Dag 87: Bouzais - Bouzais (0 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
16 April 2014 | Frankrijk, Bouzais
Vandaag is Simon jarig, onze tweede zoon is vandaag 28 jaar geworden. Helaas kan hij er niet echt van genieten, want hij heeft vanavond een toets...
Vandaag heb ik een rustdag, maar is het wel een rustdag? Om half zeven ging de wekker: niet die van mij maar die van Günter. Hij heeft echter hetzelfde wekkertoontje als ik. Met veel geritsel en gefoeter vertrekt hij en probeer ik nog even te slapen. De gastvrouw vertrekt vandaag ook, het is wisseling van de wacht, zij slaat aan het poetsen en rammelt met potten en pannen.
Ik stap uiteindelijk om half negen uit bed en mag m'n eigen ontbijt klaarmaken.
Vrij vlot komt de wissel: een zeer aanwezige meneer met witte baard. Ik herken hem van een foto in ons slaapvertrek waar hij als bijna authentieke pelgrim is uitgedost, inclusief pelgrimsstaf.
Het is een drukte van belang, zo'n overdracht... Als de gastvrouw eindelijk is vertrokken, ga ik m'n voeten binnen verzorgen. Buiten is het niet meer uit te houden in de zon en op het asfalt; voor de refuge loopt een weggetje. De nagels worden geknipt en de blaar en de voeten verzorgd.
Dan wordt het eten alweer klaargemaakt voor tussen de middag. We eten de restjes van gister en een heerlijke verse sla. Onder het eten raken we "in gesprek" met elkaar. De Fransman weigert Engels te praten, omdat de Engelsen zijn dorp hebben verwoest. Hij laat me foto's zien waarin hij is gekleed als tempelier, wel erg mooi hoor. Hij belooft me vanavond toe te zullen spreken met zijn gewaad aan. Ik ben benieuwd... gelukkig ben ik wel wat gewend en ik houd wel van verkleedpartijtjes en ook wel van ceremonieel vertoon.
Na het eten mag ik even slapen, maar om drie uur moet ik mee naar de supermarkt. Ik mag niet alleen in de refuge blijven. Ik slaap heerlijk en om even voor drieën sta ik paraat. Meneer is van plan om indruk te maken, hij wil een lekkere maaltijd bereiden en geeft mij de keuze: we eten "boeuf bourgognon". Daar heb ik nog goede herinneringen aan. Ik koop een appelgroene kaars en paaseitjes voor op tafel. Geen paasbrunch thuis dit jaar...
Ik wil vast starten met mijn verslag, maar er is veel kabaal buiten. De buurkinderen hebben een mini-quad en laten de motor constant stationair lopen voor de deur. Papa komt erbij en vindt het ook prachtig en laat horen hoeveel geluid er wel niet uit dat ding komt. Het piept en draait in m'n oren. Ik wandel het bruggetje over en ga op het gras bij het kerkhof zitten, naast de schapen en de lammetjes. Zo van deze afstand is het prima. Hoe kan ik straks ooit weer thuis wennen, waar de ambulances soms ieder uur met loeiende sirenes voorbij komen?
Gister heb ik niet opgeschreven wat mij onderweg bezighield, terwijl het wel belangrijke gedachten waren. Ik merk dat ik nu tijd en ruimte heb om onafgemaakte zaken te overdenken en af te ronden op een manier die goed voelt. In het leven van alledag is daar vaak geen tijd voor. Het is zo fijn om alle losse eindjes af te maken.
Dit is mijn rustdag... Ik vind rust bij een kerkhof, een vredige plek waar ik vroeger uit angst met een wijde boog omheen ging.
Vandaag heb ik een rustdag, maar is het wel een rustdag? Om half zeven ging de wekker: niet die van mij maar die van Günter. Hij heeft echter hetzelfde wekkertoontje als ik. Met veel geritsel en gefoeter vertrekt hij en probeer ik nog even te slapen. De gastvrouw vertrekt vandaag ook, het is wisseling van de wacht, zij slaat aan het poetsen en rammelt met potten en pannen.
Ik stap uiteindelijk om half negen uit bed en mag m'n eigen ontbijt klaarmaken.
Vrij vlot komt de wissel: een zeer aanwezige meneer met witte baard. Ik herken hem van een foto in ons slaapvertrek waar hij als bijna authentieke pelgrim is uitgedost, inclusief pelgrimsstaf.
Het is een drukte van belang, zo'n overdracht... Als de gastvrouw eindelijk is vertrokken, ga ik m'n voeten binnen verzorgen. Buiten is het niet meer uit te houden in de zon en op het asfalt; voor de refuge loopt een weggetje. De nagels worden geknipt en de blaar en de voeten verzorgd.
Dan wordt het eten alweer klaargemaakt voor tussen de middag. We eten de restjes van gister en een heerlijke verse sla. Onder het eten raken we "in gesprek" met elkaar. De Fransman weigert Engels te praten, omdat de Engelsen zijn dorp hebben verwoest. Hij laat me foto's zien waarin hij is gekleed als tempelier, wel erg mooi hoor. Hij belooft me vanavond toe te zullen spreken met zijn gewaad aan. Ik ben benieuwd... gelukkig ben ik wel wat gewend en ik houd wel van verkleedpartijtjes en ook wel van ceremonieel vertoon.
Na het eten mag ik even slapen, maar om drie uur moet ik mee naar de supermarkt. Ik mag niet alleen in de refuge blijven. Ik slaap heerlijk en om even voor drieën sta ik paraat. Meneer is van plan om indruk te maken, hij wil een lekkere maaltijd bereiden en geeft mij de keuze: we eten "boeuf bourgognon". Daar heb ik nog goede herinneringen aan. Ik koop een appelgroene kaars en paaseitjes voor op tafel. Geen paasbrunch thuis dit jaar...
Ik wil vast starten met mijn verslag, maar er is veel kabaal buiten. De buurkinderen hebben een mini-quad en laten de motor constant stationair lopen voor de deur. Papa komt erbij en vindt het ook prachtig en laat horen hoeveel geluid er wel niet uit dat ding komt. Het piept en draait in m'n oren. Ik wandel het bruggetje over en ga op het gras bij het kerkhof zitten, naast de schapen en de lammetjes. Zo van deze afstand is het prima. Hoe kan ik straks ooit weer thuis wennen, waar de ambulances soms ieder uur met loeiende sirenes voorbij komen?
Gister heb ik niet opgeschreven wat mij onderweg bezighield, terwijl het wel belangrijke gedachten waren. Ik merk dat ik nu tijd en ruimte heb om onafgemaakte zaken te overdenken en af te ronden op een manier die goed voelt. In het leven van alledag is daar vaak geen tijd voor. Het is zo fijn om alle losse eindjes af te maken.
Dit is mijn rustdag... Ik vind rust bij een kerkhof, een vredige plek waar ik vroeger uit angst met een wijde boog omheen ging.
-
16 April 2014 - 21:19
Marian:
Heerlijk Petra dat je voelt hoe goed de camino je doet. Gefeliciteerd met je zoon. IK ben benieuwd hoe je verwend wordt door de 'tempelier en vol verwachting klopt mijn hart voor de foto's. Fijne dag morgen en slaap lekker voor straks. Groetjes
Marian -
17 April 2014 - 00:14
Minke Geurts:
Lieve Petra,
Niet wat je noemt een echte rustdag. Ik hoop dat je een goede nacht hebt. Morgen er weer fris tegenaan? In ieder geval wens ik je een goede dag toe. Do leave, oant moarn! mam
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
