Dag 93: Éguzon - Crozant (9 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
22 April 2014 | Frankrijk, Crozant
Vandaag is mijn zusje Antoinette jarig en ik ben inmiddels drie maanden onderweg. Op mijn verjaardag, 20 januari jl. vertrok ik en ik hoopte dat ik zo ver zou komen, maar ik durfde alleen nog maar te denken tot aan Vessem. Verder weg leek voor mij bijna onwaarschijnlijk, maar mogelijk onder bepaalde voorwaarden. En nu ik zo ver ben heb ik goede hoop dat ik het vol kan houden.
Leen en ik hebben allebei heerlijk geslapen in onze frisse bedden op onze gedeelde kamer. We eten een goed verzorgd ontbijt en ik krijg nog warm en koud water mee voor onderweg. Een dikke rekening deze keer: vijftig euro per persoon. De taxi is vroeg, dus haasten we ons om de spullen te pakken. Voor de laatste keer veter ik de schoenen van Leen en we nemen afscheid van de mensen van het hotel en een Duits koppel dat ieder jaar twee weken een etappe loopt.
Leen en ik delen de kosten vast van de rit: vijftien euro per persoon. De chauffeur zet mij af in het centrum van Éguzon en Leen wordt naar het station gebracht. Vandaar rijdt ze verder naar Nevers waar ze omstreeks twee uur zal zijn. Ik heb haar mijn adresje daar getipt. Morgen moet ze naar het ziekenhuis en ze is van plan om dan nog een rustdag te nemen in Nevers voordat ze met de trein teruggaat naar Éguzon om verder te wandelen.
In de taxi komt ter sprake dat ik naar Pommiers moet om mijn post op te halen. De chauffeuse regelt voor een vast bedrag, vijfentwintig euro een andere taxi voor mij. Het is wel veel, maar dan is het ook geregeld en kan ik weer verder. Leen en ik nemen afscheid, we hebben het fijn gehad samen. Leen woont in Antwerpen en heeft gestudeerd aan het conservatorium, zij is "blokfluittist", zoals ze dat zelf zegt. Ze geeft muzieklessen, dirigeert koren en orkesten en heeft veel concertreizen georganiseerd voor haar studenten. Ze heeft een jaar verlof voor haar reis.
Ik wacht bij de ingang van de kerk. Het regent en onder de poort zit ik beschut. Ik doe alvast mijn getten aan en de regenjas en de beschermhoes over de rugzak. Er komt een taxi aanrijden en de chauffeur stelt zich in het Nederlands voor: Rinus de Zwart. Zijn ouders komen uit Zeeland en zijn in de oorlog naar Frankrijk gevlucht en hebben daar een bestaan opgebouwd. We kletsen de hele tijd, maar hij rijdt wel langzaam en ik zie de meter tellen... Hij komt vijf minuten voor openingstijd aan bij het postkantoor, maar deze is gelukkig al open. Ik ben erg benieuwd of ik zonder problemen mijn post meekrijg, want ik heb veel verhalen gehoord van zoekgeraakte post, problemen met identificatie enz. Ik overhandig mijn ID-kaart en zeg dat ik voor de poste restante kom en voilà, ik krijg een dikke witte envelop overhandigd met het fraaie handschrift van mijn man Hilbrand. Bij het zien daarvan krijg ik toch wel een vertederend gevoel. Met veel zorg heeft hij dit pakje een paar week geleden opgestuurd vanuit Hoogeveen en nu houd ik het hier in Pommiers in mijn handen.
Met een brede grimas loop ik terug naar de taxi en de chauffeur heeft er wel plezier in dat dit zo goed lukt voor mij. We keuvelen gezellig door en Rinus blijft op z'n gemak rijden. Wanneer zijn telefoon gaat blijft hij zelfs een paar minuten aan de kant van de weg staan. Ik besluit me niet meer druk te maken om de teller, maar wel te blijven bij het afgesproken bedrag met zijn vrouw. Ik vertel hem dat ik nog even koffie ga drinken en nodig hem uit. Hij neemt de tijd om rustig te parkeren, zet de teller uit en zegt dan met pretoogjes: "We gaan samen koffie drinken, ik betaal en van jou krijg ik vijfentwintig euro!"
Na een heerlijke kop koffie nemen we afscheid, Rinus vond het wel gezellig om even weer Nederlands te keuvelen.
Ik ga nog bij de Pharmacie langs voor een beschermstift voor m'n lippen. De gezichtscrème vind ik er te duur en dan krijg ik zomaar twee monstertubes: heel handig voor een pelgrim!
De route is gemakkelijk te vinden en ik gebruik nu al het tweede blauwe blad van mijn "nieuwe" routeboekje. Het is een losbladig systeem. Het eerste deel voor mij was de zuidelijke tak via Nevers met een gele kleur. Het tweede deel is blauw en begint waar de noordelijke tak via Bourges en de zuidelijke tak samen komen en eindigt in Saint-Jean-Pied-de-Port.
Ik loop langs prachtige holle zand- en steenpaden door de bossen en tussen heggen en oude stenen muurtjes langs. Het pas slingert en stijgt en daalt flink. In het bos moet ik over een oud bemost bruggetje omdat het pad volledig ondergelopen is door het snelstromende en best wel diepe water. Het is gestopt met regenen en de natuur fleurt enorm op. De kleuren van de bomen lijken nog intenser en de vogels lijken nog harder te zingen. Onderweg kom ik veel slakken tegen: bruin-oranje en bleekgele naaktslakken, maar ook enorme huisjesslakken. Het mooie bospad eindigt bij een weg met rotsen, die hoog slingerend langs een brede rivier gaat: de Sédelle. Ik zie de ruïnes waar we gisteravond vanuit het hotel het zicht op hadden. Wat een mooi gebied is dit. Het doet me denken aan Luxemburg of de Eiffel. Nadat ik de brug ben overgestoken kom ik uit bij de ruïnes en daar bel ik nog eens met mijn contactpersoon. Binnen vijftien minuten is ze ter plekke, word ik ingeschreven, betaal ik tien euro (en twintig cent toeristenbelasting) en krijg ik de sleutel van de gemeente gîte. Deze staat achter de kerk. Ik zie het topje van de kerk achter een hoge bult waar ik overheen moet lopen om er te komen.
Het is een steile klim en ik heb geen stokken. Op sommige punten moet ik grote stappen zetten om houvast te krijgen, maar als ik op een been sta dan raak ik wel enigszins uit balans doordat de rugzak met zo'n tien kilo naar beneden wil. Ik zet door, ga zo krom mogelijk tegen het pad aan lopen en bereik het pleintje bij de kerk. Dan zie ik dat de weg voor de auto's slingerend om de berg heengaat naar boven. Het uitzicht is magnifiek!
Het pelgrimsonderkomen blijkt vroeger een schooltje geweest te zijn. Nu is er een keuken, douches en wc's, een aparte slaapruimte en nog bedden in de eetzaal.
Ik ga douchen en ben vroeg dus trek ik er op uit om voedsel te vergaren. Ik loop langs een kapper en besluit daar eerst maar naar binnen te gaan. In Namen ben ik voor het laatst naar de kapper geweest. Mijn haar wordt heerlijk gewassen, zorgvuldig geknipt en daarna in model geborsteld en geföhnd. M'n wenkbrauwen zijn door de zon geblondeerd en ik vraag of ze iemand weet die ze kan verven. Zij wil dat wel doen. Ik wou dat ik het niet gevraagd had... Ik vertrek met dikke, zwarte wenkbrauwen. "Thuis" poets ik de verf er zo veel mogelijk weer vanaf, totdat ik er weer wat vriendelijker uitzie en me weer durf te vertonen.
Ik doe boodschappen voor het avondeten en scharrel nog even rond op het plateau met uitzicht.
Tegen zevenen maak ik m'n eten klaar en merk dat ik het gezelschap van Leen toch wel mis. In m'n eentje zit ik in de grote ruimte te eten met vogelgezang op de achtergrond.
In Châtelet heb ik m'n wandelstokken vergeten. Ik kwam er achter vlak voordat ik Leen zag. Ik bedacht dat ik er waarschijnlijk nu wel zonder kon en als ik ze toch nodig zou hebben dan dient zich wel weer een oplossing aan.
Ik merk dat mijn benen sterker zijn geworden, ik zwabber niet meer zo en gister ging het zo goed... "Kijk papa, ik loop zonder stokken!" riep het kind trots in mij.
Leen en ik hebben allebei heerlijk geslapen in onze frisse bedden op onze gedeelde kamer. We eten een goed verzorgd ontbijt en ik krijg nog warm en koud water mee voor onderweg. Een dikke rekening deze keer: vijftig euro per persoon. De taxi is vroeg, dus haasten we ons om de spullen te pakken. Voor de laatste keer veter ik de schoenen van Leen en we nemen afscheid van de mensen van het hotel en een Duits koppel dat ieder jaar twee weken een etappe loopt.
Leen en ik delen de kosten vast van de rit: vijftien euro per persoon. De chauffeur zet mij af in het centrum van Éguzon en Leen wordt naar het station gebracht. Vandaar rijdt ze verder naar Nevers waar ze omstreeks twee uur zal zijn. Ik heb haar mijn adresje daar getipt. Morgen moet ze naar het ziekenhuis en ze is van plan om dan nog een rustdag te nemen in Nevers voordat ze met de trein teruggaat naar Éguzon om verder te wandelen.
In de taxi komt ter sprake dat ik naar Pommiers moet om mijn post op te halen. De chauffeuse regelt voor een vast bedrag, vijfentwintig euro een andere taxi voor mij. Het is wel veel, maar dan is het ook geregeld en kan ik weer verder. Leen en ik nemen afscheid, we hebben het fijn gehad samen. Leen woont in Antwerpen en heeft gestudeerd aan het conservatorium, zij is "blokfluittist", zoals ze dat zelf zegt. Ze geeft muzieklessen, dirigeert koren en orkesten en heeft veel concertreizen georganiseerd voor haar studenten. Ze heeft een jaar verlof voor haar reis.
Ik wacht bij de ingang van de kerk. Het regent en onder de poort zit ik beschut. Ik doe alvast mijn getten aan en de regenjas en de beschermhoes over de rugzak. Er komt een taxi aanrijden en de chauffeur stelt zich in het Nederlands voor: Rinus de Zwart. Zijn ouders komen uit Zeeland en zijn in de oorlog naar Frankrijk gevlucht en hebben daar een bestaan opgebouwd. We kletsen de hele tijd, maar hij rijdt wel langzaam en ik zie de meter tellen... Hij komt vijf minuten voor openingstijd aan bij het postkantoor, maar deze is gelukkig al open. Ik ben erg benieuwd of ik zonder problemen mijn post meekrijg, want ik heb veel verhalen gehoord van zoekgeraakte post, problemen met identificatie enz. Ik overhandig mijn ID-kaart en zeg dat ik voor de poste restante kom en voilà, ik krijg een dikke witte envelop overhandigd met het fraaie handschrift van mijn man Hilbrand. Bij het zien daarvan krijg ik toch wel een vertederend gevoel. Met veel zorg heeft hij dit pakje een paar week geleden opgestuurd vanuit Hoogeveen en nu houd ik het hier in Pommiers in mijn handen.
Met een brede grimas loop ik terug naar de taxi en de chauffeur heeft er wel plezier in dat dit zo goed lukt voor mij. We keuvelen gezellig door en Rinus blijft op z'n gemak rijden. Wanneer zijn telefoon gaat blijft hij zelfs een paar minuten aan de kant van de weg staan. Ik besluit me niet meer druk te maken om de teller, maar wel te blijven bij het afgesproken bedrag met zijn vrouw. Ik vertel hem dat ik nog even koffie ga drinken en nodig hem uit. Hij neemt de tijd om rustig te parkeren, zet de teller uit en zegt dan met pretoogjes: "We gaan samen koffie drinken, ik betaal en van jou krijg ik vijfentwintig euro!"
Na een heerlijke kop koffie nemen we afscheid, Rinus vond het wel gezellig om even weer Nederlands te keuvelen.
Ik ga nog bij de Pharmacie langs voor een beschermstift voor m'n lippen. De gezichtscrème vind ik er te duur en dan krijg ik zomaar twee monstertubes: heel handig voor een pelgrim!
De route is gemakkelijk te vinden en ik gebruik nu al het tweede blauwe blad van mijn "nieuwe" routeboekje. Het is een losbladig systeem. Het eerste deel voor mij was de zuidelijke tak via Nevers met een gele kleur. Het tweede deel is blauw en begint waar de noordelijke tak via Bourges en de zuidelijke tak samen komen en eindigt in Saint-Jean-Pied-de-Port.
Ik loop langs prachtige holle zand- en steenpaden door de bossen en tussen heggen en oude stenen muurtjes langs. Het pas slingert en stijgt en daalt flink. In het bos moet ik over een oud bemost bruggetje omdat het pad volledig ondergelopen is door het snelstromende en best wel diepe water. Het is gestopt met regenen en de natuur fleurt enorm op. De kleuren van de bomen lijken nog intenser en de vogels lijken nog harder te zingen. Onderweg kom ik veel slakken tegen: bruin-oranje en bleekgele naaktslakken, maar ook enorme huisjesslakken. Het mooie bospad eindigt bij een weg met rotsen, die hoog slingerend langs een brede rivier gaat: de Sédelle. Ik zie de ruïnes waar we gisteravond vanuit het hotel het zicht op hadden. Wat een mooi gebied is dit. Het doet me denken aan Luxemburg of de Eiffel. Nadat ik de brug ben overgestoken kom ik uit bij de ruïnes en daar bel ik nog eens met mijn contactpersoon. Binnen vijftien minuten is ze ter plekke, word ik ingeschreven, betaal ik tien euro (en twintig cent toeristenbelasting) en krijg ik de sleutel van de gemeente gîte. Deze staat achter de kerk. Ik zie het topje van de kerk achter een hoge bult waar ik overheen moet lopen om er te komen.
Het is een steile klim en ik heb geen stokken. Op sommige punten moet ik grote stappen zetten om houvast te krijgen, maar als ik op een been sta dan raak ik wel enigszins uit balans doordat de rugzak met zo'n tien kilo naar beneden wil. Ik zet door, ga zo krom mogelijk tegen het pad aan lopen en bereik het pleintje bij de kerk. Dan zie ik dat de weg voor de auto's slingerend om de berg heengaat naar boven. Het uitzicht is magnifiek!
Het pelgrimsonderkomen blijkt vroeger een schooltje geweest te zijn. Nu is er een keuken, douches en wc's, een aparte slaapruimte en nog bedden in de eetzaal.
Ik ga douchen en ben vroeg dus trek ik er op uit om voedsel te vergaren. Ik loop langs een kapper en besluit daar eerst maar naar binnen te gaan. In Namen ben ik voor het laatst naar de kapper geweest. Mijn haar wordt heerlijk gewassen, zorgvuldig geknipt en daarna in model geborsteld en geföhnd. M'n wenkbrauwen zijn door de zon geblondeerd en ik vraag of ze iemand weet die ze kan verven. Zij wil dat wel doen. Ik wou dat ik het niet gevraagd had... Ik vertrek met dikke, zwarte wenkbrauwen. "Thuis" poets ik de verf er zo veel mogelijk weer vanaf, totdat ik er weer wat vriendelijker uitzie en me weer durf te vertonen.
Ik doe boodschappen voor het avondeten en scharrel nog even rond op het plateau met uitzicht.
Tegen zevenen maak ik m'n eten klaar en merk dat ik het gezelschap van Leen toch wel mis. In m'n eentje zit ik in de grote ruimte te eten met vogelgezang op de achtergrond.
In Châtelet heb ik m'n wandelstokken vergeten. Ik kwam er achter vlak voordat ik Leen zag. Ik bedacht dat ik er waarschijnlijk nu wel zonder kon en als ik ze toch nodig zou hebben dan dient zich wel weer een oplossing aan.
Ik merk dat mijn benen sterker zijn geworden, ik zwabber niet meer zo en gister ging het zo goed... "Kijk papa, ik loop zonder stokken!" riep het kind trots in mij.
-
22 April 2014 - 22:59
Geertje:
Dag lieve Petra,
wat kun jij toch goed regelen. En dan een Nederlander treffen in zomaar een Frans plaatsje.
En wat schrijf je toch weer wonderschoon over je wonderschone pelgrimstocht. Ik ruik en zie en luister met je mee.
En wat jammer van die stokken, is dat wel 4 wandeldagen terug??? Valt er wat te regelen? Iemand met een auto en jij de benzine??? want die Pyreneeen zijn er nog en zo verder nog wat pieken denk ik zo.
Ik wens je goed wandelweer en een goed wandelpad, liefs Geertje
-
22 April 2014 - 23:35
Baukje:
hoy lieverd
ten eerste van harte gefeliciteerd met de verjaardag van je zus
we zijn er langs bossen en velden gegaan dat lied kwam zomaar in mijn gedachten
wat is de natuur toch mooi deze tijd van het jaar
we hebben dit weekend in amsterdam de verjaardag van hans gevierd hij is al weer 48 jaar
dalyn had weer veel eten gemaakt een tafel vol
allemaal filipijns food,jullie hebben daar ook wel eens gegeten toch?
ben je nog ver van Limoges Petra ik kan het op mijn atlas niet vinden je gaat nu zeker naar beneden
ik hoop dat het goed met je blijft gaan ,ik volg je elke dag liefs een knuffel van tante baukje de wind postma -
23 April 2014 - 09:30
Klazien:
Grappig Petra, dat jou zus gisteren ook jarig was, gefeliciteerd!
Wat ben jij al ver weg gelopen, ik bewonder je! -
23 April 2014 - 09:55
Martine:
Hahaha, dat verhaal van die wenkbrauwen! :)
Weer mooi geschreven Petra. Succes!
Liefs Martine. -
23 April 2014 - 09:58
Dieuwke:
Gefeliciteerd! -
23 April 2014 - 10:04
Martha:
'Kijk, papa, ik loop zonder stokken' - wat een sterk, onafhankelijk gevoel zal dat je geven. Wat een groei maak je door en dat door 'gewoon' zo ver te lopen: geweldig en prachtig om een beetje mee te beleven. Petra leerde lopen langs de lange camino-laan...
-
23 April 2014 - 15:28
Aty Schulte:
Hoi Petra,
Ik volg je al een paar dagen en zag dat we van dezelfde datum zijn.20 januari ik wel van een veel ouder bouwjaar.1942.
Mooie verslagen.Lees ze met plezier.
Al jaren geleden door de Camino gegrepen maar lopen helaas dat lukt me niet.Ik heb ooit Lyme opgelopen en de gewrichten zijn snel moe.
Vandaar dat ik geniet van jouw verhalen.
Wij zitten binnenkort een poosje in het huis van onze zoon bij Aire-sur-l'Adour.
Kom je daar langs?Dat is nog wel een heel eindje.
Ga zo door. -
23 April 2014 - 22:06
Alice:
Lieve Petra, ben ik weer eens. Ik was druk met het inrichten van mijn nieuwe keuken. Voor jou " een ver van je bed show" denk ik zo in die Franse sferen. Het klinkt heerlijk en de foto's die een beeld geven van jouw leven: dat is genieten. Heerlijk land is het toch. En de manier waarop jij er kennis mee maakt- via je voettocht- lijkt me echt heel geweldig. Je verslagen blijven boeiend om te lezen. Veel plezier de komende dagen. Hartegroet Alice
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
