Dag 77: Bazoches - Corbigny (25 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
06 April 2014 | Frankrijk, Corbigny
Vannacht heb ik weer een grens verlegd. Ik werd wakker omdat mijn kamergenoot het licht aan deed. Daarna ging hij plassen. Doordat de ruimte open is hoor en ruik ik alles. Ik moet ook nodig maar houd het op. Uiteindelijk is de nood zo hoog, dat ik ook maar ga; zo stil mogelijk.
's Nachts word ik geplaagd door nachtmerries. Eentje herinner ik me nog. Een van mijn kleine kinderen verdronk en ik stuurde de hond van Antoinette, mijn zusje, er op af. Die trok het kind aan de kant en ik beademde het totdat het begon te hoesten. Helemaal akelig word ik wakker.
Ik heb nog contact met Hilbrand, want Paul heeft mij geprobeerd te bellen. Hilbrand en hij hebben contact gehad.
Thuis gebeuren op dit moment bijzondere dingen. Het is goed dat ik er nu niet ben, zodat Hilbrand de ruimte heeft om "zijn camino te lopen".
Shigeru en ik ontbijten in het huis van de familie. We proberen een gesprek te hebben en mijn vertaal-app vertaalt zelfs in het Japans! Het komt over, Shigeru herhaalt het in het Engels. Ik vraag hem naar zijn reden om te wandelen. Hij vertelt dat deze route erg bekend is in Japan en hij heeft tijd nodig om na te denken. Hij denkt vooral aan zijn overleden ouders, tante en een vriend, maar ook aan zijn vrouw en kinderen.
Ik vertel nog dat ik de Japanse film heb gezien die bij ons bekend is met de titel: "Departures". Hij heeft de film ook gezien en hij vertelt dat het bij de begrafenis van zijn moeder precies zo ging zoals in de film.
We nemen afscheid, niet op z'n Frans, maar met beleefd handschudden. Ik moet de bus halen en Shigeru loopt vanaf hier verder. De bus zou half 10 moeten vertrekken, maar gaat pas een half uur later. Er waren problemen met de trein en de buschauffeur moest mee helpen.
Nadat ik vier euro heb betaald vangt de reis aan. Naast me zit een vrouw uit Parijs, die vertelt dat ze een huis heeft gekocht in Corbigny. Haar moeder komt hier oorspronkelijk vandaan en zo kan zij hier vaak komen.
In Bazoches stap ik uit de bus en stap het restaurant binnen dat gister dicht was. Ik drink koffie en krijg heet water mee voor in m'n thermoskan.
Dan pak ik de route weer op en kom direct op een mooi oud stenen pad dat steil omhoog gaat. Uiteindelijk heb ik, als ik rechts kijk, uitzicht over de weilanden op de heuvel van Vézelay met de basiliek.
Het pad gaat verder heuvel op, heuvel af. Het weer is goed, het is droog en er zijn wolken, maar het is wel warm. Dan komt de nachtmerrie van vannacht weer naar boven. Ik ben bang dat ik m'n kinderen vergeet, daarom had ik die nachtmerrie waarschijnlijk. Ik denk door en bedenk dat wanneer ik mijn kinderen vergeet, zij mij ook kunnen vergeten. Ik doe niet meer mee en mijn leven is uitgepoetst. Dat doe ik zelf, want ik ben weggegaan. Maar ik wil m'n kinderen niet vergeten en ik wil niet dat ze mij vergeten. Ik wil terug ... en ik wil verder... Ik kom er niet uit en moet enorm huilen, ondertussen stap ik door en door en door. En door het prachtige landschap ga ik heuvel op en heuvel af. Na een half uur ongeveer is het over. Mijn nieuwsgierigheid en bewondering voor al dat moois wat me voorgeschoteld wordt wint het en ik geniet weer van de omgeving.
Na vijf kilometer stop ik voor een korte pauze. Aan het einde van het dorp bij een groot kruis, drink ik warme chocolademelk en eet ik een yoghurttoetje.
De "plaatjes" worden steeds mooier. Er zijn veel weilanden met gras en koolzaad. Ook kom ik veel witte koeien tegen met kalfjes. Bij een moeder en een kalfje blijf ik staan. Het kalfje drinkt gulzig melk bij de moeder, ik geniet hiervan en denkt met weemoed terug aan de tijd dat m'n kinderen klein waren en ik ze zoogde. Wat waren dat bijzondere momenten, herinneringen om te koesteren.
Dan kom ik in de buurt van Le Chemin. Daar wordt een pelgrimsonderkomen verbouwd, waarvan de eigenaars Nederlands zijn. Zij hebben ook l'Esprit in Saint-Jean-Pied-de-Port. Er komen twee Nederlands uitziende mannen aan met een hond. We maken een praatje. Zij zijn vrijwilligers en helpen mee met de verbouwing. Ze vragen of ik de Hollandse vrouw ben die met Hubert uit Duitsland opliep. Hij was de eerste pelgrim daar.
Als ik verder loop, ga ik langs een huis met een schelp met de naam Heijboer. Een man en vrouw werken in de tuin en we maken een praatje. Het zijn Ad en Loes uit Den Haag. Ze nodigen me uit voor thee en voordat ik het weet krijg ik er heerlijk zelfgebakken brood bij met confiture van appel met citroen, gemaakt door de buurvrouw. Het zit hier heerlijk en Ad en Loes vinden het erg boeiend om te horen wat de reden is dat ik loop. Ad vertelt over de oude film: "Kramer vs. Kramer", die hij net gezien had. We hebben het erg gezellig, maar ik ga verder, want ik moet nog een flink stuk.
Ondertussen stuurt Hilbrand mij een berichtje met een foto. Hij is naar Grootegast, naar de doopdienst van Leon en Ryan, de kinderen van zijn broer Erik en Martine. Ik ben blij dat hij hier heen gegaan is.
's Middags viert Peter z'n verjaardag met de broers, en mijn familie. Hilbrand zoekt contact via FaceTime en al wandelend schijn ik op de tv thuis te zijn geweest. Ondertussen heb ik met iedereen een praatje gemaakt. Leuk om op de manier toch een beetje van de sfeer thuis te proeven. En wat fijn dat Peter z'n verjaardag gevierd wordt!
Helemaal blij wandel ik verder. Het is nog een flink stuk, verder dan ik had gedacht. De route loopt ook anders dan volgens de beschrijving. Ik was gewaarschuwd om een bepaald deel niet in te lopen, maar de Voie Historique de Vézelay loopt er niet langs. Wel een andere geel/blauwe route. Vorig jaar schijnt iemand z'n been gebroken te hebben, zo slecht is het pad...
En vijf kilometer voor Carbiny zie ik Michelle aan komen lopen. Ze komt uit een andere richting, ze loopt via googlemaps op haar tablet.
We begroeten elkaar hartelijk en ze vertelt dat ze erg last heeft van een opgezet rood been. Morgen loopt ze waarschijnlijk maar vijf kilometer. We nemen weer afscheid, want zij is bijna bij haar adresje en ik loop weer verder.
Uiteindelijk kom ik via het kerkhof aan in Carbigny en loop langs "La Fontaine de St. Agathe. Daarna zie ik de eerste bronzen schelp in de weg, het herkenningsteken van de Voie historique de Vézelay. Langs het centrum en over de brug kom ik uit op mijn slaapadres.
Het eten staat al klaar en nieuwsgierig wordt mij gevraagd naar de route. Ik laat de foto's zien en dan blijkt dat ik flink omgelopen heb, maar ik heb toch echt de bordjes goed gevolgd...
Het eten is heerlijk en daarna vertrek ik voor een heerlijke douche naar de kamer, die ik nu voor mezelf heb.
Het gaat goed met m'n kleine teen en ik heb zonder pijnstillers dit stuk kunnen lopen.
Ik merk dat ik het fijn vind om alleen te lopen. Ik kan dan pauze nemen wanneer ik wil, versnellen als het kan en vertragen als het wat moeizamer gaat. Ook kom ik meer aan mezelf toe. Emotioneel gezien is het nu ook weer goed.
De berichtjes helpen mij heel erg om door deze perioden te komen, dank jullie wel!
's Nachts word ik geplaagd door nachtmerries. Eentje herinner ik me nog. Een van mijn kleine kinderen verdronk en ik stuurde de hond van Antoinette, mijn zusje, er op af. Die trok het kind aan de kant en ik beademde het totdat het begon te hoesten. Helemaal akelig word ik wakker.
Ik heb nog contact met Hilbrand, want Paul heeft mij geprobeerd te bellen. Hilbrand en hij hebben contact gehad.
Thuis gebeuren op dit moment bijzondere dingen. Het is goed dat ik er nu niet ben, zodat Hilbrand de ruimte heeft om "zijn camino te lopen".
Shigeru en ik ontbijten in het huis van de familie. We proberen een gesprek te hebben en mijn vertaal-app vertaalt zelfs in het Japans! Het komt over, Shigeru herhaalt het in het Engels. Ik vraag hem naar zijn reden om te wandelen. Hij vertelt dat deze route erg bekend is in Japan en hij heeft tijd nodig om na te denken. Hij denkt vooral aan zijn overleden ouders, tante en een vriend, maar ook aan zijn vrouw en kinderen.
Ik vertel nog dat ik de Japanse film heb gezien die bij ons bekend is met de titel: "Departures". Hij heeft de film ook gezien en hij vertelt dat het bij de begrafenis van zijn moeder precies zo ging zoals in de film.
We nemen afscheid, niet op z'n Frans, maar met beleefd handschudden. Ik moet de bus halen en Shigeru loopt vanaf hier verder. De bus zou half 10 moeten vertrekken, maar gaat pas een half uur later. Er waren problemen met de trein en de buschauffeur moest mee helpen.
Nadat ik vier euro heb betaald vangt de reis aan. Naast me zit een vrouw uit Parijs, die vertelt dat ze een huis heeft gekocht in Corbigny. Haar moeder komt hier oorspronkelijk vandaan en zo kan zij hier vaak komen.
In Bazoches stap ik uit de bus en stap het restaurant binnen dat gister dicht was. Ik drink koffie en krijg heet water mee voor in m'n thermoskan.
Dan pak ik de route weer op en kom direct op een mooi oud stenen pad dat steil omhoog gaat. Uiteindelijk heb ik, als ik rechts kijk, uitzicht over de weilanden op de heuvel van Vézelay met de basiliek.
Het pad gaat verder heuvel op, heuvel af. Het weer is goed, het is droog en er zijn wolken, maar het is wel warm. Dan komt de nachtmerrie van vannacht weer naar boven. Ik ben bang dat ik m'n kinderen vergeet, daarom had ik die nachtmerrie waarschijnlijk. Ik denk door en bedenk dat wanneer ik mijn kinderen vergeet, zij mij ook kunnen vergeten. Ik doe niet meer mee en mijn leven is uitgepoetst. Dat doe ik zelf, want ik ben weggegaan. Maar ik wil m'n kinderen niet vergeten en ik wil niet dat ze mij vergeten. Ik wil terug ... en ik wil verder... Ik kom er niet uit en moet enorm huilen, ondertussen stap ik door en door en door. En door het prachtige landschap ga ik heuvel op en heuvel af. Na een half uur ongeveer is het over. Mijn nieuwsgierigheid en bewondering voor al dat moois wat me voorgeschoteld wordt wint het en ik geniet weer van de omgeving.
Na vijf kilometer stop ik voor een korte pauze. Aan het einde van het dorp bij een groot kruis, drink ik warme chocolademelk en eet ik een yoghurttoetje.
De "plaatjes" worden steeds mooier. Er zijn veel weilanden met gras en koolzaad. Ook kom ik veel witte koeien tegen met kalfjes. Bij een moeder en een kalfje blijf ik staan. Het kalfje drinkt gulzig melk bij de moeder, ik geniet hiervan en denkt met weemoed terug aan de tijd dat m'n kinderen klein waren en ik ze zoogde. Wat waren dat bijzondere momenten, herinneringen om te koesteren.
Dan kom ik in de buurt van Le Chemin. Daar wordt een pelgrimsonderkomen verbouwd, waarvan de eigenaars Nederlands zijn. Zij hebben ook l'Esprit in Saint-Jean-Pied-de-Port. Er komen twee Nederlands uitziende mannen aan met een hond. We maken een praatje. Zij zijn vrijwilligers en helpen mee met de verbouwing. Ze vragen of ik de Hollandse vrouw ben die met Hubert uit Duitsland opliep. Hij was de eerste pelgrim daar.
Als ik verder loop, ga ik langs een huis met een schelp met de naam Heijboer. Een man en vrouw werken in de tuin en we maken een praatje. Het zijn Ad en Loes uit Den Haag. Ze nodigen me uit voor thee en voordat ik het weet krijg ik er heerlijk zelfgebakken brood bij met confiture van appel met citroen, gemaakt door de buurvrouw. Het zit hier heerlijk en Ad en Loes vinden het erg boeiend om te horen wat de reden is dat ik loop. Ad vertelt over de oude film: "Kramer vs. Kramer", die hij net gezien had. We hebben het erg gezellig, maar ik ga verder, want ik moet nog een flink stuk.
Ondertussen stuurt Hilbrand mij een berichtje met een foto. Hij is naar Grootegast, naar de doopdienst van Leon en Ryan, de kinderen van zijn broer Erik en Martine. Ik ben blij dat hij hier heen gegaan is.
's Middags viert Peter z'n verjaardag met de broers, en mijn familie. Hilbrand zoekt contact via FaceTime en al wandelend schijn ik op de tv thuis te zijn geweest. Ondertussen heb ik met iedereen een praatje gemaakt. Leuk om op de manier toch een beetje van de sfeer thuis te proeven. En wat fijn dat Peter z'n verjaardag gevierd wordt!
Helemaal blij wandel ik verder. Het is nog een flink stuk, verder dan ik had gedacht. De route loopt ook anders dan volgens de beschrijving. Ik was gewaarschuwd om een bepaald deel niet in te lopen, maar de Voie Historique de Vézelay loopt er niet langs. Wel een andere geel/blauwe route. Vorig jaar schijnt iemand z'n been gebroken te hebben, zo slecht is het pad...
En vijf kilometer voor Carbiny zie ik Michelle aan komen lopen. Ze komt uit een andere richting, ze loopt via googlemaps op haar tablet.
We begroeten elkaar hartelijk en ze vertelt dat ze erg last heeft van een opgezet rood been. Morgen loopt ze waarschijnlijk maar vijf kilometer. We nemen weer afscheid, want zij is bijna bij haar adresje en ik loop weer verder.
Uiteindelijk kom ik via het kerkhof aan in Carbigny en loop langs "La Fontaine de St. Agathe. Daarna zie ik de eerste bronzen schelp in de weg, het herkenningsteken van de Voie historique de Vézelay. Langs het centrum en over de brug kom ik uit op mijn slaapadres.
Het eten staat al klaar en nieuwsgierig wordt mij gevraagd naar de route. Ik laat de foto's zien en dan blijkt dat ik flink omgelopen heb, maar ik heb toch echt de bordjes goed gevolgd...
Het eten is heerlijk en daarna vertrek ik voor een heerlijke douche naar de kamer, die ik nu voor mezelf heb.
Het gaat goed met m'n kleine teen en ik heb zonder pijnstillers dit stuk kunnen lopen.
Ik merk dat ik het fijn vind om alleen te lopen. Ik kan dan pauze nemen wanneer ik wil, versnellen als het kan en vertragen als het wat moeizamer gaat. Ook kom ik meer aan mezelf toe. Emotioneel gezien is het nu ook weer goed.
De berichtjes helpen mij heel erg om door deze perioden te komen, dank jullie wel!
-
06 April 2014 - 23:24
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Wat fijn om jouw even te zien. Wat zag je er goed uit!
We hebben een gezellige middag gehad. Hilbrand en Peter hebben goed voor ons gezorgd.
Lekker nog met elkaar gegeten. Net of jij erbij was maar dan anders.
Fijn dat je weer zo goed kunt lopen zonder pijn. Vannacht lekker slapen en morgen gezond weer op!
Do leave, oant moarn! -
07 April 2014 - 08:38
Martine:
Lieve Petra,
Superleuk dat Hilbrand er bij was!!! Je hebt wel wat gemist natuurlijk, maar PtW heeft foto's gemaakt en Til heeft gefilmd, dus je kunt het een keer terugzien!
Succes met lopen en alle andere dingen! En tot een volgende keer!
Liefs Martine en mannen. X -
07 April 2014 - 08:53
Baukje:
hoy love
goedemorgen,alweer een nieuwe week
mooi om te horen dat je lopen weer beter gaat,en die dromen Petra
er is eens een dokter die mij vertelde dat met dromen je hoofd weer plaats maakt
voor nieuwere dingen die je meemaakt
dus wat meer je droomd ,er meer ruimte komt voor wat anders
wat stuur je mooie fotos van het landschap,mooi die koolzaad velden
morgen typ ik wel wat meer moet nu mij aankleden de kapster komt oefenen
zij moet donderdag examen doen daar help ik haar mee
liefs dikke knuf van je tante baukje en rose haar hondsje
-
07 April 2014 - 12:51
Tineke:
Lievepetra,wat boeiendkun je toch schrijven. Ik geniet er echt van.wat jouw gevoelensbetreft het is zo herkenbaar én gewoon.een been daar en een been thuis.dat is toch normaal.
Die buitelingen van gevoelens zullen jeblijven vergezellen deze tocht. En dat is ook goed.
Goed dat het er uit komt en dan weer opgelucht verder gaan.als het echtniet meer gaat zul je de juiste keuze moeten maken.hier goed.baby groeit.we helpen en genieten dikke kus.
-
07 April 2014 - 20:42
Josefine:
Hoi Petra
Moeilijk he als je zo in tweestrijd bent met jezelf en het thuisfront.
Houd de moed erin!! Je doet het hartstikke goed!
En je beleeft zoveel mooie avonturen.
Volgens mij heb je in Le Chemin Hans en Addy ontmoet, Hans is die lange met de baard.
Van hem is ook het hondje.
Je hebt de nieuwe herberg niet van dichtbij gezien?
Misschien kun je er na de camino eens terugkomen samen met Hilbrand.
Kijk na je camino maar eens op de website. Nouja genoeg reclame ;-)
Ik vond het gewoon heel leuk om dat te lezen dat je ze gezien had!!
Bon camino Petra, ik denk aan je.
Lieve groet Josefine -
07 April 2014 - 22:08
Marianne Van Asbrouck:
LIve Petra,
Ik lees je verslag vanavond als ik terug ben van Limoges met een heerlijk week-end met Thmoas, zijn vriendin en mijn franse vriendin. Het is leuk dat het voor jou zo goed verder gaat. Ik veronderstel dat het ook voor jou goed alleen gaat. Zo is het ook voor thomas als hij loopt. Hij is vanavond in La Coquille. Wij hebben hem zo in Aixe sur vienne dezemorgen gelaat en hebben ongeveer meer als 700 km gereden om thuis weer te zijn. En ondertussen was hij te voet in La Ciquille aangekomen !!! zo veel moed voor jou lieve Petra ! en nog alles goed.
Marianne -
07 April 2014 - 22:35
Alice:
Lieve Petra, jezelf tegenkomen lijkt zo'n cliché uitspraak. Maar toch. Ik lees het in je verslagen. Een sterke Petra. Een inventieve Petra. Een stoere Petra. Een Petra die het te kwaad heeft. Die thuis mist en zich de vraag stelt: zullen ze mij missen? De twijfel slaat toe.
Maar dan is er weer het vertrouwen in deze reis. Deze voettocht. En moedig stap je voort en kijk je op en om je heen. En je ziet het moois! Een goed vervolg gewenst!! -
07 April 2014 - 23:01
Nanny Nooitgedagt-Marquenie:
Hoi Petra,
Wij zijn na vijf weken Loiredal weer terug in het zonnige zuiden. Ik geniet van je reisverslag en heb bewondering voor je prestatie. Leuke mensen die Fransen hè! Wij wonen inmiddels al zestien jaar tussen die levensgenieters en zullen denk ik nooit meer aan het Nederlandse leven kunnen wennen.
Geniet nog van je tocht, ik blijf je volgen en als je redelijk in de buurt komt zal ik me misschien nog eens melden. Wie weet!
Bon courage, Bisous
Nanny
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
