Dag 100: Rotonde du grand Bois - Flavignac (28 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
29 April 2014 | Frankrijk, Flavignac
Na een nacht onder de vleugels van Jean-Marc en Catherine gaat de wekker om 7 uur. De sfeer is erg gemoedelijk en we respecteren elkaars privacy. Ik kleed me om in de douche en kan zo aan de ontbijttafel schuiven. Jean-Marc en Catherine zijn heel gastvrije, spontane en blije mensen. Ik word ook helemaal blij van deze twee lieverds.
Er wordt me nog allemaal fruit toegestopt, de waterflessen worden gevuld en er wordt om mijn kleren gedacht. We zijn net een organisch geheel, allemaal bezig met mijn vertrek: erg bijzonder.
Ze waarschuwen me nog dat op 1 en 8 mei bijzondere dagen zijn in Frankrijk, en dat de meeste diensten dan gesloten zijn.
Dan word ik naar Place Jourdan gebracht waar ik met lijn 12 in de buurt van Rotonde du grand Bois uitkom. Na een uitbundig afscheid stap ik in de bus, de buschauffeur kan er ook wel om lachen.
Onderweg halen we twee pelgrims in. Later haal ik ze in. Het is een Frans echtpaar dat gestart is in Limoges. Ze lopen een week en hebben de hele week al gereserveerd. Ook zij gaan naar Flavignac en weten te vertellen dat de refuge vol is. Ik vraag of ze voor mij willen bellen en na enige aarzeling doen ze dat. Het blijkt dat ik in een "mobiel home" kom met een medepelgrim. Ik bedank ze hartelijk en wandel verder.
Ik hoor blatende schapen in een plastic boogconstructie en het bezorgd mij een claustrofobisch gevoel. Dit is wat anders dan al die koeien en schapen die ik telkens tegen kom in ruime weilanden.
Ik loop Aixe-sur-Vienne uit en het weggetje waar ik nu wandel doet me denken aan Siberië bij Hoogeveen, een prachtige omgeving.
Ik denk na over het leven op de camino. Ik maak nu deel uit van de gemeenschap van de pelgrims. Je hebt de veteranen die je adviezen geven, de mensen die je onderweg onderdak bieden en te eten geven en de medepelgrims die je onderweg tegenkomt. Het lijkt een beetje op een werkomgeving. Er zijn er die de tocht gepland hebben en iedere dag hun doel willen halen. Ze hebben zichzelf opgelegd om een bepaald aantal kilometers per dag te moeten lopen. Velen hebben haast en lopen veel kilometers, zo snel mogelijk. En dan moeten de adresjes ook nog een aantal dagen vooruit gepland worden.
"Doe ik iets verkeerd?" Vraag ik me af. Moet ik ook sneller en meer kilometers maken? Ik probeer het, maar merk dat ik juist dit gehaast en gestress beu ben. Ik vind het heerlijk om een beetje te dwalen en te dromen. Als het nodig is dan kan ik wel in een hoger tempo, maar ik raak mezelf dan kwijt. Mijn zelf heeft meer tijd nodig. Dus luister ik naar mijzelf en wandel zoals het voor mij goed voelt. En dan ben ik compleet met mijn zelf/ compleet mezelf en gelukkig!
Tijdens een pauze op een bruggetje bij de vallei d'Auxette, na Aixe-sur-Vienne, bel ik met Hilbrand. Er komen allemaal berichtjes voorbij van Bart, onze zoon van 21 en ik ben benieuwd waar hij mee bezig is. Het blijkt dat hij een groot evenement organiseert op het TT-terrein in Assen. Hij heeft al verschillende vergaderingen achter de rug met de directie en heeft al heel wat sponsoren enthousiast gekregen. We zijn ontzettend trots op hem; wat een lef!
Tijdens het telefoongesprek loopt mij een pelgrim voorbij, ik maak contact en ze blijkt een Vlaamse vrouw te zijn die vannacht ook in Flavignac slaapt. We spreken af dat we elkaar vanavond weer spreken.
Ik rond het telefoongesprek met Hilbrand af en bekijk de route en zie dat ik nog wel achttien kilometer moet lopen en het is al middag. Dat dromen heeft ook nadelen, ik moet nu wel een beetje voortmaken, vind ik.
Ik loop verder en word opeens begroet door een andere pelgrim die achter me loopt met: "Hé, jij moet Petra zijn!" Wel bijzonder hoor dat zoveel mensen mij kennen...
Het is Peter Paul uit Ospel. Zo leuk: de namen van mijn jongste en mijn oudste zoon.
We lopen samen op en kunnen het al snel goed vinden met elkaar. Hij kent mij door de verhalen van Michelle uit Brussel, die hij heeft ontmoet. Ook hij heeft Frans en Els ontmoet. En Michelle heeft mijn gegevens doorgegeven aan de "te aardige" jongeman een aantal plaatsen geleden.
Ik vertel Peter Paul over mijn overpeinzingen en hij vertelt dat de aboriginals in Australië ook een dergelijk verhaal hebben. Als ze een poosje snel gelopen hebben blijven ze even wachten omdat de geest niet zo snel kan. Prachtig vind ik dit.
Hij vertelt over zijn leven met zijn zieke vrouw en dat is best pittig. Hij wandelt nu met toestemming van zijn werkgever terwijl hij ziek gemeld is: een topwerkgever!
Tijdens een pauze in Saint-Martin-le-Vieux, bij een overkapping tegenover de Mairie, delen we onze hapjes: ieder een halve banaan, een halve mandarijn, wat studentenhaver met stukjes gedroogde pruim, gebrande pinda's en gedroogde pruimen. Ondertussen komt een stortbui voorbij en prijzen we ons gelukkig dat we nu net onderdak hebben.
We wandelen verder en de route gaat twee kanten op. Allebei anders dan het routeboekje. Ik pak googlemaps erbij en we besluiten om die route te volgen.
We moesten voor vijven bij de Mairie zijn hoor ik van Peter Paul, en vijf over vijf stappen we binnen. Een jongevrouw wacht op ons en begroet ons vriendelijk. We krijgen een stempel, betalen een tientje en ik mag nog naar de wc. Ze legt ons uit waar de winkel is en waar we slapen.
Bernice uit Antwerpen is er al. Zij haalde me in en Peter Paul kent haar van eerdere adresjes. We halen eten en besluiten dit te delen, wel zo gezellig...
Bernice durft de deur eerst niet open te doen, maar als ze ons ziet is ze gerust. Zij heeft al gedoucht en gegeten. Peter Paul gaat douchen en ik schil vast de aardappelen. We eten ook een soort ragout in Jacobsschelpen: heerlijk. Ik krijg de rosé niet open en heb m'n zakmes al een beetje gemold, ook met de kurkentrekker van het huisje lukt het niet. Peter Paul bedenkt een oplossing: hij laat de fles met kurkentrekker aan de balk buiten hangen en trekt er aan: "plop", klinkt het, het is gelukt! Peter Paul is onze held! Het chaletje waar we in zitten is erg krap, maar we redden ons prima. De douche is verderop, naast een voetbalveld. Volgens Peter Paul erg luxe met massagestralen en een regendouche. Ik geloof hem niet, maar het blijkt echt zo te zijn. Ik heb uitgebreid gedoucht en... de spray werkt: de smetplekken zijn weg gelukkig. Waarschijnlijk heeft het ook geholpen dat ik de heupband nu op mijn "lovehandles" draag met de riem onder m'n buik.
Bij "thuiskomst" blijkt Peter Paul al afgewassen te hebben: wat een teamwork. Mijn waslijntje wordt gespannen en verschillende kledingstukken hangen nu in ons krappe hokje te drogen.
Peter Paul slaapt bovenin het stapelbed en komt met moeite boven. Bernice moppert wat en ik krijg spontaan de slappe lach. Het lijkt wel een klucht.
Er wordt me nog allemaal fruit toegestopt, de waterflessen worden gevuld en er wordt om mijn kleren gedacht. We zijn net een organisch geheel, allemaal bezig met mijn vertrek: erg bijzonder.
Ze waarschuwen me nog dat op 1 en 8 mei bijzondere dagen zijn in Frankrijk, en dat de meeste diensten dan gesloten zijn.
Dan word ik naar Place Jourdan gebracht waar ik met lijn 12 in de buurt van Rotonde du grand Bois uitkom. Na een uitbundig afscheid stap ik in de bus, de buschauffeur kan er ook wel om lachen.
Onderweg halen we twee pelgrims in. Later haal ik ze in. Het is een Frans echtpaar dat gestart is in Limoges. Ze lopen een week en hebben de hele week al gereserveerd. Ook zij gaan naar Flavignac en weten te vertellen dat de refuge vol is. Ik vraag of ze voor mij willen bellen en na enige aarzeling doen ze dat. Het blijkt dat ik in een "mobiel home" kom met een medepelgrim. Ik bedank ze hartelijk en wandel verder.
Ik hoor blatende schapen in een plastic boogconstructie en het bezorgd mij een claustrofobisch gevoel. Dit is wat anders dan al die koeien en schapen die ik telkens tegen kom in ruime weilanden.
Ik loop Aixe-sur-Vienne uit en het weggetje waar ik nu wandel doet me denken aan Siberië bij Hoogeveen, een prachtige omgeving.
Ik denk na over het leven op de camino. Ik maak nu deel uit van de gemeenschap van de pelgrims. Je hebt de veteranen die je adviezen geven, de mensen die je onderweg onderdak bieden en te eten geven en de medepelgrims die je onderweg tegenkomt. Het lijkt een beetje op een werkomgeving. Er zijn er die de tocht gepland hebben en iedere dag hun doel willen halen. Ze hebben zichzelf opgelegd om een bepaald aantal kilometers per dag te moeten lopen. Velen hebben haast en lopen veel kilometers, zo snel mogelijk. En dan moeten de adresjes ook nog een aantal dagen vooruit gepland worden.
"Doe ik iets verkeerd?" Vraag ik me af. Moet ik ook sneller en meer kilometers maken? Ik probeer het, maar merk dat ik juist dit gehaast en gestress beu ben. Ik vind het heerlijk om een beetje te dwalen en te dromen. Als het nodig is dan kan ik wel in een hoger tempo, maar ik raak mezelf dan kwijt. Mijn zelf heeft meer tijd nodig. Dus luister ik naar mijzelf en wandel zoals het voor mij goed voelt. En dan ben ik compleet met mijn zelf/ compleet mezelf en gelukkig!
Tijdens een pauze op een bruggetje bij de vallei d'Auxette, na Aixe-sur-Vienne, bel ik met Hilbrand. Er komen allemaal berichtjes voorbij van Bart, onze zoon van 21 en ik ben benieuwd waar hij mee bezig is. Het blijkt dat hij een groot evenement organiseert op het TT-terrein in Assen. Hij heeft al verschillende vergaderingen achter de rug met de directie en heeft al heel wat sponsoren enthousiast gekregen. We zijn ontzettend trots op hem; wat een lef!
Tijdens het telefoongesprek loopt mij een pelgrim voorbij, ik maak contact en ze blijkt een Vlaamse vrouw te zijn die vannacht ook in Flavignac slaapt. We spreken af dat we elkaar vanavond weer spreken.
Ik rond het telefoongesprek met Hilbrand af en bekijk de route en zie dat ik nog wel achttien kilometer moet lopen en het is al middag. Dat dromen heeft ook nadelen, ik moet nu wel een beetje voortmaken, vind ik.
Ik loop verder en word opeens begroet door een andere pelgrim die achter me loopt met: "Hé, jij moet Petra zijn!" Wel bijzonder hoor dat zoveel mensen mij kennen...
Het is Peter Paul uit Ospel. Zo leuk: de namen van mijn jongste en mijn oudste zoon.
We lopen samen op en kunnen het al snel goed vinden met elkaar. Hij kent mij door de verhalen van Michelle uit Brussel, die hij heeft ontmoet. Ook hij heeft Frans en Els ontmoet. En Michelle heeft mijn gegevens doorgegeven aan de "te aardige" jongeman een aantal plaatsen geleden.
Ik vertel Peter Paul over mijn overpeinzingen en hij vertelt dat de aboriginals in Australië ook een dergelijk verhaal hebben. Als ze een poosje snel gelopen hebben blijven ze even wachten omdat de geest niet zo snel kan. Prachtig vind ik dit.
Hij vertelt over zijn leven met zijn zieke vrouw en dat is best pittig. Hij wandelt nu met toestemming van zijn werkgever terwijl hij ziek gemeld is: een topwerkgever!
Tijdens een pauze in Saint-Martin-le-Vieux, bij een overkapping tegenover de Mairie, delen we onze hapjes: ieder een halve banaan, een halve mandarijn, wat studentenhaver met stukjes gedroogde pruim, gebrande pinda's en gedroogde pruimen. Ondertussen komt een stortbui voorbij en prijzen we ons gelukkig dat we nu net onderdak hebben.
We wandelen verder en de route gaat twee kanten op. Allebei anders dan het routeboekje. Ik pak googlemaps erbij en we besluiten om die route te volgen.
We moesten voor vijven bij de Mairie zijn hoor ik van Peter Paul, en vijf over vijf stappen we binnen. Een jongevrouw wacht op ons en begroet ons vriendelijk. We krijgen een stempel, betalen een tientje en ik mag nog naar de wc. Ze legt ons uit waar de winkel is en waar we slapen.
Bernice uit Antwerpen is er al. Zij haalde me in en Peter Paul kent haar van eerdere adresjes. We halen eten en besluiten dit te delen, wel zo gezellig...
Bernice durft de deur eerst niet open te doen, maar als ze ons ziet is ze gerust. Zij heeft al gedoucht en gegeten. Peter Paul gaat douchen en ik schil vast de aardappelen. We eten ook een soort ragout in Jacobsschelpen: heerlijk. Ik krijg de rosé niet open en heb m'n zakmes al een beetje gemold, ook met de kurkentrekker van het huisje lukt het niet. Peter Paul bedenkt een oplossing: hij laat de fles met kurkentrekker aan de balk buiten hangen en trekt er aan: "plop", klinkt het, het is gelukt! Peter Paul is onze held! Het chaletje waar we in zitten is erg krap, maar we redden ons prima. De douche is verderop, naast een voetbalveld. Volgens Peter Paul erg luxe met massagestralen en een regendouche. Ik geloof hem niet, maar het blijkt echt zo te zijn. Ik heb uitgebreid gedoucht en... de spray werkt: de smetplekken zijn weg gelukkig. Waarschijnlijk heeft het ook geholpen dat ik de heupband nu op mijn "lovehandles" draag met de riem onder m'n buik.
Bij "thuiskomst" blijkt Peter Paul al afgewassen te hebben: wat een teamwork. Mijn waslijntje wordt gespannen en verschillende kledingstukken hangen nu in ons krappe hokje te drogen.
Peter Paul slaapt bovenin het stapelbed en komt met moeite boven. Bernice moppert wat en ik krijg spontaan de slappe lach. Het lijkt wel een klucht.
-
29 April 2014 - 22:42
Geesje:
Hallo Petra, al weer 100 dagen onderweg. Ik volg elke dag je verslag, boeiend om te lezen.
Nog veel wandelplezier.
Groetjes, Geesje -
29 April 2014 - 22:55
Meine & Lydeke:
Petra, gefeliciteerd! 100 dagen zonder je gezin en alleen op pad. Alhoewel alleen... Wat een prachtige ontmoetingen! Fijne wandeling verder. Geniet van je ontmoetingen. Wij genieten van je verhalen.
Meine & Lydeke -
29 April 2014 - 22:58
Ineke:
Honderd verslagen, een hele digitale camino. Wat knap dat je dat steeds weer voor elkaar krijgt. Heel erg bedankt. Veel plezier nog op je verdere pad. -
29 April 2014 - 23:10
Wilma Ter Wee:
Hoi Petra,
Ja je 100e dag, dan moet ik even van me laten horen, ik volg je nog elke dag. Meestal 's avonds direct en anders de volgende ochtend. De foto's kan ik niet bekijken op mijn pad, dus die doe ik vaak van een hele week tegelijk op de computer.
Dat je al honderd dagen loopt is bijzonder, maar evenzo bijzonder is het dat je er elke dag zo'n verhaal over weet te schrijven.
Op deze reis ontmoet je meer nieuwe mensen dan in je "normale" leven thuis.
Ik wens je nog veel plezier met het vervolg van je reis.
hartelijke groeten
Wilma. -
30 April 2014 - 00:07
Geertje:
lieve Petra,
wat een prachtige zin: ''mijn zelf heeft meer tijd nodig'' en ''dan ben ik compleet met mijn zelf''.
Ik ben blij dat je dat zo helder formuleert en dat je daar zo duidelijk in bent.
Gewoon omdat het zo herkenbaar is, voor mezelf noem ik het ruimte, 't komt op hetzelfde neer.
Gefeliciteerd met je 100e loopdag. Je doet het HÉÉL GOED. Dus niks verkeerd!
Wat een belevenissen aldoor, die ontmoetingen met al die verschillende personen.
Dat neemt ook veel aandacht en tijd, ook geeft het dat natuurlijk.
Veel loopplezier gewenst, liefs Geertje -
30 April 2014 - 07:17
Ilonka:
Genieten van jouw schrijfstijl en stijl...
;-)
Geen woorden. -
30 April 2014 - 07:26
Minke:
Lieve Petra
GEFELICITEERD met je 100e dag ,wat een prestatie meid en dat je je er zo goed bij voelt is zo fijn.
En gelukkig heb je steeds ook redelijk goed weer.
Wat notmoet je steeds ook een leuke lieve mensen.
Door een prachtige natuur lopen kan je goed je gedachten laten gaan.
De nutuur is hier ook prachtig veel vogels hebben al jonkies en vliegen af en aan.
Morgen is de tuin weer open,volgende week komt de eerste groep al weer,ga dan maar even Rabarbertaart maken ,de groente tuin staat er ook best voor
Ik wens je nog heel veel loop plezier
liefs van Seije en Minke -
30 April 2014 - 10:18
Baukje:
dag Petra goedemorgen
100 dagen is een mooie tijd gefeliciteerd
wat fijn dat je zulke mooie mensen treftt
thuis kom je steeds de zelfde mensen tegen
ik zit op mijn balkon te koffiedrinken,maar heb uitzicht op het leeuwarderbos de koeien lopen voor mijn ramen dus een goed uitzicht
lieverd loop met de gedachten dat er veel met je mee lopen
dikke knuffel tante baukje poot van rose oant moarn -
30 April 2014 - 17:11
René Burger:
Hoi Petra,
100 dagen ben je nu onderweg, onderweg naar het door jou gestelde doel Santiago de Compostella.
Sinds je vertrek vanuit Nijmegen, nadat je bij Harry en Janny had overnacht en daarna weer verder ging, lees ik je verslagen. Harry, als goede vriend en pelgrim, zette mij aan het lezen. Het lezen van een verslag wat een dagelijks genoegen is, een gebeurtenis die vreugde uitstraalt en/maar ook een beeld geeft van een standvastige vrouw die al vele obstakels wist te overwinnen op haar pelgrimstocht.
Een felicitatie waard met een dikke tien voor doorzettingsvermogen, ik wens je veel wandelplezier voor de komende tijd op weg naar de Pyreneeën.
Ultreïa y Buen Camino
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
