Dag 73: Vézelay
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
02 April 2014 | Frankrijk, Vézelay
Vanmorgen heb ik heerlijk uitgeslapen. Ongeveer negen uur was ik beneden in de gemeenschapsruimte en Hubert was al vertrokken. Na mijn ontbijt heb ik een lijstje gemaakt met dingen die ik nog wil en moet doen. Onderweg zijn is eigenlijk gemakkelijker dan ergens op een plek blijven. Nu lijkt het alsof ik allemaal taken verzamel.
Ik moet nog naar de huisarts om de rekening te betalen, naar de apotheek voor de verbandspullen, naar de supermarkt voor shampoo en naar het postkantoor voor post, het nieuwe routeboekje verkennen, mijn was doen en bedenken wat ik vandaag ga eten en het verslag van gister schrijven.
Ik ga eerst naar de huisarts en doe mijn schoenen aan in plaats van de crocks-slippers. Dat gaat nog niet zo lekker en ik doe kleine stapjes. Als ik daar aankom word ik vriendelijk begroet door de assistente, ze herkent me nog en ik geef aan dat ik graag wil betalen. Op het pinapparaat staat 26 euro. Ik zeg dat dat volgens mij niet klopt, maar het klopt wel. Ik had de komma aangezien voor een 1. 261 vond ik wel veel, maar 26 is wel erg weinig voor een behandeling van een half uur met alle materialen die gebruikt zijn.
Dan haal ik mijn spullen bij de apotheek en ga naar de supermarkt, het postkantoor is dicht. Weer kan ik met iemand meerijden naar boven en dat is wel fijn want ik ben erg moe.
Ik verschoon het verband en maak een klein verbandje dat ook beter in mijn schoen past, ik herinner me nog hoe dat moet van mijn tijd dat ik op de afdeling Dermatologie werkte. Het is wel lastig om je eigen kleine teen netjes in te pakken. In de schoen zit het nog erg in de verdrukking, dus laat ik die nog maar even uit.
Michelle uit België maakt een rijsttaart van de restjes rijst van gister en ik maak wortelsoep. Samen met Olivier en zijn vrouw, vrijwilligers die hier vast werken, zetten we op tafel wat we hebben en delen dat. Olivier werkte bij de spoorwegen en is met pensioen. We zitten wel een uur aan tafel, het is erg gezellig.
Na afloop ga ik slapen en ik slaap wel tot half zeven. Daarna schrijf ik het verslag van gister. Het is fijn om dat alsnog te doen, want zo verwerk ik de dag goed. Het duurt wel even om alles goed te verwoorden, zodat overkomt wat ik ervaren heb.
Er wordt op mijn deur geklopt en gevraagd waar ik blijf, ik word gemist. Beneden zijn nog vier mensen bij gekomen. Twee oudere Franse mannen die elk apart een deel van de route lopen, en twee jonge Franse mannen waarvan één van hier naar Saint-Pied-de-Port loopt, hij is al een aantal keren naar Santiago gelopen vanuit verschillende kanten en de ander is zijn vriend die hem brengt en een dag meeloopt.
Dominic, de Belg nodigt me uit om mee te gaan eten, omdat ik gister gekookt heb. We gaan naar een restaurantje beneden van de dochter van de burgemeester. Haar man komt van Corsica. Het is er erg gezellig met veel lokale mensen. We eten boeuf bourguignon: heerlijk klaargemaakt!
Charl en de twee jonge Franse mannen komen ook. Regelmatig wordt de taal aangepast en wordt er Engels gesproken, wel zo fijn voor mij. Alhoewel, als de sfeer goed is merk je dat ook wel als er Frans gesproken wordt en daar kan ik erg van genieten.
We laten elkaar foto's zien van onze kinderen en ik laat nog de laatste foto van Hilbrand en mij zien: mijn liefste, die thuis is.
Het is zo gezellig dat de Corsicaan ons voor morgen uitnodigt om Canneloni te komen eten, het staat niet op de kaart, maar wordt voor ons bereid als goedmakertje voor de Andouilette in Troyes...
En Hilbrand stuurt een foto met een kamer vol slingers en we bellen elkaar, want Peter, onze jongste zoon wordt morgen twintig!
Ik moet nog naar de huisarts om de rekening te betalen, naar de apotheek voor de verbandspullen, naar de supermarkt voor shampoo en naar het postkantoor voor post, het nieuwe routeboekje verkennen, mijn was doen en bedenken wat ik vandaag ga eten en het verslag van gister schrijven.
Ik ga eerst naar de huisarts en doe mijn schoenen aan in plaats van de crocks-slippers. Dat gaat nog niet zo lekker en ik doe kleine stapjes. Als ik daar aankom word ik vriendelijk begroet door de assistente, ze herkent me nog en ik geef aan dat ik graag wil betalen. Op het pinapparaat staat 26 euro. Ik zeg dat dat volgens mij niet klopt, maar het klopt wel. Ik had de komma aangezien voor een 1. 261 vond ik wel veel, maar 26 is wel erg weinig voor een behandeling van een half uur met alle materialen die gebruikt zijn.
Dan haal ik mijn spullen bij de apotheek en ga naar de supermarkt, het postkantoor is dicht. Weer kan ik met iemand meerijden naar boven en dat is wel fijn want ik ben erg moe.
Ik verschoon het verband en maak een klein verbandje dat ook beter in mijn schoen past, ik herinner me nog hoe dat moet van mijn tijd dat ik op de afdeling Dermatologie werkte. Het is wel lastig om je eigen kleine teen netjes in te pakken. In de schoen zit het nog erg in de verdrukking, dus laat ik die nog maar even uit.
Michelle uit België maakt een rijsttaart van de restjes rijst van gister en ik maak wortelsoep. Samen met Olivier en zijn vrouw, vrijwilligers die hier vast werken, zetten we op tafel wat we hebben en delen dat. Olivier werkte bij de spoorwegen en is met pensioen. We zitten wel een uur aan tafel, het is erg gezellig.
Na afloop ga ik slapen en ik slaap wel tot half zeven. Daarna schrijf ik het verslag van gister. Het is fijn om dat alsnog te doen, want zo verwerk ik de dag goed. Het duurt wel even om alles goed te verwoorden, zodat overkomt wat ik ervaren heb.
Er wordt op mijn deur geklopt en gevraagd waar ik blijf, ik word gemist. Beneden zijn nog vier mensen bij gekomen. Twee oudere Franse mannen die elk apart een deel van de route lopen, en twee jonge Franse mannen waarvan één van hier naar Saint-Pied-de-Port loopt, hij is al een aantal keren naar Santiago gelopen vanuit verschillende kanten en de ander is zijn vriend die hem brengt en een dag meeloopt.
Dominic, de Belg nodigt me uit om mee te gaan eten, omdat ik gister gekookt heb. We gaan naar een restaurantje beneden van de dochter van de burgemeester. Haar man komt van Corsica. Het is er erg gezellig met veel lokale mensen. We eten boeuf bourguignon: heerlijk klaargemaakt!
Charl en de twee jonge Franse mannen komen ook. Regelmatig wordt de taal aangepast en wordt er Engels gesproken, wel zo fijn voor mij. Alhoewel, als de sfeer goed is merk je dat ook wel als er Frans gesproken wordt en daar kan ik erg van genieten.
We laten elkaar foto's zien van onze kinderen en ik laat nog de laatste foto van Hilbrand en mij zien: mijn liefste, die thuis is.
Het is zo gezellig dat de Corsicaan ons voor morgen uitnodigt om Canneloni te komen eten, het staat niet op de kaart, maar wordt voor ons bereid als goedmakertje voor de Andouilette in Troyes...
En Hilbrand stuurt een foto met een kamer vol slingers en we bellen elkaar, want Peter, onze jongste zoon wordt morgen twintig!
-
03 April 2014 - 18:49
Pylger Andrys:
Hoi Petra,
Lekker aan het genieten van je rustdag? Hoe gaat het met je teen?
Gefeliciteerd met de verjaardag van je zoon!
groetjes,
Andrys -
03 April 2014 - 20:56
Marianne Van Asbrouck:
Altijd een echt plezier je reisverslag te lezen. Ik hoop dat het snel beter met je tee, gaat. Veel plezier dan samen met alle pelgrims. Morgen, voor mij naar Limoges ! Groetjes.
-
03 April 2014 - 22:18
Alice:
Lieve Petra, ik lees je verslagen steeds. Heel fijn om te lezen. En wat goed dat je het dagelijks schrijven volhoudt!gefeliciteerd met Peter. Zondag is het mijn beurt. ( om jarig te zijn :)) -
03 April 2014 - 23:07
Klazien:
Dag Petra, gefeliciteerd met je zoon.
Ik lees je reisdagboek met veel plezier, wat beleef jij veel op je tocht!
Hopelijk gaat het met je kleine teentje snel beter nu die nagel je niet meer plaagt.
Petje af voor de afstanden die je dagelijks aflegt, super dat je dat doet.
Heb je vandaag weer lekker alleen gelopen?
Succes op je weg, je bent al heel ver gekomen, respect! -
05 April 2014 - 16:34
Tonny:
Ha Petra,
Toen ik gisteren het bedrag las wat je zou moeten betalen, dacht ik : dat is wel hééééél veel geld, zeg.
gelukkig maar dat je het verkeerd gelezen had. Ik zag onlangs een programma van showroom en daar waren 2 broers te gast die al duizenden kilometers hadden gewandeld, het lopen ging in een zeer rap tempo.
Het was leuk om te zien , Ze waren ook al eens naar Santiago gelopen en tijdens de wandelingen gingen ze steeds liederen zingen . Heel mooi, ze konden zo mee zingen in een van de kloosters waar jij missen hebt bijgewoond.
Gefeliciteerd nog met je zoon Peter. Beterschap met je teen.
Liefs Tonny
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
