Dag 48: Aubigney-les-Pothées - Lalobbe (20 km?)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
09 Maart 2014 | Frankrijk, Lalobbe
Gisteravond wilde ik het adres voor vandaag vast regelen. Over ongeveer 16 km is dat bij een Nederlands echtpaar. Thomas gaf aan dat hij daar ook wel wil logeren, "beter voor m'n enkel..."
Dus, vanmorgen na een uitgebreid ontbijt nemen we afscheid van Marie-Josée. Van Jean-Marie kreeg ik gister al vier zoenen, op z'n Frans (oe-la-la), want hij ging vanmorgen vroeg vissen. En ook Thomas geniet van het ontbijt, ook al zegt hij dat hij nooit ontbijt.
Marie-Josée neemt nog een foto van ons voor haar gastenboek en zwaait ons vrolijk uit. Wat zijn dit leuke mensen, zeg! "Feels like home", zegt Thomas, en zo is het.
We wandelen de weg af naar beneden, niet de favoriete bezigheid van Thomas. Regelmatig hoor ik hem "mèrde" zeggen. Ik heb juist meer moeite met omhoog gaan. Het lukt me alleen als ik kleinere stappen zet.
Jean-Marie adviseerde ons om via de weg te lopen, omdat het erg nat is in het bos, dan is het 16 km. Maar omdat de zon al fel schijnt zien we daar van af. We lopen liever in de beschutting van het bos en een beetje modder zijn we wel gewend. De weg is weer prachtig en het lopen gaat goed. Thomas had vannacht nog veel pijn aan z'n enkel en heeft nog een ibuprofen genomen, dit hielp en het werkt nog steeds. In het bos is het pad goed te belopen.
We wandelen over de Fontaine Olive en nemen even rust op een oude ijzeren boerenkar bij een grote boerderij met schuren. Het is hier echt prachtig en we genieten als God in Frankrijk. Het leven is goed!
We wandelen verder langs een smal pad tussen het prikkeldraad van twee weilanden in. En aan het eind gaat het stijl naar beneden. We komen uit bij een gek hek waar je in moet klauteren om er door te komen. Het past net allemaal met de rugzakken. Via een weiland wandelen we langs de rand van het bos naar een ander pad dat uiteindelijk uitkomt op een weg. De weg gaat omhoog en omlaag en uiteindelijk bereiken we een dorpje. Thomas dacht dat we al bij een grote plaats met supermarkt waren, maar we zijn in Librecy. Een kleine plaats met een stroompje waarnaast een overkapte wasplaats staat. Wij zitten op de rand van de wasplaats met de voeten in de bak waar vroeger het water in stond, heerlijk in de schaduw. We eten onze lunch en trekken weer verder, richting Signy L'abbay. Daar halen we eten voor morgen en overmorgen. De winkels die er zijn, tussen Lalobbe en Reims zijn namelijk dicht op zondag en maandag, volgens Marie-Josée. Thomas wil graag met me mee blijven lopen tot Reims. Ik vind het goed. We lopen prima samen. Soms kletsen we wat en soms lopen we gewoon zonder iets te zeggen.
We kopen pasta en bolognese saus voor twee dagen en ik doe er nog een zak sla bij. We nemen een gesneden bruinbrood en paté en wat bananen en noten. We delen de rekening en verdelen de boodschappen. Thomas wil nog graag geld pinnen en we lopen richting de bank, omhoog. Dan zegt hij: " Verbeeld ik het me nou of is de rugzak echt zwaarder?" Nou, ik voel het ook wel, hoor!
De bank is dicht en er kan niet gepind worden. We zien dat we nog maar vijf kilometer hoeven te lopen, dat betekent dat we voor vier uur in Lalobbe kunnen zijn, onze eindbestemming van vandaag. De route gaat echter via het bos en Thomas wil daar graag langs, want het is erg warm op de weg.
En van die keuze krijgen we behoorlijk spijt!
Thomas weet de weg en ik volg hem. Hij gaat volgens mij echter de verkeerde kant op. Als we googlemaps raadplegen, blijkt dat ook zo te zijn. We besluiten het pad te nemen dat voor ons ligt en het bos inleidt. Na een poosje maakt het pad een bocht waardoor we weer de verkeerde kant oplopen. We besluiten een stuk door het bos te gaan, van het pad af, zodat we weer op het juiste pad komen. Het is eerst nog wel leuk. We slaan een weg in door de braamstruiken, eentje blijft hangen in m'n oor en regelmatig struikel ik omdat ik blijf haken in de braamstruiken. Dan komen we bij een moerassig stuk en springen we van plag naar plag. Uiteindelijk moeten we een stroompje oversteken en dat blijkt nog lastig te zijn. Aan de zijkanten is het glibberig, van een kleiachtige substantie en zakken we ver weg in de troep. Het water heeft een flinke kloof gemaakt waardoor we niet zomaar naar de andere kant kunnen. Van dikke takken maken we een soort brug. We doen de rugzak af en Thomas steekt eerst over. Dan doe ik zijn rugzak aan zijn pelgrimsstaf en steek het einde over, zodat hij dat kan pakken en zo laten we de rugzak zijn kant op glijden. Die van mij gaat er achteraan en dan steek ik ook over. Trots op onszelf dat dit gelukt is, vinden we dat we wel een pauze verdiend hebben.
Dan gaan we met goede moed verder. We snappen niks meer van de kaart, want er moet een pad of een weg zijn, maar we zien het niet. We volgen de sporen van tweehoevige wilde dieren, waarschijnlijk herten. Dan opeens in het struikgewas naast ons kabaal, ik schrik op en een hert sprint weg!
Uiteindelijk bereiken we een weg en zijn zo blij dat we uit het bos zijn!
Met googlemaps vinden we de locatie en hebben de keuze uit de asfaltweg die erg om gaat of de weg voor ons in een volgend bos, dan hoeven we nog maar 2.5 kilometer. We kiezen de laatste, weer fout, blijkt later!
We dolen weer rond in het bos, het pad is niet meer zichtbaar, het is een smurrie-bende. We raken verstrikt in een moerassig gebied, moeten een riviertje oversteken en glijden allebei uit op de stijle oever, in het water en zijn tot aan de knieën en in onze schoenen kleddernat. Gelukkig kunnen we de schoenen nog uit de kleiachtige smurrie trekken. We zijn bekaf en ploffen neer op de drassige grond, we zijn nu toch vies. We eten weer wat en drinken onze laatste water op en verzamelen weer moed om verder te gaan.
We houden elkaar op de been, maken grapjes en zingen samen. En dan zien we een weiland met een hek. Daar klauteren we overheen en verderop tijgeren we onder het prikkeldraad door en komen warempel op een landweggetje uit. Dan is het nog 2.5 kilometer naar Lalobbe. Het uitzicht is prachtig en nu zien we hoe uitgestrekt het bos is waarin wij verdwaald waren. We blijven zingen en gaan heuveltje op en heuveltje af. Uiteindelijk moeten we bij het kerkhof rechtsaf en lopen zo Lalobbe binnen, eerst naar beneden en omhoog naar de kerk. Het lukt allemaal nog net. Na zessen zijn we binnen.
De familie Roelvink, waar we ons moeten melden, ontvangt ons hartelijk. En weer zijn we de eerste pelgrims! Ze hebben eten gereserveerd voor ons bij het café.
We gaan eerst eten, dat betekent naar beneden lopen... Het eten is belabberd. Het is zo zout en vet dat we er allebei buikpijn van krijgen, we betalen 13,50 per persoon. We hadden liever niks gegeten... Heel wat anders dan de kookkunsten van Marie-Josée.
We melden ons weer bij de familie Roelvink en zij begeleiden ons naar ons verblijf. Een knus oud huis van een mevrouw waarvoor zij het beheren. De houtkachel is aan en er is een kruik in ons bed gelegd, heel zorgzaam! Ook worden er proppen krantenpapier in onze schoenen gedaan. Dat kunnen we wel waarderen. We zijn bekaf allebei en ploffen neer op de bank.
Na een heerlijk warme douche vertrekken we allebei naar onze eigen kamer.
Morgen 9.00 uur ontbijt, uitslapen!
Dus, vanmorgen na een uitgebreid ontbijt nemen we afscheid van Marie-Josée. Van Jean-Marie kreeg ik gister al vier zoenen, op z'n Frans (oe-la-la), want hij ging vanmorgen vroeg vissen. En ook Thomas geniet van het ontbijt, ook al zegt hij dat hij nooit ontbijt.
Marie-Josée neemt nog een foto van ons voor haar gastenboek en zwaait ons vrolijk uit. Wat zijn dit leuke mensen, zeg! "Feels like home", zegt Thomas, en zo is het.
We wandelen de weg af naar beneden, niet de favoriete bezigheid van Thomas. Regelmatig hoor ik hem "mèrde" zeggen. Ik heb juist meer moeite met omhoog gaan. Het lukt me alleen als ik kleinere stappen zet.
Jean-Marie adviseerde ons om via de weg te lopen, omdat het erg nat is in het bos, dan is het 16 km. Maar omdat de zon al fel schijnt zien we daar van af. We lopen liever in de beschutting van het bos en een beetje modder zijn we wel gewend. De weg is weer prachtig en het lopen gaat goed. Thomas had vannacht nog veel pijn aan z'n enkel en heeft nog een ibuprofen genomen, dit hielp en het werkt nog steeds. In het bos is het pad goed te belopen.
We wandelen over de Fontaine Olive en nemen even rust op een oude ijzeren boerenkar bij een grote boerderij met schuren. Het is hier echt prachtig en we genieten als God in Frankrijk. Het leven is goed!
We wandelen verder langs een smal pad tussen het prikkeldraad van twee weilanden in. En aan het eind gaat het stijl naar beneden. We komen uit bij een gek hek waar je in moet klauteren om er door te komen. Het past net allemaal met de rugzakken. Via een weiland wandelen we langs de rand van het bos naar een ander pad dat uiteindelijk uitkomt op een weg. De weg gaat omhoog en omlaag en uiteindelijk bereiken we een dorpje. Thomas dacht dat we al bij een grote plaats met supermarkt waren, maar we zijn in Librecy. Een kleine plaats met een stroompje waarnaast een overkapte wasplaats staat. Wij zitten op de rand van de wasplaats met de voeten in de bak waar vroeger het water in stond, heerlijk in de schaduw. We eten onze lunch en trekken weer verder, richting Signy L'abbay. Daar halen we eten voor morgen en overmorgen. De winkels die er zijn, tussen Lalobbe en Reims zijn namelijk dicht op zondag en maandag, volgens Marie-Josée. Thomas wil graag met me mee blijven lopen tot Reims. Ik vind het goed. We lopen prima samen. Soms kletsen we wat en soms lopen we gewoon zonder iets te zeggen.
We kopen pasta en bolognese saus voor twee dagen en ik doe er nog een zak sla bij. We nemen een gesneden bruinbrood en paté en wat bananen en noten. We delen de rekening en verdelen de boodschappen. Thomas wil nog graag geld pinnen en we lopen richting de bank, omhoog. Dan zegt hij: " Verbeeld ik het me nou of is de rugzak echt zwaarder?" Nou, ik voel het ook wel, hoor!
De bank is dicht en er kan niet gepind worden. We zien dat we nog maar vijf kilometer hoeven te lopen, dat betekent dat we voor vier uur in Lalobbe kunnen zijn, onze eindbestemming van vandaag. De route gaat echter via het bos en Thomas wil daar graag langs, want het is erg warm op de weg.
En van die keuze krijgen we behoorlijk spijt!
Thomas weet de weg en ik volg hem. Hij gaat volgens mij echter de verkeerde kant op. Als we googlemaps raadplegen, blijkt dat ook zo te zijn. We besluiten het pad te nemen dat voor ons ligt en het bos inleidt. Na een poosje maakt het pad een bocht waardoor we weer de verkeerde kant oplopen. We besluiten een stuk door het bos te gaan, van het pad af, zodat we weer op het juiste pad komen. Het is eerst nog wel leuk. We slaan een weg in door de braamstruiken, eentje blijft hangen in m'n oor en regelmatig struikel ik omdat ik blijf haken in de braamstruiken. Dan komen we bij een moerassig stuk en springen we van plag naar plag. Uiteindelijk moeten we een stroompje oversteken en dat blijkt nog lastig te zijn. Aan de zijkanten is het glibberig, van een kleiachtige substantie en zakken we ver weg in de troep. Het water heeft een flinke kloof gemaakt waardoor we niet zomaar naar de andere kant kunnen. Van dikke takken maken we een soort brug. We doen de rugzak af en Thomas steekt eerst over. Dan doe ik zijn rugzak aan zijn pelgrimsstaf en steek het einde over, zodat hij dat kan pakken en zo laten we de rugzak zijn kant op glijden. Die van mij gaat er achteraan en dan steek ik ook over. Trots op onszelf dat dit gelukt is, vinden we dat we wel een pauze verdiend hebben.
Dan gaan we met goede moed verder. We snappen niks meer van de kaart, want er moet een pad of een weg zijn, maar we zien het niet. We volgen de sporen van tweehoevige wilde dieren, waarschijnlijk herten. Dan opeens in het struikgewas naast ons kabaal, ik schrik op en een hert sprint weg!
Uiteindelijk bereiken we een weg en zijn zo blij dat we uit het bos zijn!
Met googlemaps vinden we de locatie en hebben de keuze uit de asfaltweg die erg om gaat of de weg voor ons in een volgend bos, dan hoeven we nog maar 2.5 kilometer. We kiezen de laatste, weer fout, blijkt later!
We dolen weer rond in het bos, het pad is niet meer zichtbaar, het is een smurrie-bende. We raken verstrikt in een moerassig gebied, moeten een riviertje oversteken en glijden allebei uit op de stijle oever, in het water en zijn tot aan de knieën en in onze schoenen kleddernat. Gelukkig kunnen we de schoenen nog uit de kleiachtige smurrie trekken. We zijn bekaf en ploffen neer op de drassige grond, we zijn nu toch vies. We eten weer wat en drinken onze laatste water op en verzamelen weer moed om verder te gaan.
We houden elkaar op de been, maken grapjes en zingen samen. En dan zien we een weiland met een hek. Daar klauteren we overheen en verderop tijgeren we onder het prikkeldraad door en komen warempel op een landweggetje uit. Dan is het nog 2.5 kilometer naar Lalobbe. Het uitzicht is prachtig en nu zien we hoe uitgestrekt het bos is waarin wij verdwaald waren. We blijven zingen en gaan heuveltje op en heuveltje af. Uiteindelijk moeten we bij het kerkhof rechtsaf en lopen zo Lalobbe binnen, eerst naar beneden en omhoog naar de kerk. Het lukt allemaal nog net. Na zessen zijn we binnen.
De familie Roelvink, waar we ons moeten melden, ontvangt ons hartelijk. En weer zijn we de eerste pelgrims! Ze hebben eten gereserveerd voor ons bij het café.
We gaan eerst eten, dat betekent naar beneden lopen... Het eten is belabberd. Het is zo zout en vet dat we er allebei buikpijn van krijgen, we betalen 13,50 per persoon. We hadden liever niks gegeten... Heel wat anders dan de kookkunsten van Marie-Josée.
We melden ons weer bij de familie Roelvink en zij begeleiden ons naar ons verblijf. Een knus oud huis van een mevrouw waarvoor zij het beheren. De houtkachel is aan en er is een kruik in ons bed gelegd, heel zorgzaam! Ook worden er proppen krantenpapier in onze schoenen gedaan. Dat kunnen we wel waarderen. We zijn bekaf allebei en ploffen neer op de bank.
Na een heerlijk warme douche vertrekken we allebei naar onze eigen kamer.
Morgen 9.00 uur ontbijt, uitslapen!
-
09 Maart 2014 - 11:19
Dieuwke:
Wat een dag -
09 Maart 2014 - 12:19
Eugene:
Hoi petra en thomas, soms en ook ik heb die ervaring eerst aan den lijve ondervonden, is het verstandig te luisteren naar buurtbewoners. Als ze zeggen laat het bos liggen en pak de weg is dat meestal niet voor niets. Tuurlijk het was een mooi avontuur maar als je uiteindelijk wel aan wil komen is luisteren en gevolg geven aan de raad echt verstandiger. Aber alles soll ja gelernt sein nicht wahr? Mooi dat jullie er ook op zon zware dag door komen. Bon marche suivante. -
09 Maart 2014 - 12:28
Ineke:
Het leuke van zo'n zware beproeving is dat je je mede-pelgrim altijd zult blijven herinneren en dat je later als je oma bent veel te vertellen hebt =) -
09 Maart 2014 - 14:10
Minke Geurts:
Jemig!! Wat een dag. Fijn dat Thomas bij je was om elkaar uit de modder te trekken. Ik sluit mij aan bij Eugene. Maar ja.... het avontuur hé! Eerst lekker uitrusten en dan (zo te horen) vrolijk weer verder. Oant moarn!! mam -
09 Maart 2014 - 15:37
Tootje:
Ja, ja dit zijn wel bekende verhalen. Op het moment zelf vraag je je af hoe en waar kom ik uit. Als dan het plan weer duidelijk is heb je toch een enorm goed gevoel dat het jullie gelukt is. Zulke avonturen zijn geweldig, maar o wat fijn dat jullie met zijn tweeën zijn. Gazo door, maar blijf heel. Bon Camino Petra en Thomas -
09 Maart 2014 - 16:46
Marianne (moeder Van Thomas):
Natuurlijk ben ik zeer blij dat Petra en Thomas samen lopen en dat zij zich kunnen helpen : de goede weg vinden, moeilijke doorgangen overwinnen, een overnachting zoeken, zijn indrukken verdelen....
Ich antwoord hier tot iemand van de familie van Petra : ja, het stelt me gerust dat hij met Petra loopt en dat zij ook en beetje op hem zorgt !
Ik wens beide het best voor volgende dagen.
Courage ! Nous sommes en pensées avec vous ! -
09 Maart 2014 - 20:38
Baukje:
dag Petra,niet meer van het oude pad afwijken hoor kom je geheid in de moddersloot terecht,alleen zijn is soms mooi maar als je in de problemen komt is het mooi dat je iemand bij je heb ,en soms worden mensen op je pad gezet,kijk maar eens naar het weer ik hoorde net op de tv dat het in nederland nog nooit de temperatuur is gemeten zo hoog,je had ook in de sneeuw kunnen lopen en vind dan maar eens je pad,ik ga nog altijd met je mee, wens je en je maatje tot reims veel plezier.
groetjes tante baukje en rose de wind ps de groeten van johan
-
29 April 2014 - 21:19
Corrie:
Wat een verhaal ppfff en wat een geluk dat je deze wandeling samen met iemand liep!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
