Dag 52: Reims- rustdag
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
12 Maart 2014 | Frankrijk, Reims
Vannacht heb ik heerlijk geslapen; geen pijn, goed matras en rust. De wekker ging om kwart over zeven en tien minuten later was ik klaar voor ontbijt.
Heerlijk zo'n vrije dag, even geen tas pakken en opruimen, maar de boel de boel laten.
Thomas en ik ontbijten alleen in de grote eetzaal. Een man dekt de tafel voor ons, zet een flesje sinaasappelsap neer, heet water in een thermosfles en mandjes met stukken stokbrood, jam en boter verpakt per portie en thee, suikerklontjes, zout, peper, mayonaise en ketchup.
Thomas neemt mijn tip over om zelf een oplossing van suiker en zout te maken. Hij eet en drinkt namelijk niet veel, zweet wel veel en heeft ook last van pijn in z'n enkel. Hij gooit wat suikerklontjes en zout in z'n waterfles, ongeveer in de verhouding: 18 gram suiker en 3 gram zout per liter water. (Volgens een recept op internet).
We laten nog een foto van ons samen maken in de binnentuin en dan vertrekt Thomas, op naar zijn meisje, die hij weer ziet in Vézelay. Bon Camino vriend, we hebben leuke avonturen beleefd. Je red je prima met je innemende persoonlijkheid!
De kamer van Thomas grenst aan de binnentuin en die van mij zit aan de buitenkant met uitzicht op een muur. Omdat ik nog een dag blijf, neem ik zijn kamer nu in en merk dat de WiFi hier ook werkt. Na het opmaken van m'n bed en het uitstallen van de spullen uit m'n rugzak maak ik een lijstje van dingen die ik vandaag wil doen.
Plan voor vandaag: wassen, korte broek en wandelstokken met spikes.
Ik pak mijn dagelijkse wandelkleding mee, stap naar de receptioniste en probeer duidelijk te maken met gebaren en gewoon Nederlands praten, wat ik wil. Ze schudt eerst van nee, waarschijnlijk denkt ze dat ik hier wil wassen. Dan wijs ik naar buiten en begrijp ik van haar dat er een wasserij is richting het centrum op de hoek, vlakbij. En dat klopt! Ik geniet, dit loopt gesmeerd. Nu moet ik er achter zien te komen hoe het werkt. Ik zie een stappenplan: 1. Chargez une machine, 2. Choisissez le programme, 3. Mettez la lessive, 4. Allez a la centrale, 5. Reglez le prix indique
Het lukt me niet om de deur dicht te krijgen en ik trek een man die binnenloopt aan de jas. Hij doet de machine aan en voilà, over zo'n drie kwartier is m'n was klaar.
Nu kan ik verder met het volgende op m'n lijstje. Gister vertelde Katia, de vrouw van Jean-Marie, dat er een Decathlon is in een van de industriegebieden van Reims. Dit is een grote, niet dure sportzaak met een groot assortiment, deze zaken zijn door heel Frankrijk te vinden.
Via Google heb ik het adres gevonden. Het is meer dan vijf kilometer lopen en dat vind ik voor vandaag te ver. Ik heb tenslotte een rustdag. Ik houd een meisje aan van een jaar of twintig en vraag in het Engels of ze weet hoe ik bij de Decathlon kom. Ik moet met de bus en ze wijst me waar ik de halte kan vinden. Het is vlakbij allemaal. De halte is bij een muziekschool, ik hoor mensen oefenen op een blaasinstrument. Ik herken de oefeningen, die ik ooit deed toen ik op trompet les zat. Lijn 9 brengt me naar Les Parques, waar de Decathlon is. Voordat ik instap noteer ik de straat waar ik nu ben: Rue Cambetta, vlakbij La Maison Diocésaine Saint Sixte. Het werkt hier net als bij ons, wel gemakkelijk. Ik koop een kaartje voor € 1,50 en kan hiermee een uur reizen.
De, waarschijnlijk allochtone buschauffeur, loopt me achterna als ik uitgestapt ben, om me te wijzen hoe ik moet lopen: erg vriendelijk!
De Decathlon is inderdaad supergroot. Ik zie mooie shirts en bloesjes en heb zin om van alles te kopen. Ik pas wel twintig kledingstukken, maar bedenk dan dat ik alles nog zo'n vier maanden moet meesjouwen. Ik houd het bij een nieuwe broek met afritsbare pijpen en twee shirts. Ook koop in een waterfles, ik gebruik nu telkens wegwerpflesje die indeuken, en een nieuwe thermosfles. Ik heb de binnendop van m'n thermosfles ergens laten liggen. Er zijn nu geen spikes te krijgen, dus koop ik rubberdoppen voor m'n wandelstokken.
Bij de Lidl, vlakbij, sla ik boodschappen in voor vandaag en alvast voor morgen onderweg.
Ik pak de bus weer terug en zie dat er een meisje instapt met een koffer voor een muziekinstrument. Ik begin te praten in het Engels, maar ze geeft aan dat ze geen Engels spreekt. Dan wijs ik naar haar koffer en zeg: Ecole Musique? "Oui, oui, madame", zegt ze. Dus, als zij uit de bus gaat, ga ik er achteraan en sta ik weer vlakbij de wasserette. Mijn was is inmiddels gewassen en ik neem het mee naar mijn kamer. Daar knoop ik de "waslijnen" die ik meeheb aan elkaar en maak zo een waslijn in m'n kamer. De was kan mooi drogen in de zon en ik eet mijn lunch en doe een middagdutje.
's Middags herpak ik m'n rugzak maar weer eens. De winterbroek en een t-shirt, zijn nu overbodig volgens mij. Verder vind ik nog een deel van het routeboekje van de Via Monastica en kaartjes van adressen waar ik was. Ook de twee EHBO-tasjes keer ik om. Eén kan weg, en veel spullen en medicijnen gebruik ik niet. Ik houd een tasje over voor onderweg.
De medicijnen breng ik naar de apotheek. Mijn jas gaat ook nog in de was en daar zie ik een vrouw die alle wasmachines grondig bekijkt. Ze werkt hier niet, ze doet een beetje bijzonder. Ik heb zo'n idee dat ze op zoek is naar kleren... Dan bedenk ik dat ze mijn T-shirt en broek wel mag. Opsturen is vast duur en waarschijnlijk draag ik het toch niet meer. Ze is er erg blij mee en loopt met de kleren tegen zich aangedrukt snel naar buiten.
De rest van de spullen stuur ik naar huis, vlakbij is een postkantoor en daar word ik vriendelijk geholpen.
Hierna slenter ik nog wat door de binnenstad en zie dat er een grote winkelstraat is, vlakbij de kathedraal. "Paul", staat op een winkel. Grappig, nu ben ik Paul en Simon, mijn oudste zoons, allebei tegen gekomen in Reims.
's Avonds eet ik een hapje op m'n kamer en ga vroeg slapen, morgen naar Germaine, Jean-Marie heeft mij al aangekondigd bij een adresje toen we daar gister aten. Ik ben blij dat ik m'n routeboekje nu heb!
Heerlijk zo'n vrije dag, even geen tas pakken en opruimen, maar de boel de boel laten.
Thomas en ik ontbijten alleen in de grote eetzaal. Een man dekt de tafel voor ons, zet een flesje sinaasappelsap neer, heet water in een thermosfles en mandjes met stukken stokbrood, jam en boter verpakt per portie en thee, suikerklontjes, zout, peper, mayonaise en ketchup.
Thomas neemt mijn tip over om zelf een oplossing van suiker en zout te maken. Hij eet en drinkt namelijk niet veel, zweet wel veel en heeft ook last van pijn in z'n enkel. Hij gooit wat suikerklontjes en zout in z'n waterfles, ongeveer in de verhouding: 18 gram suiker en 3 gram zout per liter water. (Volgens een recept op internet).
We laten nog een foto van ons samen maken in de binnentuin en dan vertrekt Thomas, op naar zijn meisje, die hij weer ziet in Vézelay. Bon Camino vriend, we hebben leuke avonturen beleefd. Je red je prima met je innemende persoonlijkheid!
De kamer van Thomas grenst aan de binnentuin en die van mij zit aan de buitenkant met uitzicht op een muur. Omdat ik nog een dag blijf, neem ik zijn kamer nu in en merk dat de WiFi hier ook werkt. Na het opmaken van m'n bed en het uitstallen van de spullen uit m'n rugzak maak ik een lijstje van dingen die ik vandaag wil doen.
Plan voor vandaag: wassen, korte broek en wandelstokken met spikes.
Ik pak mijn dagelijkse wandelkleding mee, stap naar de receptioniste en probeer duidelijk te maken met gebaren en gewoon Nederlands praten, wat ik wil. Ze schudt eerst van nee, waarschijnlijk denkt ze dat ik hier wil wassen. Dan wijs ik naar buiten en begrijp ik van haar dat er een wasserij is richting het centrum op de hoek, vlakbij. En dat klopt! Ik geniet, dit loopt gesmeerd. Nu moet ik er achter zien te komen hoe het werkt. Ik zie een stappenplan: 1. Chargez une machine, 2. Choisissez le programme, 3. Mettez la lessive, 4. Allez a la centrale, 5. Reglez le prix indique
Het lukt me niet om de deur dicht te krijgen en ik trek een man die binnenloopt aan de jas. Hij doet de machine aan en voilà, over zo'n drie kwartier is m'n was klaar.
Nu kan ik verder met het volgende op m'n lijstje. Gister vertelde Katia, de vrouw van Jean-Marie, dat er een Decathlon is in een van de industriegebieden van Reims. Dit is een grote, niet dure sportzaak met een groot assortiment, deze zaken zijn door heel Frankrijk te vinden.
Via Google heb ik het adres gevonden. Het is meer dan vijf kilometer lopen en dat vind ik voor vandaag te ver. Ik heb tenslotte een rustdag. Ik houd een meisje aan van een jaar of twintig en vraag in het Engels of ze weet hoe ik bij de Decathlon kom. Ik moet met de bus en ze wijst me waar ik de halte kan vinden. Het is vlakbij allemaal. De halte is bij een muziekschool, ik hoor mensen oefenen op een blaasinstrument. Ik herken de oefeningen, die ik ooit deed toen ik op trompet les zat. Lijn 9 brengt me naar Les Parques, waar de Decathlon is. Voordat ik instap noteer ik de straat waar ik nu ben: Rue Cambetta, vlakbij La Maison Diocésaine Saint Sixte. Het werkt hier net als bij ons, wel gemakkelijk. Ik koop een kaartje voor € 1,50 en kan hiermee een uur reizen.
De, waarschijnlijk allochtone buschauffeur, loopt me achterna als ik uitgestapt ben, om me te wijzen hoe ik moet lopen: erg vriendelijk!
De Decathlon is inderdaad supergroot. Ik zie mooie shirts en bloesjes en heb zin om van alles te kopen. Ik pas wel twintig kledingstukken, maar bedenk dan dat ik alles nog zo'n vier maanden moet meesjouwen. Ik houd het bij een nieuwe broek met afritsbare pijpen en twee shirts. Ook koop in een waterfles, ik gebruik nu telkens wegwerpflesje die indeuken, en een nieuwe thermosfles. Ik heb de binnendop van m'n thermosfles ergens laten liggen. Er zijn nu geen spikes te krijgen, dus koop ik rubberdoppen voor m'n wandelstokken.
Bij de Lidl, vlakbij, sla ik boodschappen in voor vandaag en alvast voor morgen onderweg.
Ik pak de bus weer terug en zie dat er een meisje instapt met een koffer voor een muziekinstrument. Ik begin te praten in het Engels, maar ze geeft aan dat ze geen Engels spreekt. Dan wijs ik naar haar koffer en zeg: Ecole Musique? "Oui, oui, madame", zegt ze. Dus, als zij uit de bus gaat, ga ik er achteraan en sta ik weer vlakbij de wasserette. Mijn was is inmiddels gewassen en ik neem het mee naar mijn kamer. Daar knoop ik de "waslijnen" die ik meeheb aan elkaar en maak zo een waslijn in m'n kamer. De was kan mooi drogen in de zon en ik eet mijn lunch en doe een middagdutje.
's Middags herpak ik m'n rugzak maar weer eens. De winterbroek en een t-shirt, zijn nu overbodig volgens mij. Verder vind ik nog een deel van het routeboekje van de Via Monastica en kaartjes van adressen waar ik was. Ook de twee EHBO-tasjes keer ik om. Eén kan weg, en veel spullen en medicijnen gebruik ik niet. Ik houd een tasje over voor onderweg.
De medicijnen breng ik naar de apotheek. Mijn jas gaat ook nog in de was en daar zie ik een vrouw die alle wasmachines grondig bekijkt. Ze werkt hier niet, ze doet een beetje bijzonder. Ik heb zo'n idee dat ze op zoek is naar kleren... Dan bedenk ik dat ze mijn T-shirt en broek wel mag. Opsturen is vast duur en waarschijnlijk draag ik het toch niet meer. Ze is er erg blij mee en loopt met de kleren tegen zich aangedrukt snel naar buiten.
De rest van de spullen stuur ik naar huis, vlakbij is een postkantoor en daar word ik vriendelijk geholpen.
Hierna slenter ik nog wat door de binnenstad en zie dat er een grote winkelstraat is, vlakbij de kathedraal. "Paul", staat op een winkel. Grappig, nu ben ik Paul en Simon, mijn oudste zoons, allebei tegen gekomen in Reims.
's Avonds eet ik een hapje op m'n kamer en ga vroeg slapen, morgen naar Germaine, Jean-Marie heeft mij al aangekondigd bij een adresje toen we daar gister aten. Ik ben blij dat ik m'n routeboekje nu heb!
-
12 Maart 2014 - 22:56
Geertje:
sorry, ik heb je vorige bericht nog eens overgelezen, maar er stond helemaal niet dat je je lief zou zien; er stond dat-ie thuis was, en daar ging ik mee aan de haal.
Je gaat nu weer alleen lopen, in je eigen tempo, met een goede routebeschrijving in het nederlands, met een nieuwe lange/korte broek en een nieuw shirt.
Wat kun jij je toch goed redden ''in den vreemde'', handig met internet EN goed in contacten EN goed in kijken m b t die vrouw die in wasmachines kijkt of er ook kleding is achtergebleven.
Lieve Petra, goede reis, ik volg je nu via de atlas, ha ha, liefs Geertje -
12 Maart 2014 - 22:57
Geertje:
Je schrijft zo beeldend, ik zie je voor me, alle goeds gewenst -
12 Maart 2014 - 23:52
Elisabeth:
Dag Petra,
Heb je blog ontdekt en volg je nu op de voet! Je schrijft leuk dus ik lees je met plezier.
Als de orthopeed zegt dat het kan(heb een nieuwe heup) dan vertrek ik in juli met een vriendin!
Heb je de lachende engel gezien op de kathedraal?? Zo mooi, anders morgen voor vertrek nog even een rondje buitenom doen! Buen camino ultreia suseia! Hartelijke groet, Elsiabeth -
13 Maart 2014 - 00:15
Minke Geurts:
Lieve Petra,
En dit noem jij een rustdag? Die stel ik mij heel anders voor. Wat een avontuur om in een "frjemd" land een wasmachine en sportzaak te zoeken en te vinden. Je hoeft straks vast niet op Franse les. Je leert snel. Zo te horen en te zien op de foto's is het daar al zomer. Heerlijk! Morgen een fijne dag! Liefs mam. Oant moarn! -
13 Maart 2014 - 07:54
Minke:
mensen lief je krijgt het ook allemaal voorelkaar ,je hebt al weer heel wat beleefd.
gelukkig heb je mooi weer net als hier,je zal maar de hele dag in de regen moeten lopen.
Nu moet je weer alleen lopen maar dat kan je ook goed he.
Nog heel veel loop plezier gewenst
liefs van Seije en Minke -
13 Maart 2014 - 08:54
Baukje:
goedemorgen lieve Petra
het heeft hier vannacht gevroren,dus weer een zonnige dag
in het zuiden zal de temp nog wel wat hoger zijn,maar ik ben zo blij voor je dat er geen winter meer is geweest
goedemorgen Petra
het heeft vannacht weer wat gevroren maar nu lekker zonnig
wat tref jij het dat het in frankrijk ook mooi is
mooi verhaal van je wasserij,doet me denken aan onze vakantie in noorwegen
waar we waren in een dal waar geen winkels waren ,alleen een oude boerderij met twee broers die wat boodschappen verkochten
ze spraken alleen noors geen woord engels,probeer dan maar eens een pak maandverband te scoren
maar het is me gelukt later vertel ik je wel eens hoe dat is gelukt.
dus vandaag moet je alleen verder,maar je weet dat je nooit alleen bent
wij lopen allemaal die je lief en dierbaar zijn met je mee
heb een mooie dag met veel loopplezier groetjes liefs baukje en rose
ps de groeten van al mijn vrienden
-
13 Maart 2014 - 12:07
Dinie Boogaart:
Hoi petra,vanmorgen met hilbrand gebeld.watstoer dat je deze tocht maakt! Gaje leuke reisverslagen volgen .alle goeds en veel liefs,dinie. -
13 Maart 2014 - 20:55
Marianne Van Asbrouck:
Hallo Petra,
Ik heb met veel plezier je versla van je rustdag in Reims. De foto van jullie beide is zeer mooi.
Nu ben je zeker in Germaine aangekomen.
Zoals je gelezen heb, heeft Thomas gisteren in een school geslapen (een kindertuin) waar hij te eten kreeg. (Barneuil? Mardeuil ? (in de omgeving van Cumières in elk geval)
Vandaag, in Baye, slaapt hij in een kasteel (baye.foyer.fr/)
Zaterdag is hij van plan in Méry sur Seine te slapen bij de marianisten (broeders van Frankrijk maar zo een gemeensachap heeft in ons dorp , ongeveer 110 jaar geleden, een school gestich. die zich uitgebreid heeft. In die school zijn mijn 2 kinderen, gedurende 12 jaren geweest.
Misschien zal ik zondag naar Troyes met de vriendin van Thomas gaan en een nacht daar in de omgeving samen doorbrengen om maandag terugtekomen en zodat hij verder kan lopen maar dat is nog niet zeker !
Ik hoop dat alles goed met jij gaat. Veel Groeten uit Rêves.
Marianne
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
