Dag 89: Le Châtelet - Neret (17 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
18 April 2014 | Frankrijk, Néret
Gister had ik een hele fijne dag. De zon scheen, soms was het wel erg warm en was een boom die schaduw gaf erg welkom. Ik had me voorgenomen om naar Le Châtelet te lopen en dat was 23 km. Als ik voorzichtig liep, op tijd rust nam en goed naar de signalen van m'n lichaam zou luisteren dan moest dat haalbaar zijn vond ik.
Gisteravond had Noel heerlijk gekookt. Hij had een zelfgemaakte drank volgens een eeuwenoud recept op basis van wijn en allerlei kruiden meegenomen. Het was heerlijk en maakte me erg warm. Het eten was echt erg lekker met een verse sla op een leuke manier opgediend en het toetje was ook nog zelfgemaakt.
Na het eten vertrok ik al vlot naar bed, moe van de dag en loom van het eten en de wijn.
's Nachts werd ik hoestend wakker met prikkende ogen. Het stonk naar sigarettenrook. Ik ging naar de wc en daar was het 't ergst. Ik heb m'n "puf" gebruikt en een anti-histaminetablet genomen en kon daarna weer slapen.
Bij het opstaan vroeg Noel of ik goed geslapen had en ik meldde dit toch maar. Hij bleek 's nachts op de wc gerookt te hebben. Het speet hem dat ik er wakker van geworden was.
Ik vertrok om acht uur na een heerlijk ontbijt. Noel heeft mij geen show gegeven, waarschijnlijk heeft hij zich bedacht. Hij was niet gekleed als tempelier, legde hij me uit, maar als iemand behorend bij de Orde van Sint Jan. Ik zocht dat op en hij legde uit dat hij geen lid was, omdat de orde racistisch was. Tempeliers hebben witte capes en de Orde van Sint Jan zwarte.
Ik heb het gezellig gehad bij Noel, wel een bijzondere man en bij het afscheid zwaaide hij me uit.
De eerste uren liep ik zonder problemen en omstreeks half twaalf kwam ik aan in het eerste dorp. Daar was een restaurant waar alleen een menu of plat du jour te krijgen was. In Frankrijk eet men twee keer warm: tussen de middag en 's avonds. Ik besloot dan maar een plat du jour te nemen voor een tientje. Ik kreeg een biefstuk met sla en stokbrood en nog een verse vruchtenbowl na, een kleine maaltijd volgens de chef. Het was voor mij genoeg!
Hierna kon ik weer met frisse moed verder. De eerste veertien kilometer zat er op, ik hoefde nog maar negen. Het was wel erg warm en ik liep op een weg door de weilanden met aan weerszijden heggetjes die de wind tegenhielden, voor zover die er was.
Bij een grote plas besloot ik te genieten van de schaduw. Daar heb ik heerlijk in de berm gezeten. Het was zo vredig en mooi...
Ik bedacht dat ik alles in mijn leven waar ik nog moeite mee heb op te gaan ruimen. Gister en eergisteren was dat al begonnen en nu kwam ook iets naar boven.
Mijn zus wil geen contact meer met de familie. Ik vind dat best moeilijk om te begrijpen, omdat ik anders in elkaar steek, maar respecteer haar keuze.
Kortgeleden hoorde ik van m'n moeder dat m'n zus een keer foto's heeft meegenomen van m'n vader. En ik wil heel graag kopieën van die foto's. Ik ben bezig met het maken van een boek over zijn leven. Ik heb hem niet gekend, want ik was pas een jaar toen hij overleed. Maar sinds enkele jaren is het mijn grote wens om de man, die mijn vader was, te leren kennen. Dit is al heel goed gelukt, dankzij allemaal lieve mensen die enthousiast over hem vertellen.
Gistermiddag trok ik de stoute schoenen aan en vond contactgegevens van m'n zus en stuurde haar een berichtje. Bijna onmiddellijk kreeg ik een reactie terug die mij erg overstuur maakte. M'n zus vond dat ik eerder had moeten bedenken dat ik de foto's wilde hebben...
Ik begrijp de reactie niet en ik snap ook niet dat iemand zo'n verzoek kan weigeren. Ik voel me machteloos... Ik ben nog wel drie kwartier bij het water blijven zitten. Ik kwam er niet uit en ben met lood in m'n schoenen verder gaan lopen.
De laatste vijf kilometer gingen erg moeizaam. Uiteindelijk kwam ik om half zeven aan in het hotel, verder was er volgens mijn boekje en Noel geen plek.
Ik heb gelukkig nog een goed gesprek kunnen hebben met m’n andere zus(je). Maar ik had geen puf meer om een verslag te schrijven.
Na een goede nachtrust heb ik ontbeten met m'n medepelgrims. Ze zijn helemaal ingesteld op elkaar en ik ben echt een buitenstaander. Zij vertrekken samen, moeten meer dan dertig kilometer lopen, en ik vertrek alleen.
Na een klimmetje zie ik in de verte een andere pelgrim. Als ik dichterbij kom, blijkt het Leen te zijn die ik in Troyes heb getroffen. Ik snap er niks van want ze liep ver voor me, dacht ik. Dan zie ik dat haar arm in het gips zit. Leen legt uit hoe dat komt. Op 1 april, en dat is geen grap vertelt ze, stond er een stier op het pad. Ze durfde er niet langs te lopen en ging omlopen. Daar was echter een grommende hond. Ze benaderde de hond zoals ze geleerd had: niet aankijken en zijdelings benaderen. Het stenen pad liep alleen stijl naar beneden. Ze struikelde over een steen en viel op haar hand. Ze viel flauw door de pijn en de baas van de hond had in paniek "de pompiers" gebeld, die haar met loeiende sirene ophaalde. Ze had haar middenhandsbeentje gebroken boven de pink en moest verplicht een aantal dagen rusten. Nu loopt ze kortere afstanden in een erg rustig tempo. We besluiten samen op te lopen. Ook nu eten we tussen de middag warm. Waar we straks slapen kunnen we niks kopen en er is geen warm eten. We kopen stokbrood en brioche (zoet melkbrood) bij de bakker voor vanavond.
We zijn om half vier al in Neret en kunnen de gastvrouw pas om vijf uur bellen. Om half zes haalt ze ons op en rijdt ons naar haar huis, een boerderij. De koeienstal is omgebouwd tot een soort refuge. Het is er erg koud, maar als de verwarming aangaat warmt het gelukkig snel op.
Als de gastvrouw ons alles uitlegt horen we loeiende koeien. Ze reageren op haar stemt zegt de gastvrouw. Door de ramen, op nog geen meter afstand, zien we de koeien buiten samen gegroepeerd naar ons kijken en loeien.
Er zijn lakens en dekens en zelfs handdoeken en dat is best luxe voor een pelgrimsonderkomen.
We eten heerlijk van het brood en ik heb nog een instant soepje voor ons beiden.
Morgen lopen we samen naar La Chatre en slapen daar in de refuge van de pastorie.
Gisteravond had Noel heerlijk gekookt. Hij had een zelfgemaakte drank volgens een eeuwenoud recept op basis van wijn en allerlei kruiden meegenomen. Het was heerlijk en maakte me erg warm. Het eten was echt erg lekker met een verse sla op een leuke manier opgediend en het toetje was ook nog zelfgemaakt.
Na het eten vertrok ik al vlot naar bed, moe van de dag en loom van het eten en de wijn.
's Nachts werd ik hoestend wakker met prikkende ogen. Het stonk naar sigarettenrook. Ik ging naar de wc en daar was het 't ergst. Ik heb m'n "puf" gebruikt en een anti-histaminetablet genomen en kon daarna weer slapen.
Bij het opstaan vroeg Noel of ik goed geslapen had en ik meldde dit toch maar. Hij bleek 's nachts op de wc gerookt te hebben. Het speet hem dat ik er wakker van geworden was.
Ik vertrok om acht uur na een heerlijk ontbijt. Noel heeft mij geen show gegeven, waarschijnlijk heeft hij zich bedacht. Hij was niet gekleed als tempelier, legde hij me uit, maar als iemand behorend bij de Orde van Sint Jan. Ik zocht dat op en hij legde uit dat hij geen lid was, omdat de orde racistisch was. Tempeliers hebben witte capes en de Orde van Sint Jan zwarte.
Ik heb het gezellig gehad bij Noel, wel een bijzondere man en bij het afscheid zwaaide hij me uit.
De eerste uren liep ik zonder problemen en omstreeks half twaalf kwam ik aan in het eerste dorp. Daar was een restaurant waar alleen een menu of plat du jour te krijgen was. In Frankrijk eet men twee keer warm: tussen de middag en 's avonds. Ik besloot dan maar een plat du jour te nemen voor een tientje. Ik kreeg een biefstuk met sla en stokbrood en nog een verse vruchtenbowl na, een kleine maaltijd volgens de chef. Het was voor mij genoeg!
Hierna kon ik weer met frisse moed verder. De eerste veertien kilometer zat er op, ik hoefde nog maar negen. Het was wel erg warm en ik liep op een weg door de weilanden met aan weerszijden heggetjes die de wind tegenhielden, voor zover die er was.
Bij een grote plas besloot ik te genieten van de schaduw. Daar heb ik heerlijk in de berm gezeten. Het was zo vredig en mooi...
Ik bedacht dat ik alles in mijn leven waar ik nog moeite mee heb op te gaan ruimen. Gister en eergisteren was dat al begonnen en nu kwam ook iets naar boven.
Mijn zus wil geen contact meer met de familie. Ik vind dat best moeilijk om te begrijpen, omdat ik anders in elkaar steek, maar respecteer haar keuze.
Kortgeleden hoorde ik van m'n moeder dat m'n zus een keer foto's heeft meegenomen van m'n vader. En ik wil heel graag kopieën van die foto's. Ik ben bezig met het maken van een boek over zijn leven. Ik heb hem niet gekend, want ik was pas een jaar toen hij overleed. Maar sinds enkele jaren is het mijn grote wens om de man, die mijn vader was, te leren kennen. Dit is al heel goed gelukt, dankzij allemaal lieve mensen die enthousiast over hem vertellen.
Gistermiddag trok ik de stoute schoenen aan en vond contactgegevens van m'n zus en stuurde haar een berichtje. Bijna onmiddellijk kreeg ik een reactie terug die mij erg overstuur maakte. M'n zus vond dat ik eerder had moeten bedenken dat ik de foto's wilde hebben...
Ik begrijp de reactie niet en ik snap ook niet dat iemand zo'n verzoek kan weigeren. Ik voel me machteloos... Ik ben nog wel drie kwartier bij het water blijven zitten. Ik kwam er niet uit en ben met lood in m'n schoenen verder gaan lopen.
De laatste vijf kilometer gingen erg moeizaam. Uiteindelijk kwam ik om half zeven aan in het hotel, verder was er volgens mijn boekje en Noel geen plek.
Ik heb gelukkig nog een goed gesprek kunnen hebben met m’n andere zus(je). Maar ik had geen puf meer om een verslag te schrijven.
Na een goede nachtrust heb ik ontbeten met m'n medepelgrims. Ze zijn helemaal ingesteld op elkaar en ik ben echt een buitenstaander. Zij vertrekken samen, moeten meer dan dertig kilometer lopen, en ik vertrek alleen.
Na een klimmetje zie ik in de verte een andere pelgrim. Als ik dichterbij kom, blijkt het Leen te zijn die ik in Troyes heb getroffen. Ik snap er niks van want ze liep ver voor me, dacht ik. Dan zie ik dat haar arm in het gips zit. Leen legt uit hoe dat komt. Op 1 april, en dat is geen grap vertelt ze, stond er een stier op het pad. Ze durfde er niet langs te lopen en ging omlopen. Daar was echter een grommende hond. Ze benaderde de hond zoals ze geleerd had: niet aankijken en zijdelings benaderen. Het stenen pad liep alleen stijl naar beneden. Ze struikelde over een steen en viel op haar hand. Ze viel flauw door de pijn en de baas van de hond had in paniek "de pompiers" gebeld, die haar met loeiende sirene ophaalde. Ze had haar middenhandsbeentje gebroken boven de pink en moest verplicht een aantal dagen rusten. Nu loopt ze kortere afstanden in een erg rustig tempo. We besluiten samen op te lopen. Ook nu eten we tussen de middag warm. Waar we straks slapen kunnen we niks kopen en er is geen warm eten. We kopen stokbrood en brioche (zoet melkbrood) bij de bakker voor vanavond.
We zijn om half vier al in Neret en kunnen de gastvrouw pas om vijf uur bellen. Om half zes haalt ze ons op en rijdt ons naar haar huis, een boerderij. De koeienstal is omgebouwd tot een soort refuge. Het is er erg koud, maar als de verwarming aangaat warmt het gelukkig snel op.
Als de gastvrouw ons alles uitlegt horen we loeiende koeien. Ze reageren op haar stemt zegt de gastvrouw. Door de ramen, op nog geen meter afstand, zien we de koeien buiten samen gegroepeerd naar ons kijken en loeien.
Er zijn lakens en dekens en zelfs handdoeken en dat is best luxe voor een pelgrimsonderkomen.
We eten heerlijk van het brood en ik heb nog een instant soepje voor ons beiden.
Morgen lopen we samen naar La Chatre en slapen daar in de refuge van de pastorie.
-
18 April 2014 - 22:22
Wilma.ter.wee:
Hoi Petra,
Kop op, als jouw zus die foto's nog heeft, komt ze er vast nog wel eens mee voor de dag. Laat je niet gek maken en geniet van je reis.
Hartelijk groeten,
Wilma -
18 April 2014 - 22:22
Wilma.ter.wee:
Hoi Petra,
Kop op, als jouw zus die foto's nog heeft, komt ze er vast nog wel eens mee voor de dag. Laat je niet gek maken en geniet van je reis.
Hartelijk groeten,
Wilma -
18 April 2014 - 22:27
Josefine:
Hoi Petra
Ik neem mijn petje voor je af!
Respect dat je dit wil delen.
Ik stuur je in gedachten een hele hoop positieve energie!!
Hartelijke groet Josefine van den Hoven -
18 April 2014 - 22:49
Geertje:
Ach lieve Petra, erg onbegrijpelijk zo'n reactie van je zus; zet het voor nu aan de kant, en laat je verbeelding z'n werk doen.
Loop, kijk, ruik, zing, lach, huil, bid en verwonder je. (vrij naar Ramses)
Hier spit ik aarde om, poot de aardappels, wied de aardbeien, vergroot het terras, borduur met knopen op hout een kamerscherm, en lees elke dag je wandelingen, je reis met en in en naar jezelf en de ander die zich laat ontmoeten. Daar ben je héél goed in. Ik verwonder me elke dag over jouw wandeldag en mijn ''doen wat m'n hand vind om te doen''. (vrij naar een uitspraak van m'n broertje Theo)
Liefs Geertje -
18 April 2014 - 23:13
Jan Vloet:
Dag Petra,
Met veel belangstelling volg ik jouw camino. Voor mij is het een herbeleving.
In 2005 heb ik ook geslapen in de refuge van de pastorie. Goede plek om te vertoeven en met lekker eten, couscous geloof ik.
Wens je verder alle goeds toe op jouw camino en geniet van de ontmoetingen.
Buen Camino,
Jan
-
18 April 2014 - 23:24
Geertje:
De juiste spelling is: ''doen wat m'n hand vindt om te doen''. (werkwoordspelling, groep 7) -
19 April 2014 - 00:31
Marian:
Hoi Petra. Kan het zijn dat de vader die jij niet hebt gekend, degene is die jou steeds aardige mensen stuurt op je pad? Heb vertrouwen in jezelf en degenen die je steunen. Buen camino. Groetjes Marian
-
19 April 2014 - 09:24
Margreet Marquenie:
Lieve Petra.
Wat vervelend dat dit nu gebeurd tijdens het wandelen.
Ik zou zeggen zet dit even uit je hoofd als het kan en ga lekker
verder wandelen.
En geniet er van
Ik wens je sterkte en er niet te veel aan denken
En geniet van het mooie weer.
Heel veel lieve groetjes Margreet. -
19 April 2014 - 09:29
Baukje:
hoy lieverd laat je reis niet bederven door iemand die altijd al dwarsligt
ik heb nog mooie fotos van je papa die bewaar ik voor jou
probeer ja probeer het te zoeken met je vrienden daar heb je soms nog meer aan
maar ik begrijp je wel wij hebben dat van pake we willen graag met onze familie 1 zijn
maar bij niemand lukt dat er is overal wel wat je wou soms niet eens ruilen met een ander
jou kennende jij hebt je best gedaan,denk nu maar aan je zelf,dit doet meer pijn dan een zere teen
kijk naar de zonnestralen
weet dat er zeker 1 is die van je houd
en dan nog je man en je kinderen
en je moeder
en niet vergeten je tante baukje
vandaag is de verjaardag van hans ik ga naar amsterdam maar volg je wel
ik wens je fijne wandeldagen doe rustig aan ga met blijdschap -
20 April 2014 - 10:51
Lydeke:
Dag Petra, bij zo' n vervelende reactie houd ik me altijd voor:"dit zegt meer over de ander dan overmij". Jij stelt een redelijke vraag...
Het zijn van die reacties waardoor je verdriet voelten jezelf vragen stelt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
