is nog zo'n twee kilometer buiten het dorp.
Ik word naar een huisje geleid waar de kachel aan staat, dus lekker warm. Met een gezellig vloerkleed en een opgemaakt tweepersoons bed. In de koelkast staat eten en drinken, in een vriesvak brood en in een voorraadkast allerlei blikken en potten met eten. Koffie, thee en zelfs wijn mag ik zo nemen, net als brood. Op alle andere etenswaren staat een prijs, bijvoorbeeld 1,50 voor macaroni en 3,50 voor vegetarische saus. Ik neem er nog een vruchtenpotje bij en eet voor 5,50 warm. Er is zoveel dat ik de helft in een zak doe om morgen op te eten.
Het brood voor morgen smeer ik alvast, een pakket om mee te nemen en een om morgenochtend op te eten. En dan moet er nog afgewassen worden. Dat ben ik niet meer gewend! Het is wel vrij simpel om alleen voor jezelf te hoeven zorgen.
Ik bekijk m'n nieuwe routeboekje. Na morgen, ben ik klaar met de Via Monastica. Het nieuwe boekje geeft al een beschrijving vanaf Namen. Ik ga er morgen mee oefenen. Het lijkt beter beschreven dan de Via Monastica. Ik heb nog geen logeeradres in Rocroi. Mijn Jacobsvrienden adviseren om naar de plaatselijke VVV of het gemeentehuis te gaan.
Ik overweeg om daar een extra dag te blijven, zodat ik me kan oriënteren op de route naar Vézelay en naar de apotheek kan gaan, want: ik heb geen kramp gehad vandaag! Op deze manier is lopen toch echt een verademing in vergelijking met bijvoorbeeld gister!
Bedankt lieve vrienden voor alle aanmoediging en tips! Morgen verlaat ik dan definitief België als alles volgens plan gaat en gaat er weer een boek dicht en stap ik Frankrijk binnen!
Ik pakte m'n slaapzak voor het eerst uit en ging daar in liggen om zo het verslag te schrijven. Na enkele minuten werd ik heerlijk warm. Na het schrijven van het verslag ben ik weer gaan slapen. Er was geen WiFi en slecht bereik, dus het versturen van het verslag ging wat moeizaam.
's Nachts had ik nog flink last van kramp in m'n knieën en voeten, heel vervelend. Maar ik blijf wel lekker warm in m'n slaapzak.
's Ochtends pak ik m'n spullen weer in en bel aan bij de voordeur. Ik mag ontbijten in de woonkamer en mag ook een lunchpakketje mee. Mijn thermoskan wordt gevuld met heet water. Ik betaal 25 euro, krijg nog een stempel mee en mevrouw wijst me de weg.
Ik wandel richting Treignes. Op een kruising in Mazée, zie ik allemaal verkleedde jongeren en kinderen. Ze maken veel kabaal met toeters en trommels. Opeens herinner ik me dat ik de trommels gisteravond ook hoorde en gefoeter op z'n Frans waarna de trommels weer stopten. Zou het een vakantiekamp zijn, denk ik, of carnaval? Vieren ze dat hier in Wallonië? Als er een auto aan komt rijden manen ze die tot stoppen en vragen geld in een gele plastic bak. Het lijkt een pak van chocolademelkpoeder. Er wordt wat vuurwerk afgestoken en geschreeuwd. Ze gaan lekker los! De leiding, ik neem aan dat de ouderen de leiding is, doet nog gekker dan de kinderen.
Ik roep vrolijk "bonjour" en ze kijken me vreemd aan. Een enkele groet terug.
Het uitzicht op de landweg is prachtig. De zon komt op en de kou trekt op uit het dal, met flarden trekt het allemaal weg. In de berm ligt een dode das. En even later weer een! Doet me denken aan de keer dat er twee dode katten in de berm lagen. Jammer, het zijn mooie beesten en best groot.
Als ik Treignes binnenloop hoor ik een muziekkorps en veel kabaal. Op een poster staat dat er deze week carnaval is in het dorp. Aha, er wordt dus toch carnaval gevierd. Als ik goed kijk naar het straatje verder heuvelopwaarts, dan zie ik wel een groep verklede kinderen, maar geen muziekkorps. Dan klinkt er opeens een of andere carnavalskraker luid over de velden heen. Het zal een cd-speler of iets dergelijks zijn.
Bij de kerk ga ik op een bankje zitten. Er is geen café open. Daar lees ik berichtjes die ik kreeg als reactie op m'n verslag van gister. Bedankt allemaal! Tante Baukje, wat een prachtige tekst!
En ik ben zo blij met de opmerking van Eugène en Marian! OSR heb ik namelijk bij me in mijn EHBO-pakket, tegen uitdrogen bij diarree. Er zit geen magnesium in, maar daar heb ik nog wel een aantal tabletten van. In Rocroi zal ik naar de apotheek gaan en proberen voor elkaar te krijgen wat Eugène voorstelt.
Ik schud een zakje OSR leeg in m'n flesje water en drink alvast de helft op. Dan zie ik dat ik niet hierheen had moeten lopen en loop via een andere weg weer richting Mazée.
Het lijkt alsof de tip werkt. Ik heb geen krampende benen meer. M'n benen voelen lichter!
Bij Mazée loop ik de weg naar Le Mesnil. Onderweg zie ik een kruis bij een boom staan. Ik ben nieuwsgierig naar de betekenis en kijk. Na vertaling, begrijp ik dat hier een jongen van 16 is overleden door blikseminslag. Bijzonder, iets dergelijks kwam ik tegen tussen Vessem en Postel. Er hing een stoffen hart waar ik een beschermengel speldje in heb gestopt. Ik vind het mooi dat er een gedenkteken staat op de plek waar iemand plotseling om het leven is gekomen.
Het wandelen gaat prima! De zo'n schijnt en ik doe voor het eerst mijn charmante zwarte zonnemutsje op dat ik van Martin en Aly kreeg. Het is fijn dat de zon nu niet direct meer in m'n ogen schijnt.
Op een bord staat 13% helling, en dat is anderhalve kilometer naar boven. Ik merk dat het best fijn is voor de kuitspieren om even opgerekt te worden. Ook nu geen krampen. En als je naar boven bent gegaan, moet het ook weer naar beneden... Ik zet m'n voeten zo ontspannen mogelijk neer, zo dat er niet te veel druk op m'n tenen komt. Bij het dorp neem ik weer een pauze bij de kerk. Even brood eten en bouillon drinken. De zo'n is inmiddels verdwenen en de lucht trekt dicht. Het wordt gelijk een stuk kouder, dus binnen en buitenjas gaan allebei aan, handschoenen aan en "muts" op. Dan ga ik verder naar Oignies. Bij het postkantoor tegenover de kerk vraag ik een stempel. Helaas niet een mooie. Er schuin tegenover is een klein winkeltje waar ik een banaan, toetje en pure reep koop. Dan is het nog twee kilometer naar m'n adresje, waar ik na 16.00 uur welkom ben. Het is nog maar 15.00 uur. Ik toets de naam in, het complete adres ontbreekt, en wordt buiten het dorp naar een vakantiepark geleid, daarvoor moet ik dan wel weer, 9% deze keer, klimmen. Bij het park ga ik bij een picknickbank de banaan en het toetje opeten en thee drinken.
Ik zoek via Google de naam van mijn slaapadresje en zie dat ik hier verkeerd ben. Ik moet terug naar het dorp en bij het winkeltje, tegenover het postkantoor en de kerk, een weg inslaan. Ik loop weer terug, 9% naar beneden en de bocht om naar de kerk en loop dan de juiste weg in.
Dan stopt een auto naast me en de chauffeur, een vrouw vraagt: "Pèlerin?" "Oui", zeg ik. Dan noemt ze de naam van het chalet waarnaar ik op zoek was. "Oui", zeg ik nog eens. Dan gebaart ze dat ik mee moet rijden. Zij is degene waar ik slaap vannacht! Ik geloof niet meer in toeval, er zijn te vaak van dit soort gebeurtenissen. Het is nog zo'n twee kilometer buiten het dorp.
Ik word naar een huisje geleid waar de kachel aan staat, dus lekker warm. Met een gezellig vloerkleed en een opgemaakt tweepersoons bed. In de koelkast staat eten en drinken, in een vriesvak brood en in een voorraadkast allerlei blikken en potten met eten. Koffie, thee en zelfs wijn mag ik zo nemen, net als brood. Op alle andere etenswaren staat een prijs, bijvoorbeeld 1,50 voor macaroni en 3,50 voor vegetarische saus. Ik neem er nog een vruchtenpotje bij en eet voor 5,50 warm. Er is zoveel dat ik de helft in een zak doe om morgen op te eten.
Het brood voor morgen smeer ik alvast, een pakket om mee te nemen en een om morgenochtend op te eten. En dan moet er nog afgewassen worden. Dat ben ik niet meer gewend! Het is wel vrij simpel om alleen voor jezelf te hoeven zorgen.
Ik bekijk m'n nieuwe routeboekje. Na morgen, ben ik klaar met de Via Monastica. Het nieuwe boekje geeft al een beschrijving vanaf Namen. Ik ga er morgen mee oefenen. Het lijkt beter beschreven dan de Via Monastica. Ik heb nog geen logeeradres in Rocroi. Mijn Jacobsvrienden adviseren om naar de plaatselijke VVV of het gemeentehuis te gaan.
Ik overweeg om daar een extra dag te blijven, zodat ik me kan oriënteren op de route naar Vézelay en naar de apotheek kan gaan, want: ik heb geen kramp gehad vandaag! Op deze manier is lopen toch echt een verademing in vergelijking met bijvoorbeeld gister!
Bedankt lieve vrienden voor alle aanmoediging en tips! Morgen verlaat ik dan definitief België als alles volgens plan gaat en gaat er weer een boek dicht en stap ik Frankrijk binnen!
-
04 Maart 2014 - 22:08
Marian:
Hoi Petra. Klasse dat de OSR goed werkt. Het is naar om spierpijn te hebben. Mijn huisdokter had het mij voorgeschreven en het hielp. Een duitse pelgrim die ik onderweg ontmoette gebruikte ook elke dag OSR. En dan dus veel water en banaan, maar dat eet je al elke dag zo te lezen. Oh ja, toeval bestaat niet. Als er nu weer iets bijzonders gebeurd zou ik Jacobus maar bedanken. Per slot is hij je beschermheer onderweg.
Slaap lekker en geniet morgen van je tocht. Ik dacht dat je al in Frankrijk zat. Nog net niet dus.
Lieve groet, Marian -
04 Maart 2014 - 22:11
Baukje:
bon matin pelerin Petra al weer een dag voorbij,toch fijn dat je steeds de zon tezien krijgt dat doet alles veel vrolijker lijken,ik volg je steeds via de grote Bosatlas,wel ouderweds maar dat vind ik nogaltijd het leukst kan ook op google maar mijn leeftijd he,
nou Petra vandaag heb ik niet veel temelden,hoop dat de fransen net zo behulpzaam zijn dan de belgen ,ik wens je een goede nacht gezond weer op
denk aan jou dikke knuffel tante baukje en rose -
04 Maart 2014 - 23:06
Frans Heirbaut:
Bonjour Petra! Gelezen dat het allemaal goed gaat. Nog geen grote verstoringen in het dagelijkse programma? Nachtelijke krampen worden vaak veroorzaakt door een combinatie van kou,vermoeidheid en gebrek aan mineralen. Nou, vermoeidheid kun je niet ontwijken, kou kun je iets verminderen door met warme, droge sokken te slapen (altijd warm in bed of slaapzak kruipen) en een flacon magnesiumtabletten kopen. En voldoende zout (Natrium en kalium) in je eten doen. Bon chemin en France !! -
04 Maart 2014 - 23:51
Minke Geurts:
Lieve Petra, Ik dacht dat je gisteren al in Frankrijk was. Maar in ieder geval morgen. Fijn dat je zulke lieve vrienden hebt voor goede raad. Wat is OSR? Kan je dat ook in Nederland kopen? Goed dat je zelf ook aan een "warme deken" hebt gedacht. En "Jacobus" de hele dat als metgezel is ook niet verkeerd. Je eigen beschermengel. Prachtige foto's steeds bij de verslagen. Morgen weer een fijne dag! Oant moarn, liefs mam -
05 Maart 2014 - 00:34
Henk Spijkerman :
Hoi Petra.
Bij aankomst in Rocroi, vlak voor het dorp moet je linksaf naar het dorp, wanneer jij rechtsaf gaat, loop de 100 meter door en zie je aan je rechterkant een wit huisje vlaak aan de weg .
Daar kan je overnachten. Heel goede locatie en fijne mensen. Doe ze de groeten maar van mij.
Succes en veel plezier op je tocht.
Henk uit Akkrum -
05 Maart 2014 - 00:37
Henk Spijkerman :
Niet aan de rechter maar aan de linkerkant
Groeten Henl -
05 Maart 2014 - 07:49
Minke:
hey Petra
Wat heb je al weer wat beleefd !!en wat loop je door een prachtige natuur,wat ben je al ver ongelovelijk jammer van de 2 dode dassen,inderdaad prachtige beesten.
Het is hier ook prachtig weer steeds,ga maar eens in de tuin beginnen.
We wensen je heel veel loop plezier en good luck!!!
liefs Seije en Minke -
05 Maart 2014 - 21:53
Alice:
Lieve Petra, daar ben ik weer. Terug van weggeweest in de Dolomieten. Je bent al flink gevorderd lees ik en je verslagen blijven mooi. Ik ga je weer volgen. Liefs Alice -
06 Maart 2014 - 07:55
Margreet Marquenie.:
Hoi Petra
Wat zijn het toch leuke verhalen ik denk dat als je straks thuis
bent maar een boek moet schrijven
Ik lees je verhalen elke dag ik zal ze gaan missen als ik volgende week op vakantie ben.
Dit was het weer groetjes Margreet.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
