Dag 92: Cluis - Éguzon (20 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
21 April 2014 | Frankrijk, Éguzon-Chantôme
Na een goede nachtrust gaat de wekker om zeven uur. Leen gaat als eerste uit bed, zij heeft wat meer tijd nodig voor alles.
Ik maak een havermout-ontbijt voor ons allebei met voor ieder een banaan. De spullen worden afgewassen en we laten alles weer netjes achter. De sleutel gaat onder een steen en we gaan nog langs de "Petit epicery" om de borden terug te brengen en om thee te kopen. We krijgen zomaar twee chocoladebroodjes mee voor onderweg en twee dikke zoenen.
We verlaten Cluis via een zandpad en lopen al vrij vlot over een oud viaduct met prachtige bogen en met een prachtig uitzicht. Het miezert, dus hebben we de hoes om de rugzak, onze regenjas aan en ik heb m'n beenbeschermers aan; "getten" volgens Leen. Het is wel een beetje een gek gezicht zo met de blote benen, maar ik wil niet anders meer. Het is heerlijk om in m'n korte broek te lopen. Door de zonnebrandolie, heb ik geen last van de regendruppels.
Na het viaduct gaan we een stijl pad naar beneden met een touwhekje aan een kant. Een beetje lastig voor Leen met haar arm in het gips, maar door de snelheid aan te passen lukt het goed.
Na zo’n tweeëneenhalf uur lopen nemen we een pauze. Het begint droog te worden en we eten een broodje op een bankje. We besluiten de route in te korten met zo'n zes kilometer. Dit kan door veel bochten af te snijden.
We proberen vanaf gisteravond met verschillende adresjes te bellen in Éguzon, maar niemand neemt op. Omdat er zoveel keuze is, er is zelfs een hotel, gokken we dat het wel goed komt.
Het landschap wordt steeds heuvelachtiger en er zijn zelfs regelmatig haarspeldbochten in de weg, zo stijl is het. Vlak voor de Cluise houden we weer een pauze bij een picknickbankje. We maken een heerlijke "pelgrimbonbon" van chocola met walnoot, banaan en honing: heerlijk!
Hierna moeten we nog zo'n anderhalf uur lopen. We maken allemaal bochtjes en genieten van het uitzicht. Via een mooi hol pad komen we langs oude huisjes met een nog werkende waterput en een moestuin. Zelfs de koeien hebben hier een geweldig uitzicht.
En dan bereiken we Éguzon. We accepteren maar dat we in het hotel moeten slapen en spreken af hoeveel we bereid zijn te betalen voor halfpension. Maar... dan blijkt het hotel dicht te zijn!
Vlakbij zijn mensen met elkaar aan het praten en we vragen of zij een slaapgelegenheid weten. Een man en een vrouw ontfermen zich over ons en leiden ons naar een Chambre d'Haute. Hier wordt alleen tachtig euro voor een kamer gevraagd en dat vinden we toch echt te veel. Catherine en Jean-Marc bellen voor ons naar verschillende adresjes: of ze zijn gesloten of ze zijn vol.
Dan vinden ze een hotel voor ons in Crozant, negen kilometer verderop. We moeten twintig euro persoon betalen en we gaan akkoord. Catherine en Jean-Marc brengen ons hierheen en nemen zelfs een fles water voor ons mee omdat we moe en dorstig zijn.
We worden netjes bij het hotel afgeleverd en ze nemen hartelijk afscheid van ons. Wat een lieve mensen en wat fijn dat ze zich ons lot zo aantrokken. Jean-Marc vertelt nog dat hij fotograaf is en een echte sportfanaat.
De eigenares van het hotel neemt de zorg over en we komen overeen dat we voor vijftig euro per persoon halfpension krijgen. Wel veel voor een pelgrim, maar na de goedkope vorige nachten moet het maar.
Na een heerlijke douche gaan we om acht uur eten. De kok en eigenaar blijkt een Nederlander te zijn. Hij kookt niet alleen heerlijk hij regelt ook dat wij morgen met een taxi terug kunnen naar Éguzon, zodat Leen haar trein kan halen. Ik moet dan nog zien hoe ik in Pommiers kom, waar mijn routekaarten op het postkantoor liggen, waar Hilbrand ze naar toe gestuurd heeft voor mij.
Na een heerlijke maaltijd en een prachtige zonsondergang aan de rivier met de rotsen, gaan we naar boven en duiken in onze heerlijk frisse bedden met schone witte lakens.
Ik maak een havermout-ontbijt voor ons allebei met voor ieder een banaan. De spullen worden afgewassen en we laten alles weer netjes achter. De sleutel gaat onder een steen en we gaan nog langs de "Petit epicery" om de borden terug te brengen en om thee te kopen. We krijgen zomaar twee chocoladebroodjes mee voor onderweg en twee dikke zoenen.
We verlaten Cluis via een zandpad en lopen al vrij vlot over een oud viaduct met prachtige bogen en met een prachtig uitzicht. Het miezert, dus hebben we de hoes om de rugzak, onze regenjas aan en ik heb m'n beenbeschermers aan; "getten" volgens Leen. Het is wel een beetje een gek gezicht zo met de blote benen, maar ik wil niet anders meer. Het is heerlijk om in m'n korte broek te lopen. Door de zonnebrandolie, heb ik geen last van de regendruppels.
Na het viaduct gaan we een stijl pad naar beneden met een touwhekje aan een kant. Een beetje lastig voor Leen met haar arm in het gips, maar door de snelheid aan te passen lukt het goed.
Na zo’n tweeëneenhalf uur lopen nemen we een pauze. Het begint droog te worden en we eten een broodje op een bankje. We besluiten de route in te korten met zo'n zes kilometer. Dit kan door veel bochten af te snijden.
We proberen vanaf gisteravond met verschillende adresjes te bellen in Éguzon, maar niemand neemt op. Omdat er zoveel keuze is, er is zelfs een hotel, gokken we dat het wel goed komt.
Het landschap wordt steeds heuvelachtiger en er zijn zelfs regelmatig haarspeldbochten in de weg, zo stijl is het. Vlak voor de Cluise houden we weer een pauze bij een picknickbankje. We maken een heerlijke "pelgrimbonbon" van chocola met walnoot, banaan en honing: heerlijk!
Hierna moeten we nog zo'n anderhalf uur lopen. We maken allemaal bochtjes en genieten van het uitzicht. Via een mooi hol pad komen we langs oude huisjes met een nog werkende waterput en een moestuin. Zelfs de koeien hebben hier een geweldig uitzicht.
En dan bereiken we Éguzon. We accepteren maar dat we in het hotel moeten slapen en spreken af hoeveel we bereid zijn te betalen voor halfpension. Maar... dan blijkt het hotel dicht te zijn!
Vlakbij zijn mensen met elkaar aan het praten en we vragen of zij een slaapgelegenheid weten. Een man en een vrouw ontfermen zich over ons en leiden ons naar een Chambre d'Haute. Hier wordt alleen tachtig euro voor een kamer gevraagd en dat vinden we toch echt te veel. Catherine en Jean-Marc bellen voor ons naar verschillende adresjes: of ze zijn gesloten of ze zijn vol.
Dan vinden ze een hotel voor ons in Crozant, negen kilometer verderop. We moeten twintig euro persoon betalen en we gaan akkoord. Catherine en Jean-Marc brengen ons hierheen en nemen zelfs een fles water voor ons mee omdat we moe en dorstig zijn.
We worden netjes bij het hotel afgeleverd en ze nemen hartelijk afscheid van ons. Wat een lieve mensen en wat fijn dat ze zich ons lot zo aantrokken. Jean-Marc vertelt nog dat hij fotograaf is en een echte sportfanaat.
De eigenares van het hotel neemt de zorg over en we komen overeen dat we voor vijftig euro per persoon halfpension krijgen. Wel veel voor een pelgrim, maar na de goedkope vorige nachten moet het maar.
Na een heerlijke douche gaan we om acht uur eten. De kok en eigenaar blijkt een Nederlander te zijn. Hij kookt niet alleen heerlijk hij regelt ook dat wij morgen met een taxi terug kunnen naar Éguzon, zodat Leen haar trein kan halen. Ik moet dan nog zien hoe ik in Pommiers kom, waar mijn routekaarten op het postkantoor liggen, waar Hilbrand ze naar toe gestuurd heeft voor mij.
Na een heerlijke maaltijd en een prachtige zonsondergang aan de rivier met de rotsen, gaan we naar boven en duiken in onze heerlijk frisse bedden met schone witte lakens.
-
22 April 2014 - 00:03
Geertje:
Lieve Petra, lekker slapen, en morgen weer alleen, hoe zal dat zijn? Liefs geertje -
22 April 2014 - 18:14
Kamal :
Comment ca va ? J ai toujours tes photos ...je pense a toi
-
22 April 2014 - 18:31
Kamal La Petite épicerie..:
My facebook ..kamkam
-
23 April 2014 - 09:47
Nanny Noootgedagt:
Lieve Petra,
Wat een tocht toch! Elke dag lees ik met belangstelling en bewondering jouw verslag. Ik zou zo mee willen lopen, maar helaas ......
Af en toe glimlach ik bij je opmerkingen over de fransen, zo herkenbaar. Ik vind het heerlijke mensen om mee te leven. Ze weten wat leven is, rustig uitgebreid tafelen, de tijd voor je nemen, altijd bereid je te helpen. Dat is tenminste onze ervaring, maaR ja, we zijn al bijna Fransen geworden na zoveel jaar.
En even een correctie ..... Chambre d'hote (op de o een hoedje), hote is gast, dus gastenkamer.
Je zult het vaak tegenkomen, vakantieadresjes voor mensen die rondtrekken.
Succes maar weer, ik volg je route op de kaart!
Liefs van ons beiden en pootjes van de 2 Labradors.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
