Dag 54: Germaine – Mardeuil (13 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
14 Maart 2014 | Frankrijk, Mardeuil
Een zwerver: ik leid een zwervend bestaan, hier kies ik voor.
In mijn hart ben ik een zwerver, ik zwerf door het leven. Als kind al zwierf ik rond in de omgeving van Zwagerbosch, waar ik met mijn moeder en zus woonde na het overlijden van mijn vader. Heerlijk was dat om op ontdekkingsreis te gaan en avonturen te beleven. Aan die vrijheid kwam een einde toen we verhuisden naar Zwaagwesteinde, waar mijn stiefvader een huis had gebouwd. Mijn zusje werd geboren en mijn stiefvader en moeder hadden een zware tijd. Ik genoot van televisieseries, zoals "Pipi Langkous", "Swiebertje", "Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer" en de film met het meisje met de rode schoentjes en het gele pad. Ze trotseerde allerlei gevaren, kreeg steeds meer reisgenoten en uiteindelijk keerde ze terug naar huis. Het intrigeerde mij erg. Lang wist ik niet welke film dat was totdat ik naar de musical "Wicked" ging in Londen, het was natuurlijk "The wizard of Oz". Op m'n 22 ste heb ik meegedaan aan een survival van twee weken in de Luxemburgse Ardennen. Voor Paul heb ik toen een prentenboek met tekst gekocht: "De Berenberg", dit legde precies uit wat mijn motivatie was. Het gaat over drie kleine beren die naar de top van de berg willen klimmen en elke beer komt z'n eigen hindernissen tegen. De tekst had ik ingesproken op een cassettebandje zodat hij toch voorgelezen kon worden door mij.
Gisteravond heb ik heerlijk gegeten: pompoensoep met erwtjes, stokbrood met brie en zelfgemaakte jam, een brownie en nog een yoghurttoetje. De rest gaat in de rugtas voor morgen.
De douche is zalig en het bed ligt heerlijk. Ik slaap in m'n slaapzak, dat scheelt negen euro. Ik betaal, met moeite, vijfenveertig euro en dat is te veel voor een pelgrim. Wat anders dan het mij beloofde adresje waar je alleen onkosten betaalt, zo'n tien tot vijftien euro, inclusief eten en drinken.
Mevrouw Menard klopt 's avonds nog aan. Ze legt uit dat ze een reünie had en aansluitend een bridge-avond. Ze had beloofd aan meneer Henry om de vijf adressen hier die pelgrims opvangen te benaderen. En had gedacht dat ik eerder wel zou bellen. Dat is wat anders dan meneer Henry tegen mij zei. Zelfs toen ik belde gisteravond zei hij dat het geregeld was. Dit zal wel regelwerk met de Franse slag zijn, ook leerzaam... Mevrouw Menard wil me eventueel morgen meenemen naar her volgende dorp, waar ze weer een reünie heeft: een drukke dame! Ik weet het nog niet. Misschien kan ik niet eens lopen en ik wil niet "smokkelen". We spreken af: ze komt om tien uur, ben ik weg dan is het oké, ben ik er en wil ik mee dan is het ook goed.
Gisteravond belde iemand mij die ik negentien jaar geleden heb behandeld toen ik nog werkte als holistische massage - en reflextherapeut. Om dat te kunnen doen heb ik een drie-jarige opleiding gevolgd in Amsterdam, na het survival avontuur. Zij was toen zo goed geholpen en nu heeft ze mij weer nodig.
Vanmorgen word ik wakker zonder wekker. Ik heb pijn op verschillende plekken aan m'n knieën, m'n enkels en m'n hielen. Ik denk terug aan het telefoontje en mijn manier van werken. Dan geef ik mezelf een behandeling. Ik zoek de pijn op en masseer het weg. Daarvoor moet ik eerst meer pijn hebben en dat is best lastig om bij mezelf te doen, maar het werkt.
En dan besluit ik dat ik weer op pad moet, ook al loop ik vijf kilometer, het is belangrijk dat ik niet blijf hangen, maar onderweg ben, met vertrouwen.
Ik voel alles weer stromen in mij, lichter worden en ik word weer blij. Ik zal in dankbaarheid aanvaarden wat me aangeboden wordt, ik rijd met mevrouw Menard mee. En dan bedenk ik: "De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets". Met dit vertrouwen en natuurlijk mijn volle rugzak, ga ik in het zonnetje zitten op de muur bij de kerk en schil mijn gekregen appel, wachtend op mevrouw Menard.
Mevrouw Menard komt even na tienen aanrijden en ik stap bij haar in de auto. Ze lijkt blij te zijn toch nog iets voor mij te kunnen doen. Ze rijdt me naar Hautvillers, waar ik zeker moet rondkijken volgens haar. Zij belt voor mij met de Mairie en regelt dat ik daar kan slapen. Toch wel fijn dat ze dat doet voor mij. Ik bedank haar en ze kust me hartelijk. Zij rijdt weg, zwaait en claxonneert.
Ik pak m'n rugzak weer op en ga op stap. Bij veel huizen hangen uithangborden, gemaakt door de plaatselijke smid, met het beroep of de hobby van de bewoners. Dit is ook de bakermat van de Champagne. Dom Pérignon ontdekte hoe hij wijn mousserend kon maken. In de kerk is de graftombe van hem. Ik kuier op m'n gemak door het plaatsje en geniet van het weer en de leuke huizen en de authentieke details. Na de kerk is een picknickplaats met uitzicht over de wijngaarden en het dorpje waar ik zo doorheen loop. Ik geniet van m'n picknick met de etenswaren die ik nog over heb van gister.
Dan komt er een grote wagen aanrijden met een Amerikaans gezin. De vader vraagt mij wat ik doe. Ik leg het hem uit en hij raakt helemaal enthousiast en maakt een foto met z'n ipad van mij, hij krijgt mijn weblog. Ik hoor hem tegen zijn gezin vertellen over mij. Dan zoek ik m'n pad weer en stopt de auto naast mij. De deur gaat open en de man vertelt dat de "guy", de Franse chauffeur/gids, zei waar ik heen moet. Hij wijst me de weg. Enthousiast uitgezwaaid en aangemoedigd door dit gezin vervolg ik m'n weg door de wijngaard met steenachtig pad naar beneden naar het dal.
Het lopen gaat goed, alhoewel ik nog steeds de pijnplekken goed voel. In Cumières loop ik over een brug en steek ik de Marne over, een vrij brede rivier, en heb dan vanaf het dal het uitzicht op de wijngaarden er boven. En voor me zie ik Mardeuil al liggen, het dorp waar ik ga overnachten. Vandaag heb ik zo'n zes kilometer gelopen, niet veel, maar ik ben weer onderweg en dat voelt goed.
Ik meld me bij de Mairie waar een dame mij enthousiast begroet, ik krijg een stempel in mijn credencial. Dan komt er nog een vrouw, Anna, die op Paul de Leeuw lijkt met lippenstift, enthousiast aanlopen: "C'est Petra?" Beide dames lopen met mij naar een buitenschoolse opvang. Daar mag ik douchen, eten uit de koelkast pakken wat ik nodig heb voor nu en onderweg en slapen op een turnmat in een speelkamer. De kinderen zijn er tussen vier en zes. Ik ga eerst maar rusten, zet wat muziek op zodat ik niet te veel andere geluiden hoor en val in slaap totdat ik iemand vlakbij hoor rommelen in een tas. Het blijkt een medepelgrim uit België te zijn. Ze spreekt helaas Frans en doet niet heel veel moeite om zich verstaanbaar te maken. We slapen vannacht allebei op deze kamer.
Ik vraag of zij nog moet eten en het lijkt erop dat dat zo is. Samen maken we een drie-gangen-diner: wortelsoep, puree met vis en sla en een toetje. Heerlijk hoor dat dit je zo aangereikt wordt.
Dan komt ze met een champagnefles op de proppen. Ik begrijp dat ze die kreeg bij de Marie voor ons tweeën. We trekken naar onze kamer en drinken van de zalige bubbels. We hebben dikke lol, want ze wil gaan zitten en dan valt ze van de zachte kinderstoel en ligt met de benen omhoog op de grond. Wel grappig dat je elkaars taal niet spreekt en toch zo'n lol kunt hebben.
We gaan vroeg slapen en morgen ga ik niet met haar meelopen, ik wil m'n eigen tempo en afstand bepalen.
In mijn hart ben ik een zwerver, ik zwerf door het leven. Als kind al zwierf ik rond in de omgeving van Zwagerbosch, waar ik met mijn moeder en zus woonde na het overlijden van mijn vader. Heerlijk was dat om op ontdekkingsreis te gaan en avonturen te beleven. Aan die vrijheid kwam een einde toen we verhuisden naar Zwaagwesteinde, waar mijn stiefvader een huis had gebouwd. Mijn zusje werd geboren en mijn stiefvader en moeder hadden een zware tijd. Ik genoot van televisieseries, zoals "Pipi Langkous", "Swiebertje", "Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer" en de film met het meisje met de rode schoentjes en het gele pad. Ze trotseerde allerlei gevaren, kreeg steeds meer reisgenoten en uiteindelijk keerde ze terug naar huis. Het intrigeerde mij erg. Lang wist ik niet welke film dat was totdat ik naar de musical "Wicked" ging in Londen, het was natuurlijk "The wizard of Oz". Op m'n 22 ste heb ik meegedaan aan een survival van twee weken in de Luxemburgse Ardennen. Voor Paul heb ik toen een prentenboek met tekst gekocht: "De Berenberg", dit legde precies uit wat mijn motivatie was. Het gaat over drie kleine beren die naar de top van de berg willen klimmen en elke beer komt z'n eigen hindernissen tegen. De tekst had ik ingesproken op een cassettebandje zodat hij toch voorgelezen kon worden door mij.
Gisteravond heb ik heerlijk gegeten: pompoensoep met erwtjes, stokbrood met brie en zelfgemaakte jam, een brownie en nog een yoghurttoetje. De rest gaat in de rugtas voor morgen.
De douche is zalig en het bed ligt heerlijk. Ik slaap in m'n slaapzak, dat scheelt negen euro. Ik betaal, met moeite, vijfenveertig euro en dat is te veel voor een pelgrim. Wat anders dan het mij beloofde adresje waar je alleen onkosten betaalt, zo'n tien tot vijftien euro, inclusief eten en drinken.
Mevrouw Menard klopt 's avonds nog aan. Ze legt uit dat ze een reünie had en aansluitend een bridge-avond. Ze had beloofd aan meneer Henry om de vijf adressen hier die pelgrims opvangen te benaderen. En had gedacht dat ik eerder wel zou bellen. Dat is wat anders dan meneer Henry tegen mij zei. Zelfs toen ik belde gisteravond zei hij dat het geregeld was. Dit zal wel regelwerk met de Franse slag zijn, ook leerzaam... Mevrouw Menard wil me eventueel morgen meenemen naar her volgende dorp, waar ze weer een reünie heeft: een drukke dame! Ik weet het nog niet. Misschien kan ik niet eens lopen en ik wil niet "smokkelen". We spreken af: ze komt om tien uur, ben ik weg dan is het oké, ben ik er en wil ik mee dan is het ook goed.
Gisteravond belde iemand mij die ik negentien jaar geleden heb behandeld toen ik nog werkte als holistische massage - en reflextherapeut. Om dat te kunnen doen heb ik een drie-jarige opleiding gevolgd in Amsterdam, na het survival avontuur. Zij was toen zo goed geholpen en nu heeft ze mij weer nodig.
Vanmorgen word ik wakker zonder wekker. Ik heb pijn op verschillende plekken aan m'n knieën, m'n enkels en m'n hielen. Ik denk terug aan het telefoontje en mijn manier van werken. Dan geef ik mezelf een behandeling. Ik zoek de pijn op en masseer het weg. Daarvoor moet ik eerst meer pijn hebben en dat is best lastig om bij mezelf te doen, maar het werkt.
En dan besluit ik dat ik weer op pad moet, ook al loop ik vijf kilometer, het is belangrijk dat ik niet blijf hangen, maar onderweg ben, met vertrouwen.
Ik voel alles weer stromen in mij, lichter worden en ik word weer blij. Ik zal in dankbaarheid aanvaarden wat me aangeboden wordt, ik rijd met mevrouw Menard mee. En dan bedenk ik: "De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets". Met dit vertrouwen en natuurlijk mijn volle rugzak, ga ik in het zonnetje zitten op de muur bij de kerk en schil mijn gekregen appel, wachtend op mevrouw Menard.
Mevrouw Menard komt even na tienen aanrijden en ik stap bij haar in de auto. Ze lijkt blij te zijn toch nog iets voor mij te kunnen doen. Ze rijdt me naar Hautvillers, waar ik zeker moet rondkijken volgens haar. Zij belt voor mij met de Mairie en regelt dat ik daar kan slapen. Toch wel fijn dat ze dat doet voor mij. Ik bedank haar en ze kust me hartelijk. Zij rijdt weg, zwaait en claxonneert.
Ik pak m'n rugzak weer op en ga op stap. Bij veel huizen hangen uithangborden, gemaakt door de plaatselijke smid, met het beroep of de hobby van de bewoners. Dit is ook de bakermat van de Champagne. Dom Pérignon ontdekte hoe hij wijn mousserend kon maken. In de kerk is de graftombe van hem. Ik kuier op m'n gemak door het plaatsje en geniet van het weer en de leuke huizen en de authentieke details. Na de kerk is een picknickplaats met uitzicht over de wijngaarden en het dorpje waar ik zo doorheen loop. Ik geniet van m'n picknick met de etenswaren die ik nog over heb van gister.
Dan komt er een grote wagen aanrijden met een Amerikaans gezin. De vader vraagt mij wat ik doe. Ik leg het hem uit en hij raakt helemaal enthousiast en maakt een foto met z'n ipad van mij, hij krijgt mijn weblog. Ik hoor hem tegen zijn gezin vertellen over mij. Dan zoek ik m'n pad weer en stopt de auto naast mij. De deur gaat open en de man vertelt dat de "guy", de Franse chauffeur/gids, zei waar ik heen moet. Hij wijst me de weg. Enthousiast uitgezwaaid en aangemoedigd door dit gezin vervolg ik m'n weg door de wijngaard met steenachtig pad naar beneden naar het dal.
Het lopen gaat goed, alhoewel ik nog steeds de pijnplekken goed voel. In Cumières loop ik over een brug en steek ik de Marne over, een vrij brede rivier, en heb dan vanaf het dal het uitzicht op de wijngaarden er boven. En voor me zie ik Mardeuil al liggen, het dorp waar ik ga overnachten. Vandaag heb ik zo'n zes kilometer gelopen, niet veel, maar ik ben weer onderweg en dat voelt goed.
Ik meld me bij de Mairie waar een dame mij enthousiast begroet, ik krijg een stempel in mijn credencial. Dan komt er nog een vrouw, Anna, die op Paul de Leeuw lijkt met lippenstift, enthousiast aanlopen: "C'est Petra?" Beide dames lopen met mij naar een buitenschoolse opvang. Daar mag ik douchen, eten uit de koelkast pakken wat ik nodig heb voor nu en onderweg en slapen op een turnmat in een speelkamer. De kinderen zijn er tussen vier en zes. Ik ga eerst maar rusten, zet wat muziek op zodat ik niet te veel andere geluiden hoor en val in slaap totdat ik iemand vlakbij hoor rommelen in een tas. Het blijkt een medepelgrim uit België te zijn. Ze spreekt helaas Frans en doet niet heel veel moeite om zich verstaanbaar te maken. We slapen vannacht allebei op deze kamer.
Ik vraag of zij nog moet eten en het lijkt erop dat dat zo is. Samen maken we een drie-gangen-diner: wortelsoep, puree met vis en sla en een toetje. Heerlijk hoor dat dit je zo aangereikt wordt.
Dan komt ze met een champagnefles op de proppen. Ik begrijp dat ze die kreeg bij de Marie voor ons tweeën. We trekken naar onze kamer en drinken van de zalige bubbels. We hebben dikke lol, want ze wil gaan zitten en dan valt ze van de zachte kinderstoel en ligt met de benen omhoog op de grond. Wel grappig dat je elkaars taal niet spreekt en toch zo'n lol kunt hebben.
We gaan vroeg slapen en morgen ga ik niet met haar meelopen, ik wil m'n eigen tempo en afstand bepalen.
-
14 Maart 2014 - 21:53
Marian:
Hoi Petra. Je zal nu wel heerlijk in je bed liggen na dat drankgelag. Grappig hoe dingen vaak zo positief kunnen uitpakken. Al lopend bouw je veel vertrouwen op. Fijn dat je op het idee kwam om jezelf een 'healing' te geven. Je lichaam had even wat extra aandacht nodig. Vorig jaar op mijn camino hoorde ik een tip over pijn in je knieeen/benen. 20 keer met je hand(en) linksom cirkels draaien op de aangedane delen, daarna 20 keer de andere kant op. Schijnt goed te helpen. Slaap lekker en droom zacht van dansende benen. Welterusten en fijne dag morgen.
Lieve groet Marian -
14 Maart 2014 - 21:58
Patrick Kroon:
Hoi Petra,
Ik ben Patrick Kroon, en schrijver van het boek, Bierboek. Ik zie dat je in Frankrijk bent, en zou het leuk vinden als ik wat bieretiketen kon ontvangen via de mail.
Groetjes van,
Patrick -
14 Maart 2014 - 21:59
Josefine:
Hoi Petra
Houd de moed erin he!! Het zal niet meevallen dat geloof ik.
Maar houd vol, je beleef een avontuur wat je je leven niet vergeet.
Ik heb ook gelopen, maar na Reims heb ik de Gr naar Vezelay gelopen.
Dus tot nu toe was het heel herkenbaar wat je schreef.
Dankjewel dat we mogen mee genieten van je avontuur!!
Groetjes Josefine van den Hoven -
15 Maart 2014 - 00:52
Elisabeth:
Ha Petra,
Zeg het universum wat je wensen zijn, waar je behoefte aan hebt en vertrouw op jezelf, op je geloof en vooral ook op St. Jacobus, hij zorgt voor je!
Groetjes,
Elisabeth
-
15 Maart 2014 - 11:38
Tonny:
Ha Petra,
Nou ik ben weer helemaal bijgelezen. Tsjonge , wat een avonturen. Het is heel leuk om je zo te volgen. ik pak geregeld de atlas erbij om de dorpjes daarin op te zoeken.
Het lijkt me lastig als op een gegeven moment blijkt dat de route niet helemaal klopt. Dit schreef je een dezer dagen.
Ik kan me voorstellen dat je dan wel even tot 10 telt. Maar je hebt een enorm doorzettingsvermogen .Gelukkig komen er weer mooie momenten en ontmoetingen op je pad wat je weer moed geeft en een blij gevoel. Ga zo door, je doet het hartstikke goed, zeg.
Houd moed en bedenk; je gaat niet alleen.!
Liefs Tonny -
15 Maart 2014 - 11:39
Baukje:
en van je hela hola houd de moed er in,
dat is gemakkelijk gezegd hier op mijn warme flat
hiet is weer koud in friesland,een erg koude wind hoop dat het in frankrijk beter is
blij te horen dat het lopen beter gaat,straks ook maar een kunstknie net als je tante,maar daar ben jij nog te jong voor ha ha,lieverd ik ga het vandaag kort houden moet zometeen op verjaardagsvisite
doe rustig aan meisje veel groetjes van uit ljouwert
-
15 Maart 2014 - 14:39
Lucia:
Mardeuil, daar zijn wij ook aangeland, drie jaar geleden. Een zeer enthousiast onthaal kregen we samen met een fles champagne uit die streek. Het was fijn om bij zulke mensen te mogen komen die er zo voor open staan.
Geniet van dit alles en blijf luisteren naar je lichaam.
Bon camino!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
