Dag 56: Montmort - Talus-Saint-Prix (16 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
16 Maart 2014 | Frankrijk, Talus-Saint-Prix
Gisteravond hebben we nog gezellig gekletst met de familie. Justine, de dochter, is acht maanden au-pair geweest in Londen, dus ze spreekt redelijk goed Engels. Haar ouders wonen hier nu twaalf jaar en zij werkt aan huis. Naast deze woning staat een groot gebouw met een zaal voor feesten met vijfenveertig slaapplekken. Zij verhuurt dit voor met name trouwfeesten. En in hun huis komen zo'n honderd pelgrims per jaar. Haar vader is erg handig, hij heeft zelfs de mooie ijzeren trap in huis gemaakt. Dit is een prachtige plek, heerlijk rustig en erg aardige mensen.
Ik kon eerst moeilijk in slaap komen, omdat mijn kamergenoot eerst snurkte en daarna praatte in haar slaap. Wat ze zei weet ik niet, want het was Frans. Daarna heb ik heerlijk geslapen en werd ik om half zeven alweer wakker. Tot half acht heb ik gedommeld en was het tijd om op te staan.
Mijn ontbijt was mijn eigen havermout en ik kreeg een stokbrood mee, voor de lunch. De vader van Justine bracht ons weer terug naar de Mairie.
We beginnen omstreeks negen uur, er staat een koude wind en het is bewolkt, maar ik houd het bij mijn fleecejas. We lopen langs de zijkant van het kasteel het dorp uit en slaan dan af naar een zandpad langs de akkers. Dit pad verandert in een graspad en later een pad met stenen.
We lopen zo vijf kilometer rechtdoor over een glooiende weg en zien alleen akkers. Dan uiteindelijk komen we uit op een weg. Deze moeten we oversteken en dan gaan we weer een eind rechtdoor het bos in. We spreken af dat we eerst pauze nemen, we hebben tenslotte al zes kilometer aan één stuk door gesjouwd. Op een stenen bruggetje hebben we pauze. Het gaat allemaal vanzelf. We praten nauwelijks, want we verstaan elkaar niet, maar het is ook goed. De pauzes delen we samen en dat is ook goed.
Ik wil de komende nacht graag slapen in de Abdij van Reclus. Ik ben nieuwsgierig hoe het er uit ziet. Het is anderhalve kilometer van de route. Kathey wil daar ook wel slapen. Het voordeel is dat we dan de volgende dag een kortere etappe hebben. Kathey belt en we kunnen er terecht. Dat is een geruststelling, dan weten we dat we onderdak hebben.
Na het rechte stuk lopen we nu door een modderpad in het bos, dat uiteindelijk uitkomt op de weg naar Baye. We wijken nu van de route af, gaan niet naar het oude station, maar naar het centrum. We hebben bedacht dat we daar de maaltijd van twaalf euro nemen bij een hotel en daarna naar de Abdij gaan.
Maar in Baye is alleen de bakker open, verder niks. Wel een geluk dat deze bakker op zondag open is. Ze verkopen ook magnetronmaaltijden, dus nemen we daar elk maar eentje van.
In het bushokje bij de oude kerk nemen we een pauze en eten stokbrood met water.
Dan gebruik ik de routeplanner van googlemaps om naar de Abdij te komen. Dit is een prachtige route. Inmiddels is de zon gaan schijnen en is het weer warm. We klimmen eerst stijl omhoog en langs het kerkhof verlaten we het dorp. "Baye, Baye", roept Kathey. Ze komt wat los en probeert steeds meer contact te maken. Ze lacht om mijn Franse uitspraak en verbetert mij en geeft me complimentjes als ik iets goed uitspreek.
Via landweggetjes lopen we richting Abdij. Op een gegeven moment loop ik voorop, sla af en zie Kathey niet meer. Ik gebruik mijn noodfluit en dan zie ik haar zwaaien in de verte. Ik doe m'n rugzak maar af en ga lekker aan de kant zitten wachten, tegen de rugzak aan, met mijn gezicht in de zon. Kathey komt puffend aanlopen. Ze heeft pijn aan haar voeten en is moe. We blijven samen nog maar even zitten en genieten van de rust en het zonnetje. "La Vie Est Belle", zeg ik tegen Kathey en ze kijkt me bedenkelijk aan. Ze heeft me wel verstaan, maar waarschijnlijk vindt zij het leven niet zo mooi...
We lopen weer verder over een wild pad met omgewaaide bomen en een overwoekerd pad. Dit komt uit op een prachtig smal natuurpad naast een stroompje. En aan het eind van het pad zien we de oude gele muren van de abdij. Wat zijn we blij dat we hiervoor gekozen hebben, het is een hemels plekje. Die monniken wisten vroeger wel de plekjes uit te zoeken!
En ... de moeder van Thomas, Marianne en zijn vriendin zijn er. Zij gaan Thomas in Troyes bezoeken en blijven daar een nachtje. Marianne wilde mij graag ontmoeten en ik liet haar weten waar ik heen liep. We begroeten elkaar als vriendinnen en ook de vriendin geeft me een innige knuffel. We bekijken de mooie abdij en gaan op een terras zitten in de zon. Marianne vertelt nog dat ze uit eten is geweest met vijf vriendinnen in Brussel, die nieuwsgierig waren naar Thomas. En nu kennen al die vriendinnen Petra, zegt ze. En de oma van Thomas wil de verslagen ook graag lezen. Zij leest ze zelf met het woordenboek er bij. De vriendin van Thomas spreekt prachtig Vlaams, ik hou daar zo van. Het doet me denken aan de actrice in de film Ben-X. Ik vertel dat haar en toevallig kent ze de film.
Marianne heeft boodschappen meegenomen en dat komt erg goed uit. Heerlijke sla met wortel en radijsjes, fruit, brood met kaas en zelfgemaakte wafels.
Zo zie je, er was gister en vandaag geen winkel te vinden onderweg en we hadden al bedacht dat we ons noodrantsoen moesten aanspreken, maar toen kwam Marianne van de "voedselbank".
We nemen afscheid, want Thomas zal wel snel gelopen hebben om z'n lief te zien, en spreken de wens uit elkaar nog eens te ontmoeten.
Kathey en ik eten van het heerlijk verse brood met zachte roomkaas en snoepen van de radijsjes en de worteltjes, heerlijk. Dankjewel Marianne, je bent een super-mama!
Ik kon eerst moeilijk in slaap komen, omdat mijn kamergenoot eerst snurkte en daarna praatte in haar slaap. Wat ze zei weet ik niet, want het was Frans. Daarna heb ik heerlijk geslapen en werd ik om half zeven alweer wakker. Tot half acht heb ik gedommeld en was het tijd om op te staan.
Mijn ontbijt was mijn eigen havermout en ik kreeg een stokbrood mee, voor de lunch. De vader van Justine bracht ons weer terug naar de Mairie.
We beginnen omstreeks negen uur, er staat een koude wind en het is bewolkt, maar ik houd het bij mijn fleecejas. We lopen langs de zijkant van het kasteel het dorp uit en slaan dan af naar een zandpad langs de akkers. Dit pad verandert in een graspad en later een pad met stenen.
We lopen zo vijf kilometer rechtdoor over een glooiende weg en zien alleen akkers. Dan uiteindelijk komen we uit op een weg. Deze moeten we oversteken en dan gaan we weer een eind rechtdoor het bos in. We spreken af dat we eerst pauze nemen, we hebben tenslotte al zes kilometer aan één stuk door gesjouwd. Op een stenen bruggetje hebben we pauze. Het gaat allemaal vanzelf. We praten nauwelijks, want we verstaan elkaar niet, maar het is ook goed. De pauzes delen we samen en dat is ook goed.
Ik wil de komende nacht graag slapen in de Abdij van Reclus. Ik ben nieuwsgierig hoe het er uit ziet. Het is anderhalve kilometer van de route. Kathey wil daar ook wel slapen. Het voordeel is dat we dan de volgende dag een kortere etappe hebben. Kathey belt en we kunnen er terecht. Dat is een geruststelling, dan weten we dat we onderdak hebben.
Na het rechte stuk lopen we nu door een modderpad in het bos, dat uiteindelijk uitkomt op de weg naar Baye. We wijken nu van de route af, gaan niet naar het oude station, maar naar het centrum. We hebben bedacht dat we daar de maaltijd van twaalf euro nemen bij een hotel en daarna naar de Abdij gaan.
Maar in Baye is alleen de bakker open, verder niks. Wel een geluk dat deze bakker op zondag open is. Ze verkopen ook magnetronmaaltijden, dus nemen we daar elk maar eentje van.
In het bushokje bij de oude kerk nemen we een pauze en eten stokbrood met water.
Dan gebruik ik de routeplanner van googlemaps om naar de Abdij te komen. Dit is een prachtige route. Inmiddels is de zon gaan schijnen en is het weer warm. We klimmen eerst stijl omhoog en langs het kerkhof verlaten we het dorp. "Baye, Baye", roept Kathey. Ze komt wat los en probeert steeds meer contact te maken. Ze lacht om mijn Franse uitspraak en verbetert mij en geeft me complimentjes als ik iets goed uitspreek.
Via landweggetjes lopen we richting Abdij. Op een gegeven moment loop ik voorop, sla af en zie Kathey niet meer. Ik gebruik mijn noodfluit en dan zie ik haar zwaaien in de verte. Ik doe m'n rugzak maar af en ga lekker aan de kant zitten wachten, tegen de rugzak aan, met mijn gezicht in de zon. Kathey komt puffend aanlopen. Ze heeft pijn aan haar voeten en is moe. We blijven samen nog maar even zitten en genieten van de rust en het zonnetje. "La Vie Est Belle", zeg ik tegen Kathey en ze kijkt me bedenkelijk aan. Ze heeft me wel verstaan, maar waarschijnlijk vindt zij het leven niet zo mooi...
We lopen weer verder over een wild pad met omgewaaide bomen en een overwoekerd pad. Dit komt uit op een prachtig smal natuurpad naast een stroompje. En aan het eind van het pad zien we de oude gele muren van de abdij. Wat zijn we blij dat we hiervoor gekozen hebben, het is een hemels plekje. Die monniken wisten vroeger wel de plekjes uit te zoeken!
En ... de moeder van Thomas, Marianne en zijn vriendin zijn er. Zij gaan Thomas in Troyes bezoeken en blijven daar een nachtje. Marianne wilde mij graag ontmoeten en ik liet haar weten waar ik heen liep. We begroeten elkaar als vriendinnen en ook de vriendin geeft me een innige knuffel. We bekijken de mooie abdij en gaan op een terras zitten in de zon. Marianne vertelt nog dat ze uit eten is geweest met vijf vriendinnen in Brussel, die nieuwsgierig waren naar Thomas. En nu kennen al die vriendinnen Petra, zegt ze. En de oma van Thomas wil de verslagen ook graag lezen. Zij leest ze zelf met het woordenboek er bij. De vriendin van Thomas spreekt prachtig Vlaams, ik hou daar zo van. Het doet me denken aan de actrice in de film Ben-X. Ik vertel dat haar en toevallig kent ze de film.
Marianne heeft boodschappen meegenomen en dat komt erg goed uit. Heerlijke sla met wortel en radijsjes, fruit, brood met kaas en zelfgemaakte wafels.
Zo zie je, er was gister en vandaag geen winkel te vinden onderweg en we hadden al bedacht dat we ons noodrantsoen moesten aanspreken, maar toen kwam Marianne van de "voedselbank".
We nemen afscheid, want Thomas zal wel snel gelopen hebben om z'n lief te zien, en spreken de wens uit elkaar nog eens te ontmoeten.
Kathey en ik eten van het heerlijk verse brood met zachte roomkaas en snoepen van de radijsjes en de worteltjes, heerlijk. Dankjewel Marianne, je bent een super-mama!
-
16 Maart 2014 - 20:20
Tineke:
Lieve Petra,
Ik kan je niet genoeg vertellen hoe ik elke avond laat nog van je reisverslagen geniet.
Sommige ding en beleef ik echt mee,zo mooi en poëtisch kun jij schrijven.
En natuurlijk ook de plaatjes die er verschijnen. Zo. Ook de laatste, jij onder de gewelven van de abdij.een beetje hemels. Ik heb nog groot nieuws. Afgelopen maandag 10maart is
Ons achtste kleinkind geboren. Jelle Lucas van Doorn. Drie week te vroeg en met de keizersnee geboren.vele tochtjes met de auto van Hoogeveen naar Bunnik zullen de komende weken volgen.als ik jouw verhalen 9
-
16 Maart 2014 - 20:28
Tineke:
Hallo Petra, sorry, er ging iets fout zoals je ziet. Hoe meer ik je verhalen lees des. Te meer ben ik ervan overtuigd dat wij met onze caravan dit jaar door dit gebied moeten reizen deze
Zomer.met de Franse taal kan ik me uitstekend redden, dus datzelfde geen probleem zijn.
Lieve Petra, hou voel, heb goede moed en een fijne week. Lieve groet van mij tineke -
16 Maart 2014 - 21:07
Margreet Marquenie:
Hallo Petra,
Ik ben nu op vakantie in Frankrijk.
Groetjes,
Margreet
-
16 Maart 2014 - 22:57
Geertje:
Dag lieve Petra, wat kun jij toch ook wonderlijk goed voor je zelf zorgen: gister die pijnstiller en pleisters op de drukpunten, en je hebt er vele kilometers goed op gelopen.
En vandaag weer de ontmoeting met Marianne, de supermama met lekkere dingen.
En steeds die afwegingen: loop ik vandaag alleen, hoe houd ik m'n eigen tempo. hoeveel kilometers kan ik aan; wonderlijk goede afwegingen.
Het ga je goed, dank voor je persoonlijke schrijfsels, liefs Geertje -
17 Maart 2014 - 11:27
Baukje:
hoi lieve Petra
nog maar even voordat ik naar mijn clubje 65plus ga een berichtje naar jou
we hebben vanmiddag high tea dus lekker smikkelen en smullen
voor mijn lijn zou ik met je mee moeten lopen ,maar zo te horen met je worteltjes en sla en stokbrood gaat het met jou ook de goede kant op,weer veel heb je beleeft leuk dat je thomas ma en vriendin hebt ontmoet
lieverd heb vandaag een goede loop dag veel liefs van je tante baukje en haar hondje rose -
17 Maart 2014 - 22:43
Tineke Ten Bulte-herrebrugh:
Hoi petra,
nu wel handig dat jij voor mij loopt heb ik in ieder geval de tip van de abdij, terrasje in reims waren inderdaad erg leuk geen mc donalds ontdekt maar de kerken waren open. Het weer was nu wel omgeslagen maar nog steeds droog veel succes verder
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
