Dag 82: Nevers - Saint Parize-le-Chatel (19 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
11 April 2014 | Frankrijk, Saint-Parize-le-Châtel
Vanmorgen kan ik op m'n gemak opstaan en ontbijten. Ik laat een "donativo" achter en ik bedank Xavier & Martine Barnaud voor deze mooie plek. Dit adres is een echte aanrader voor pelgrims! Het is een kilometer van het centrum van de stad, terwijl het hier heerlijk rustig is en je je eigen gang kan gaan.
Ik wandel een stukje langs de Loire terug en volg de route verder.
Ik verlaat de drukke weg en kom op een rustiger landweg uit.
Dan komt de razende reporter voorbij in een blitse auto en stopt aan de andere kant van de weg vlak voor Challuy, waar de fietsers over oude wegen naar rechts afslaan om langs een zijtak van de Loire verder te fietsen. De man identificeert zich met zijn pas. Ik lees dat hij Erik Basset heet en voor het "Journaal du Centre" in Nevers werkt. Hij wil mij graag interviewen als ik dat goed vind en maakt ook een actiefoto. Ander verkeer moet maar even wachten... Dus binnenkort leest heel Nevers over deze Hollandse dame...
Bij het water ga ik in de berm met bloemetjes zitten en heb uitzicht op de spoorbrug, waar regelmatig een trein overheen dendert. Het zit hier heerlijk en ik merk dat ik nog best moe ben. Ik moet mezelf oppeppen om weer te gaan lopen.
Onderweg loop ik langs een weiland met witte runderen, daar zijn er veel van in deze streek. Koeien, kalveren en een stier. De stier en een koe staan buiten het groepje te minnekozen. Ik heb dat nog nooit gezien bij runderen. Een kalfje bespringt de koe en wordt weggejaagd door de stier, die vervolgens verder gaat met minnekozen. De koe loopt langzame rondjes, de staart gaat opzij, maar de stier blijft kopjes geven en de flanken likken van de koe. Dan draait de koe zich om en bespringt de stier! Alsof ze wil zeggen, "zo moet het, schiet es op!" De stier blijft de koe paaien en de anderen kijken toe. Ik loop maar weer verder, dit voorspel kan nog wel even duren vermoed ik.
Verderop neem ik weer een pauze. Ik heb nog geen tien kilometer gelopen en het voelt alsof ik lood in m'n schoenen heb. Ik eet en drink wat en dan komt daar een pelgrim aangelopen. Het is Nico de Fretes uit Katwijk aan den Rijn. We kletsen wat. Hij heeft ook een nacht bij Rudy geslapen en gaat nu een dorpje verderop slapen.
Nico loopt weer verder en ik pak m'n spullen. Nog tien kilometer lopen...
M'n schoenen voelen niet goed, het is alsof de zool schuift en alsof er steentjes onder komen. Ik zie dat de zool alweer glad is op cruciale punten. Het is natuurlijk ook niet de originele zool en ik heb veel over asfalt en Romeinse paden gelopen, dat wil zeggen: zand met stenen paden gelopen, daar slijt de boel wel van.
Ik bedenk een plannetje en vraag Rudy wanneer zijn kennissen, Tom en Loes Hommel naar La Croix gaan. Daar is een refuge heb ik begrepen waar zij gaan assisteren. De kennissen gaan morgenvroeg weg vanuit Brabant. Van Herqua sport in Hoogeveen krijg ik alle medewerking. Er wordt opgezocht wat de kenmerken van mijn schoenen zijn en deze worden doorgegeven via whatsapp aan mij. Rudy geeft een adresje door van Schoenmode Borremans in Hoogerheide.
Hilbrand regelt dat zij de schoenen naar Tom en Loes in Ossendrecht brengen. Lia, de vrouw van Rudy wilde de schoenen zelfs wel brengen, maar toen ze bij de schoenenzaak was, waren de schoenen al onderweg naar Tom en Loes!
Over twee dagen kan ik m'n nieuwe schoenen begroeten. La Croix ligt ongeveer veertig kilometer van waar ik nu ben.
Het is ontzettend warm en ik ben erg moe, maar ook blij dat dit zo goed gelukt is! Ik wandel door en kom door een dorpje met een prachtig kasteeltje. Daarna over een snelweg en via bordjes met "Abbe Pierre" erop en blauw met een geel zonnetje loop ik verder. Goh, denk ik, misschien is daar wel een abdij of zo speciaal voor pelgrims, want blauw met geel is de kleur van de Jacobswegen. Dan zie ik dat de weg naar een vuilnisstortplaats leidt...
Langs een Romeinse weg maak ik een klimmetje omhoog en heb weer een prachtig uitzicht op een weiland met zwart/ witte koeien: het lijkt warempel Friesland wel.
Met een bochtje kom ik door een stukje bos en dat is heerlijk koel. Na het bos zijn aan beide kanten koolzaadvelden. En rechts zie ik een grote poort. Ik kom uit in een gehuchtje voor
Saint Parize-le-Chatel. Daar zie ik opeens wel vijf rupsen aan elkaar als in een polonaise voorbij komen. Het zullen wel de gevreesde processierupsen zijn. Het is een mooi gezicht. Na nog een paar honderd meter doorstappen zie ik een huis met een prachtige Jacobsschelp: mijn logeeradresje.
Yves, de eigenaar laat me binnen en verontschuldigd zich voor de troep. Hij verbouwt zijn huis. De keuken is gesloopt. En toch mag ik daar logeren en mee-eten. Hij zegt iets over nog een pelgrim en brengt me naar de slaapkamer. Uit een andere kamer hoor ik roepen: "Ik ben er ook hoor!" Nico blijkt hier ook belandt te zijn. Hij liep door en dacht hier een hotel te vinden, maar die was gesloten. Hij mocht ook op dit adres slapen bij Yves & Francoise en zoon Thomas van veertien.
We eten omstreeks acht uur met het gezin. Zij gaan in etappes naar Santiago op de fiets. Dit jaar niet vanwege de verbouwing. De hond komt er ook bij, gevonden op de camino en meegenomen in de jas. Hij is genoemd naar de vind plek: Camino en krijgt veel liefde en aandacht.
We eten zelfgemaakte soep, een heerlijk linzengerecht met sla en appelcompote (zonder suiker) met kaasjes. Een eenvoudige maaltijd noemen ze dat...
Nico en ik doen de afwas af met een teiltje op tafel, net als op de camping. Yves en Francoise vinden dat zo leuk dat ze ons op de foto zetten. We krijgen nog een prachtige zelfgemaakte stempel, die net als de schelp door een zwager is gemaakt en Francoise regelt mijn overnachtingsplek voor morgen.
Moe, maar voldaan ga ik slapen.
Ik wandel een stukje langs de Loire terug en volg de route verder.
Ik verlaat de drukke weg en kom op een rustiger landweg uit.
Dan komt de razende reporter voorbij in een blitse auto en stopt aan de andere kant van de weg vlak voor Challuy, waar de fietsers over oude wegen naar rechts afslaan om langs een zijtak van de Loire verder te fietsen. De man identificeert zich met zijn pas. Ik lees dat hij Erik Basset heet en voor het "Journaal du Centre" in Nevers werkt. Hij wil mij graag interviewen als ik dat goed vind en maakt ook een actiefoto. Ander verkeer moet maar even wachten... Dus binnenkort leest heel Nevers over deze Hollandse dame...
Bij het water ga ik in de berm met bloemetjes zitten en heb uitzicht op de spoorbrug, waar regelmatig een trein overheen dendert. Het zit hier heerlijk en ik merk dat ik nog best moe ben. Ik moet mezelf oppeppen om weer te gaan lopen.
Onderweg loop ik langs een weiland met witte runderen, daar zijn er veel van in deze streek. Koeien, kalveren en een stier. De stier en een koe staan buiten het groepje te minnekozen. Ik heb dat nog nooit gezien bij runderen. Een kalfje bespringt de koe en wordt weggejaagd door de stier, die vervolgens verder gaat met minnekozen. De koe loopt langzame rondjes, de staart gaat opzij, maar de stier blijft kopjes geven en de flanken likken van de koe. Dan draait de koe zich om en bespringt de stier! Alsof ze wil zeggen, "zo moet het, schiet es op!" De stier blijft de koe paaien en de anderen kijken toe. Ik loop maar weer verder, dit voorspel kan nog wel even duren vermoed ik.
Verderop neem ik weer een pauze. Ik heb nog geen tien kilometer gelopen en het voelt alsof ik lood in m'n schoenen heb. Ik eet en drink wat en dan komt daar een pelgrim aangelopen. Het is Nico de Fretes uit Katwijk aan den Rijn. We kletsen wat. Hij heeft ook een nacht bij Rudy geslapen en gaat nu een dorpje verderop slapen.
Nico loopt weer verder en ik pak m'n spullen. Nog tien kilometer lopen...
M'n schoenen voelen niet goed, het is alsof de zool schuift en alsof er steentjes onder komen. Ik zie dat de zool alweer glad is op cruciale punten. Het is natuurlijk ook niet de originele zool en ik heb veel over asfalt en Romeinse paden gelopen, dat wil zeggen: zand met stenen paden gelopen, daar slijt de boel wel van.
Ik bedenk een plannetje en vraag Rudy wanneer zijn kennissen, Tom en Loes Hommel naar La Croix gaan. Daar is een refuge heb ik begrepen waar zij gaan assisteren. De kennissen gaan morgenvroeg weg vanuit Brabant. Van Herqua sport in Hoogeveen krijg ik alle medewerking. Er wordt opgezocht wat de kenmerken van mijn schoenen zijn en deze worden doorgegeven via whatsapp aan mij. Rudy geeft een adresje door van Schoenmode Borremans in Hoogerheide.
Hilbrand regelt dat zij de schoenen naar Tom en Loes in Ossendrecht brengen. Lia, de vrouw van Rudy wilde de schoenen zelfs wel brengen, maar toen ze bij de schoenenzaak was, waren de schoenen al onderweg naar Tom en Loes!
Over twee dagen kan ik m'n nieuwe schoenen begroeten. La Croix ligt ongeveer veertig kilometer van waar ik nu ben.
Het is ontzettend warm en ik ben erg moe, maar ook blij dat dit zo goed gelukt is! Ik wandel door en kom door een dorpje met een prachtig kasteeltje. Daarna over een snelweg en via bordjes met "Abbe Pierre" erop en blauw met een geel zonnetje loop ik verder. Goh, denk ik, misschien is daar wel een abdij of zo speciaal voor pelgrims, want blauw met geel is de kleur van de Jacobswegen. Dan zie ik dat de weg naar een vuilnisstortplaats leidt...
Langs een Romeinse weg maak ik een klimmetje omhoog en heb weer een prachtig uitzicht op een weiland met zwart/ witte koeien: het lijkt warempel Friesland wel.
Met een bochtje kom ik door een stukje bos en dat is heerlijk koel. Na het bos zijn aan beide kanten koolzaadvelden. En rechts zie ik een grote poort. Ik kom uit in een gehuchtje voor
Saint Parize-le-Chatel. Daar zie ik opeens wel vijf rupsen aan elkaar als in een polonaise voorbij komen. Het zullen wel de gevreesde processierupsen zijn. Het is een mooi gezicht. Na nog een paar honderd meter doorstappen zie ik een huis met een prachtige Jacobsschelp: mijn logeeradresje.
Yves, de eigenaar laat me binnen en verontschuldigd zich voor de troep. Hij verbouwt zijn huis. De keuken is gesloopt. En toch mag ik daar logeren en mee-eten. Hij zegt iets over nog een pelgrim en brengt me naar de slaapkamer. Uit een andere kamer hoor ik roepen: "Ik ben er ook hoor!" Nico blijkt hier ook belandt te zijn. Hij liep door en dacht hier een hotel te vinden, maar die was gesloten. Hij mocht ook op dit adres slapen bij Yves & Francoise en zoon Thomas van veertien.
We eten omstreeks acht uur met het gezin. Zij gaan in etappes naar Santiago op de fiets. Dit jaar niet vanwege de verbouwing. De hond komt er ook bij, gevonden op de camino en meegenomen in de jas. Hij is genoemd naar de vind plek: Camino en krijgt veel liefde en aandacht.
We eten zelfgemaakte soep, een heerlijk linzengerecht met sla en appelcompote (zonder suiker) met kaasjes. Een eenvoudige maaltijd noemen ze dat...
Nico en ik doen de afwas af met een teiltje op tafel, net als op de camping. Yves en Francoise vinden dat zo leuk dat ze ons op de foto zetten. We krijgen nog een prachtige zelfgemaakte stempel, die net als de schelp door een zwager is gemaakt en Francoise regelt mijn overnachtingsplek voor morgen.
Moe, maar voldaan ga ik slapen.
-
11 April 2014 - 23:48
Elisabeth:
Wat een heerlijk verhaal weer Petra!
lieve groet,
Elisabeth -
12 April 2014 - 00:29
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Wat heb je dat weer goed geregeld. Ik hoop dat de nieuwe schoenen je weer 1.000 km verderop brengen. Mooie foto's! Fijn dat jouw slaapadresje voor morgen alweer geregeld is.
Oant moarn! Do leave, mam -
12 April 2014 - 08:25
Margreet Marquenie.:
Hoi Petra.
Straks word je nog beroemd in Frankrijk.
fijn dat je straks nieuwe schoenen krijg dan kun je
er weer tegen.
En wat heb je toch leuke foto 's
Ken jij Trijntje winter nog daar ga ik binnen kort heen
en dan zal ik vertellen dat je deze tocht aan het maken ben.
Ik zal haar ook de verhaaltjes laten lezen.
Nu dit was het weer
groetjes Margreet. -
12 April 2014 - 17:13
Pylger Andrys:
Hoi Petra,
Toch leuk om zo even contact te hebben een pelgrim-on-the-road!
Groetjes, Andrys
-
12 April 2014 - 23:55
Tineke:
Wat een verhaalzegmet die Eric basset.de reporter.probeer de krant met het artikel te krijgen. Leuk voor je documentatie. Ik zie daar ook boterbloemen aan de kant staan.maar hier dan:
Alles bloeit volop. Pinkster en boterbloemen.veelis alweer uitgebloeid omdat we al warme
Dagen hebben gehad. Jouw route begint behoorlijk druk te worden hè.ik begin je wel te missen hoor. Daarom is het fijn elke avond je verslag te lezen. Lieve groet .ll -
13 April 2014 - 23:11
Baukje:
hoy Petra
voor ik ga slapen nog even naar frankrijk
alles goed vandaag of had je een rustdag
ik was vanmorgen naar een dienst in het leger des heils
de majoor dat is dus de voorganger begon zijn preek met
ik heb een neef die heeft vorig jaar samen met zijn vrouw,gelopen van st jacob in friesland naar Santiago de Compostella na afloop moest ik het fijne hier van weten natuurlijk
ik moest daarna steeds aan jou denken ,we moesten een gebed doen voor degene waar we
op het moment aan dachten,ik heb het dus voor jou gedaan,
lieverd ik hoop dat je beter kan lopen op je nieuwe schoenen
morgenvroeg kijk ik als ik wakker wordt naar je nieuwe bericht
lekker slapen tot morgen ,knuffel van tante baukje en rose
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
