Dag 61: Savières - Barberey-Saint-Sulpice (10 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
21 Maart 2014 | Frankrijk, Barberey-Saint-Sulpice
Na een heerlijke nacht slapen ontvangen Yves en Catharine mij aan de ontbijttafel om half acht. De tafel is uitgebreid gedekt, erg on-Frans, en we kletsen weer heel wat af. Zo nu en dan komt de trein voorbij denderen en dan trilt mijn stoel en het water in de glazen schudt flink heen en weer.
Dan is het tijd om op te stappen. Van Catharine krijg ik een innige knuffel en Yves tekent nog voor me uit waar het Bed & Breakfast-adresje is. Ik overweeg om daar mijn rugzak vast neer te zetten, het is drie kilometer van Savières. Catharine vindt het overdreven en hij tekent er steeds meer details bij om haar te plagen. Ik vraag hem om er een handtekening bij te zetten, maar hij begrijpt het niet. Ik zet mijn handtekening op de achterkant en dan heeft hij het door. Hij fronst wel een beetje, maar zet zijn handtekening. Dan pak ik het briefje en houd het tegen de muur en zeg: “Vincent van Gogh”, hij schiet in de lach en klapt me op de rug.
We wisselen emailadressen uit en maken nog foto's van elkaar. Catharine loopt een stukje met me mee. Als we langs een huis met ganzen lopen gaan de ganzen tekeer en lopen met ons mee aan de andere kant van het hek. Als ik sneller ga lopen, lopen zij ook sneller. Catharine kan er wel om lachen. Ze vertelt me nog dat haar ouders oud zijn, in de tachtig en veel zorg nodig hebben. Ze wil ook heel graag naar Santiago lopen, maar doet de tocht in stukjes van tien dagen per keer omdat ze niet langer weg wil blijven. Aan het einde van het dorp nemen we nogmaals afscheid en wandel ik weer alleen verder.
Ik heb een speciaal doel vandaag, want vandaag zie ik Hilbrand weer! Hij wilde eerst in Vezelay bij me komen, maar verschillende mensen gaven aan dat Troyes veel leuker is om samen af te spreken. Dus alhoewel ik nu verder van huis ga, kom ik toch dichterbij de plek waar ik Hilbrand zal zien. We spraken af in een dorpje voor Troyes, omdat dat handiger lijkt voor het parkeren van de auto. We kunnen dan eventueel samen nog naar Troyes lopen. Ongeveer een kilometer voor Paynes, begint het te regenen, voor het eerst in ... dagen. Het waait ook flink, ik ben niet gekleed op dit weer, het is koud. Ik loop door tot de rand van het dorp waar een gebouwtje bij een sportveld staat, waarschijnlijk kleedkamers. Onder een afdak, wissel ik mijn fleecejas met de buitenjas, die wind- en waterdicht is. Mijn blote benen smeer ik in met de uierzalf van zuster Anna uit Sézanne en de regenhoezen gaan om mijn enkels en schoenen, zodat de sokken droog blijven. Dan gaat de hoes nog over de rugzak en ben ik gekleed op het weer van vandaag.
Als ik bij het logeeradres kom, besluit ik om mijn rugzak op te houden, het voelt kaal zonder, ik voel me dan geen echte pelgrim, en ik heb alles bij de hand wat ik nodig heb. Ik wandel verder naar het volgende dorp, vanaf hier lopen de dorpen in elkaar over. In Saint-Lyé is een Super-Marché waar ik wat boodschappen haal: een yoghurttoetje, gemengde zuidvruchten verpakt in een handig doosje van tweehonderd gram en een chorizoworst. In Barberey-Saint-Sulpice, waar ik met Hilbrand afsprak, mag ik eerst bij de Mairie naar de wc en dan ga ik op een trap van een gebouwtje zitten voor mijn lunch. Hilbrand laat via SMS weten dat hij er over een uur en een kwartier is, ik zeg maar niet dat ik er al ben.
Dan begint het wel erg hard te regenen en ga ik op zoek naar een schuilplaats. Naast de Mairie is een gebouwtje waar ik wat zie bewegen, misschien een dorpshuis of iets dergelijks... Een oudere man zwaait naar mij en ik denk terug aan de biljarters in Tsjom (Tzum) in Friesland; Ik stap naar binnen en zie allemaal ouderen, mannen en vrouwen in sportieve kleding. Een iets jongere mevrouw spreekt me aan en vraagt me wat ik nodg heb: wc of iets anders... Ik vraag een stoel en of ik een poosje mag schuilen. Ik leg uit dat ik pelgrim ben en dat "mon mari" me twee dagen komt opzoeken. Ik krijg een stoel van één van de behulpzame heren en de gymles begint. Eerst moeten ze marcheren alsof ze naar Santiago de Compostela lopen. De mannen sloven zich uit en maken grappige stappen en grimassen als ze langs me lopen, maar de juf accepteert dit niet en spreekt ze vermanend toe dat ze serieus mee moeten doen!
De oefeningen die ze moeten doen zijn best pittig, vooral de balansoefeningen. Eén van de vrouwen laat zien wat ze nog kan op de evenwichtsbalk en glundert naar mij, prachtig! Dan komen er nog oefeningen met een grote skippybal en moeten ze elkaar helpen. Er wordt heel wat af geflikflooid... Dit is meer dan alleen gymnastiek voor ouderen...
Dan zie ik opeens in mijn ooghoek een auto een zwierige bocht maken op het plein: Hilbrand! Ik pak m'n spullen en roep "mon mari, deux jours!"
Ze zwaaien en roepen naar mij: "Au revoir en bon courage!" Ik ren naar Hilbrand en we knuffelen elkaar alsof we elkaar jaren niet gezien hebben! Dan pas realiseer ik me hoe ontzettend ik Hilbrand mis, ik wil niet meer zonder hem zijn, en weet ik nu al dat het weer moeilijk zal zijn om zondag afscheid te nemen. Achter de ramen zwaaien de sportievelingen ons uit.
We doen boodschappen bij de Supermarché, gek en leuk om weer eens boodschappen te doen voor het warme eten, en rijden naar ons adresje. We zitten alleen in een soort groepshuis met drie slaapkamers en een grote ruimte beneden met een gezellige kamer en een stamtafel, een computer en WiFi.
We genieten van een heerlijke maaltijd met een wijntje en van elkaar!
Dan is het tijd om op te stappen. Van Catharine krijg ik een innige knuffel en Yves tekent nog voor me uit waar het Bed & Breakfast-adresje is. Ik overweeg om daar mijn rugzak vast neer te zetten, het is drie kilometer van Savières. Catharine vindt het overdreven en hij tekent er steeds meer details bij om haar te plagen. Ik vraag hem om er een handtekening bij te zetten, maar hij begrijpt het niet. Ik zet mijn handtekening op de achterkant en dan heeft hij het door. Hij fronst wel een beetje, maar zet zijn handtekening. Dan pak ik het briefje en houd het tegen de muur en zeg: “Vincent van Gogh”, hij schiet in de lach en klapt me op de rug.
We wisselen emailadressen uit en maken nog foto's van elkaar. Catharine loopt een stukje met me mee. Als we langs een huis met ganzen lopen gaan de ganzen tekeer en lopen met ons mee aan de andere kant van het hek. Als ik sneller ga lopen, lopen zij ook sneller. Catharine kan er wel om lachen. Ze vertelt me nog dat haar ouders oud zijn, in de tachtig en veel zorg nodig hebben. Ze wil ook heel graag naar Santiago lopen, maar doet de tocht in stukjes van tien dagen per keer omdat ze niet langer weg wil blijven. Aan het einde van het dorp nemen we nogmaals afscheid en wandel ik weer alleen verder.
Ik heb een speciaal doel vandaag, want vandaag zie ik Hilbrand weer! Hij wilde eerst in Vezelay bij me komen, maar verschillende mensen gaven aan dat Troyes veel leuker is om samen af te spreken. Dus alhoewel ik nu verder van huis ga, kom ik toch dichterbij de plek waar ik Hilbrand zal zien. We spraken af in een dorpje voor Troyes, omdat dat handiger lijkt voor het parkeren van de auto. We kunnen dan eventueel samen nog naar Troyes lopen. Ongeveer een kilometer voor Paynes, begint het te regenen, voor het eerst in ... dagen. Het waait ook flink, ik ben niet gekleed op dit weer, het is koud. Ik loop door tot de rand van het dorp waar een gebouwtje bij een sportveld staat, waarschijnlijk kleedkamers. Onder een afdak, wissel ik mijn fleecejas met de buitenjas, die wind- en waterdicht is. Mijn blote benen smeer ik in met de uierzalf van zuster Anna uit Sézanne en de regenhoezen gaan om mijn enkels en schoenen, zodat de sokken droog blijven. Dan gaat de hoes nog over de rugzak en ben ik gekleed op het weer van vandaag.
Als ik bij het logeeradres kom, besluit ik om mijn rugzak op te houden, het voelt kaal zonder, ik voel me dan geen echte pelgrim, en ik heb alles bij de hand wat ik nodig heb. Ik wandel verder naar het volgende dorp, vanaf hier lopen de dorpen in elkaar over. In Saint-Lyé is een Super-Marché waar ik wat boodschappen haal: een yoghurttoetje, gemengde zuidvruchten verpakt in een handig doosje van tweehonderd gram en een chorizoworst. In Barberey-Saint-Sulpice, waar ik met Hilbrand afsprak, mag ik eerst bij de Mairie naar de wc en dan ga ik op een trap van een gebouwtje zitten voor mijn lunch. Hilbrand laat via SMS weten dat hij er over een uur en een kwartier is, ik zeg maar niet dat ik er al ben.
Dan begint het wel erg hard te regenen en ga ik op zoek naar een schuilplaats. Naast de Mairie is een gebouwtje waar ik wat zie bewegen, misschien een dorpshuis of iets dergelijks... Een oudere man zwaait naar mij en ik denk terug aan de biljarters in Tsjom (Tzum) in Friesland; Ik stap naar binnen en zie allemaal ouderen, mannen en vrouwen in sportieve kleding. Een iets jongere mevrouw spreekt me aan en vraagt me wat ik nodg heb: wc of iets anders... Ik vraag een stoel en of ik een poosje mag schuilen. Ik leg uit dat ik pelgrim ben en dat "mon mari" me twee dagen komt opzoeken. Ik krijg een stoel van één van de behulpzame heren en de gymles begint. Eerst moeten ze marcheren alsof ze naar Santiago de Compostela lopen. De mannen sloven zich uit en maken grappige stappen en grimassen als ze langs me lopen, maar de juf accepteert dit niet en spreekt ze vermanend toe dat ze serieus mee moeten doen!
De oefeningen die ze moeten doen zijn best pittig, vooral de balansoefeningen. Eén van de vrouwen laat zien wat ze nog kan op de evenwichtsbalk en glundert naar mij, prachtig! Dan komen er nog oefeningen met een grote skippybal en moeten ze elkaar helpen. Er wordt heel wat af geflikflooid... Dit is meer dan alleen gymnastiek voor ouderen...
Dan zie ik opeens in mijn ooghoek een auto een zwierige bocht maken op het plein: Hilbrand! Ik pak m'n spullen en roep "mon mari, deux jours!"
Ze zwaaien en roepen naar mij: "Au revoir en bon courage!" Ik ren naar Hilbrand en we knuffelen elkaar alsof we elkaar jaren niet gezien hebben! Dan pas realiseer ik me hoe ontzettend ik Hilbrand mis, ik wil niet meer zonder hem zijn, en weet ik nu al dat het weer moeilijk zal zijn om zondag afscheid te nemen. Achter de ramen zwaaien de sportievelingen ons uit.
We doen boodschappen bij de Supermarché, gek en leuk om weer eens boodschappen te doen voor het warme eten, en rijden naar ons adresje. We zitten alleen in een soort groepshuis met drie slaapkamers en een grote ruimte beneden met een gezellige kamer en een stamtafel, een computer en WiFi.
We genieten van een heerlijke maaltijd met een wijntje en van elkaar!
-
21 Maart 2014 - 22:55
Dieuwke:
Bonjour Petra! Elke dag kijken we uit naar jouw verslag.
Wat schrijf je leuk. En wat fijn dat jij en Hilbrand (je "mari", "mairie" is gemeentehuis, sorry, beroepsdeformatie van een docent Frans -
21 Maart 2014 - 23:08
Petra:
Je hebt gelijk Dieuwke, bedankt voor je correctie, ik heb het aangepast ;)
Leuk om te lezen dat je van de verhalen geniet :) -
22 Maart 2014 - 07:38
Gaatze Postma:
Hallo achternicht. Had het gevoel om nu toch eens een berichtje achter te laten. Door een link van je tante Baukje op FB (nicht van mij, zal je moeder ook wel een nicht zijn zeker haha)ben ik op dit reisverslag gekomen. Ik heb niet de gewoonte om te lezen ( ben liever met de handen bezig)maar jouw verslagen lees ik graag (niet allemaal, sorry...)
Aan je geschreven woorden zou je echt niet zeggen dat het ook regent onderweg hoor! De zon schijnt toch ook weer door de woorden.. Je moet een blijmoedige en sterke vrouw zijn. Ik vind het bewonderingswaardig dat je deze pelgrimstocht doet. Dit vind ik ook van de steun die je van je man Hilbrand krijgt.
Nog een mooi weekend en liefdevol samenzijn toegewenst. En voor je tocht veel mooi weer toegewenst.
Gaatze Postma -
22 Maart 2014 - 08:39
Josefine:
Hoi Petra
Je doet het hartstikke goed!!
Goed dat je je eigen pad kiest en dit tegen Kathey gezegd hebt.
Ik geniet van je verhalen!!
Welke route ga je na Vezelay lopen?
Over Bourges of Nevers?
Houd je doel voor ogen je doet het heel goed!!!!
Bon camino
Josefine van den Hoven -
22 Maart 2014 - 09:25
Marian:
Hoi Petra, Ik wens je een heerlijke tijd met Hilbrand. Doe je hem mijn hartelijke groeten? Hoe is het met zijn 'dagboek' als bewaker van het thuisfront?
Buen camino, Marian
-
22 Maart 2014 - 17:29
Rudy Van Lakwijk:
Hoi Petra,
Ik zie je steeds in de gastenboeken van de gites en herbergen waar ik ook logeer. Ik ben op 16 maart te voet vertrokken vanuit het west brabantse Woensdrecht en hoop rond 20 juni in Santiago aan te komen net als jij. Voor mij dus een flink stuk minder ver dan jij!
Je hebt er al behoorlijk wat dagen op zitten en je bent al een kleine 200 km verder dan mij.
Knap hoor, zoals jij dat in je eentje doet. Wie weet zien we elkaar nog.
Mijn verslagen zijn te volgen op rudyvanlakwijk.waarbenjij.nu
Ik logeer vandaag bij Marie-Josée en Jean-Marie in Aubigny-les-Pothées.
Wie weet, tot ziens!
Groetjes en heel veel succes en een Buen Camino,
Rudy
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
