Dag 68: Evry-le-Chatel - Collan (30 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
28 Maart 2014 | Frankrijk, Collan
Vannacht was ik weer wakker, deze keer van het snurken van Hubert. Ik heb de oordopjes ingedaan die ik had aangeschaft, omdat hier voor gewaarschuwd wordt. Het is wel even wennen om te gaan slapen zonder geluiden te horen, maar het werkt wel.
De wekker hoor ik wel om half acht. We pakken de spullen in en Michelle brengt ons koffie en ik eet mijn havermout met banaan. We geven een donatie voor dit huis voor daklozen en vertrekken gedrieën naar de boulanger. Op de rotonde worden we tegen gehouden door een enthousiaste meneer. Het blijkt Jean-Luc Pergent met Jean-Marie Tiblet in de auto. Zij zijn vrijwilligers van Pèlerins 51 in Evry-le-Châtel. Ze wijzen ons waar we naar toe moeten en volgens hen is de weg prachtig. We laten foto's maken en de rotonde is direct een chaos. Twee bussen willen er langs, maar de auto staat midden op de rotonde en wij ook.
Dan vertrekken we richting "centrum" waar een markt is, met ook een viskraam met Sint Jacobs schelpen. Bij de bakker haal ik een grote koek met rozijnen, een soort grote krentenbol met een beetje pudding erdoor, voor de lunch. Vandaag gaan we ongeveer dertig kilometer lopen. Hubert denkt dat het gaat lukken. Ik wil het wel proberen, maar dan in mijn eigen tempo en pauzes als ik het nodig heb. Ik zie er wel tegen op, maar dan krijg ik een berichtje dat me zoveel energie geeft, de hele dag loop ik op die energie!
We proberen met z'n drieën weer op de route te komen. Michelle heeft een nadeel, gister liep ze acht kilometer fout, dus haar volgen we niet zo snel. Na een stukje verkeerd gelopen te zijn komen we op de route. We gaan langs een oude spoorlijn, waar een boom midden op het spoor groeit, daar komt voorlopig geen trein meer langs. Op het gras, in de schaduw, zien we nog het wit van het ijs, terwijl nu de zon ondertussen al weer fel schijnt.
We lopen door het bos en zien allerlei bloemetjes. Ook blauwe, we denken eerst dat het bosviooltjes zijn, maar bij nader inzien lijken het ons orchideetjes. Misschien dat iemand ons kan vertellen wat het is?
Na zo'n zes kilometer komen we langs een dorpje en Michelle is achterop geraakt. Hubert en ik besluiten een pauze te houden en gaan in de berm in het gras zitten. Het duurt erg lang voordat Michelle komt, maar als we de honden horen blaffen weten we bijna zeker dat ze er aan komt.
Michelle loopt haar eigen route, ze volgt googlemaps en wil niet langs de route door het bos, vanwege haar knieën. Wij doen het wel en het blijkt dat er een gewone weg door het bos gaat. We komen weer uit bij een dorpje en lopen het uit langs het kanaal. Van Michelle ontbreekt ieder spoor. Bij het kanaal pauzeren we nog even en dan gaan we verder. We hebben twaalf kilometer gehad en dat ging prima, maar we moeten nog zestien.
We knippen de route in stukjes en lopen elke keer naar het volgende punt, nemen een korte pauze en gaan weer verder. De weg gaat over heuvels en de dorpjes liggen vaak weer in de dalen. Bij Bernouil staat de Jacob de Meerdere-kerk. Een bijzondere kerk, in de vorm van een klavertje vier. Dat doet mij denken aan onze vier jongens... Helaas is de kerk gesloten en is er niemand om de deur open te doen. Wel krijgen we van een vriendelijke oudere meneer vers water. We blijven stijgen en dalen en hebben prachtig uitzicht op de dorpjes en de hele omgeving. De laatste vijf kilometers gaan voor een deel richting het bos en daarna over de heuvels richting Collan. De zon gaat onder en de lucht kleurt prachtig oranje rood en paars.
De laatste kilometer lopen we weer over trekker sporen en stukken met grote stenen, niet echt fijn... We lopen af op, wat volgens het boekje "de eenzame boom" is en dan zien we Collan liggen: een klein dorpje met een kerk. Aan het einde gaan we steil naar beneden. Het is zo steil, dat we bijna rennend de heuvel af gaan. En daar staat Michelle! We snappen er niks van, hoe kan dat nou? Dan blijkt dat ze zo'n vier tot zes kilometer met de auto is gegaan, daar waar wij bij het kanaal op haar gewacht hadden. Ze heeft ook stukken afgesneden en dat scheelt natuurlijk. Wij zijn trots op onze prestatie, maar onze voeten zijn op. We krijgen jus d'orange van onze gastvrouw en een stempel en we vertrekken naar de overkant van de weg, waar de Gîte is.
We verdelen wat we nog aan eten hebben: Michelle heeft soep en zoete broodjes, ik heb studentenhaver en energierepen. We eten ons avondmaal samen bij het haardvuur, waar we de bank voor hebben gezet.
Hilbrand en ik bellen met elkaar en hij ziet via Google Earth waar ik nu slaap.
Ondertussen heb ik volgens de routegidsen, al meer dan duizend kilometer gelopen vanaf de start op twintig januari. Maandag hoop ik aan te komen in Vézelay, eindpunt van dit routeboekje!
De wekker hoor ik wel om half acht. We pakken de spullen in en Michelle brengt ons koffie en ik eet mijn havermout met banaan. We geven een donatie voor dit huis voor daklozen en vertrekken gedrieën naar de boulanger. Op de rotonde worden we tegen gehouden door een enthousiaste meneer. Het blijkt Jean-Luc Pergent met Jean-Marie Tiblet in de auto. Zij zijn vrijwilligers van Pèlerins 51 in Evry-le-Châtel. Ze wijzen ons waar we naar toe moeten en volgens hen is de weg prachtig. We laten foto's maken en de rotonde is direct een chaos. Twee bussen willen er langs, maar de auto staat midden op de rotonde en wij ook.
Dan vertrekken we richting "centrum" waar een markt is, met ook een viskraam met Sint Jacobs schelpen. Bij de bakker haal ik een grote koek met rozijnen, een soort grote krentenbol met een beetje pudding erdoor, voor de lunch. Vandaag gaan we ongeveer dertig kilometer lopen. Hubert denkt dat het gaat lukken. Ik wil het wel proberen, maar dan in mijn eigen tempo en pauzes als ik het nodig heb. Ik zie er wel tegen op, maar dan krijg ik een berichtje dat me zoveel energie geeft, de hele dag loop ik op die energie!
We proberen met z'n drieën weer op de route te komen. Michelle heeft een nadeel, gister liep ze acht kilometer fout, dus haar volgen we niet zo snel. Na een stukje verkeerd gelopen te zijn komen we op de route. We gaan langs een oude spoorlijn, waar een boom midden op het spoor groeit, daar komt voorlopig geen trein meer langs. Op het gras, in de schaduw, zien we nog het wit van het ijs, terwijl nu de zon ondertussen al weer fel schijnt.
We lopen door het bos en zien allerlei bloemetjes. Ook blauwe, we denken eerst dat het bosviooltjes zijn, maar bij nader inzien lijken het ons orchideetjes. Misschien dat iemand ons kan vertellen wat het is?
Na zo'n zes kilometer komen we langs een dorpje en Michelle is achterop geraakt. Hubert en ik besluiten een pauze te houden en gaan in de berm in het gras zitten. Het duurt erg lang voordat Michelle komt, maar als we de honden horen blaffen weten we bijna zeker dat ze er aan komt.
Michelle loopt haar eigen route, ze volgt googlemaps en wil niet langs de route door het bos, vanwege haar knieën. Wij doen het wel en het blijkt dat er een gewone weg door het bos gaat. We komen weer uit bij een dorpje en lopen het uit langs het kanaal. Van Michelle ontbreekt ieder spoor. Bij het kanaal pauzeren we nog even en dan gaan we verder. We hebben twaalf kilometer gehad en dat ging prima, maar we moeten nog zestien.
We knippen de route in stukjes en lopen elke keer naar het volgende punt, nemen een korte pauze en gaan weer verder. De weg gaat over heuvels en de dorpjes liggen vaak weer in de dalen. Bij Bernouil staat de Jacob de Meerdere-kerk. Een bijzondere kerk, in de vorm van een klavertje vier. Dat doet mij denken aan onze vier jongens... Helaas is de kerk gesloten en is er niemand om de deur open te doen. Wel krijgen we van een vriendelijke oudere meneer vers water. We blijven stijgen en dalen en hebben prachtig uitzicht op de dorpjes en de hele omgeving. De laatste vijf kilometers gaan voor een deel richting het bos en daarna over de heuvels richting Collan. De zon gaat onder en de lucht kleurt prachtig oranje rood en paars.
De laatste kilometer lopen we weer over trekker sporen en stukken met grote stenen, niet echt fijn... We lopen af op, wat volgens het boekje "de eenzame boom" is en dan zien we Collan liggen: een klein dorpje met een kerk. Aan het einde gaan we steil naar beneden. Het is zo steil, dat we bijna rennend de heuvel af gaan. En daar staat Michelle! We snappen er niks van, hoe kan dat nou? Dan blijkt dat ze zo'n vier tot zes kilometer met de auto is gegaan, daar waar wij bij het kanaal op haar gewacht hadden. Ze heeft ook stukken afgesneden en dat scheelt natuurlijk. Wij zijn trots op onze prestatie, maar onze voeten zijn op. We krijgen jus d'orange van onze gastvrouw en een stempel en we vertrekken naar de overkant van de weg, waar de Gîte is.
We verdelen wat we nog aan eten hebben: Michelle heeft soep en zoete broodjes, ik heb studentenhaver en energierepen. We eten ons avondmaal samen bij het haardvuur, waar we de bank voor hebben gezet.
Hilbrand en ik bellen met elkaar en hij ziet via Google Earth waar ik nu slaap.
Ondertussen heb ik volgens de routegidsen, al meer dan duizend kilometer gelopen vanaf de start op twintig januari. Maandag hoop ik aan te komen in Vézelay, eindpunt van dit routeboekje!
-
29 Maart 2014 - 00:32
Tineke:
Hallo Petra,wat leuk dat ik je sprak vanavond,wij hebben gezelligbij Hilbrand koffie gedronken.wat heb je al veel aardige mensen ontmoet. Duizend km heb je er al opzitten.
Fantastisch!volgende week weer een etentje hier. Lieve groet Tineke -
29 Maart 2014 - 00:53
Minke Geurts:
Lieve Petra, Wat een lange tocht vandaag. Niet te he? Prachtige foto's. Morgen niet een te lange route. Jezelf niet laten opjagen hoor! Jij komt er wel. 1.000 km. Das niet niks! Een leuk bloempje. Aan de blaadjes te zien lijkt het toch een viooltje. Je moet de groeten hebben van Bert en Johanna. En van Jannie van der Lei. Zij leest jouw reisverslagen maar wist niet dat je mijn dochter bent. Allemaal leuke reacties. Do leave, oant moarn, liefs mam -
29 Maart 2014 - 00:54
Minke Geurts:
Heb je nog bericht van tante Baukje gehad? Met een foto? -
29 Maart 2014 - 07:31
Minke:
hoi Petra
De eerste 1000Km GEFELICITEERD wat een prestatie !!! en wat loop je door een prachtige omgeving dat help je vast ook om kracht tegeven ols je zoveel moois ziet.
Het paarse bloemetje is een bos viooltje dat groeit graag in de donkere delen van het bos ,als je hier weer komt moet je het maar eens goed bekijken.
liefs van Seije en Minke -
29 Maart 2014 - 21:03
Pylger Andrys:
De earste túsend sitte er op Petra, lokwinske! Geweldig dat'st al sawat yn Vézelay bist. Ik winskje dy hiel moaie, ynspirearende, bliide, dagen ta op de folgende túsend.
Ik bin no wer thús, ferjierdei fan myn frou Ans fiere, sy is juster 49 wurden. Wy sitte ún allegear run it fjoer b'ten, gesellig! Jún om 10 oere wer werken. De folgende kear frij gean ik fjirder fanút Hasselt. Ik bliuw dy folgen, it wurdt in prachtig ferhaal, Petra.
Leafs
Andrys
-
30 Maart 2014 - 17:52
Lysandra Wiersma:
Hoi Petra,
ik geniet van je verhalen!
Het stuk van Troyes naar Vezelay ga ik in juli lopen met mijn oudste dochter.
De blauwe bloemetjes, die soms een heel tapijt vormen in het bos zijn maartse viooltjes.
Orchideeën zijn meestal paars of roze en groeien aan een lange steel! Je zult ze nog wel tegen komen, want die bloeien ook vaak vroeg in het jaar.
Succes met de wandeling! Geniet er van!
Groeten, Lysan
-
31 Maart 2014 - 19:01
Hans:
O. Nu begrijp ik de foto van de schelpjes :-)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
