Dag 104: Sorges - Sorges (0 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
03 Mei 2014 | Frankrijk, Sorges
Om half zes vanmorgen stonden onze gastheer en -vrouw al op. De lichten gingen aan en beneden met de open trap verbinding werd druk overlegd. Hierna stonden Bertrice en Peter Paul ook al rap op en was het feest compleet. Ik ging dan ook maar uit bed, en zo zaten we om half zeven al aan de ontbijttafel in plaats van om half acht zoals afgesproken. Nu wist ik het zeker, ik blijf nog een dag.
Mijn wasgoed was nog niet droog en die van Peter Paul wel. Hij kon dus gaan en ik had een goede reden om nog een dag te blijven.
Eerst ging Bertrice weg en heb ik haar uitgezwaaid. Peter Paul wilde eerst nog mediteren en daarna ging hij weg. Hij hoopte mij nog te ontmoeten en ik heb hem een "bon camino" gewenst.
Ik stel voor aan Gerard en Therese om lasagne en tiramisu voor vanavond te maken. Dat vinden ze erg leuk en om half negen ga ik naar het supermarktje. Er is geen gehakt, maar er zijn wel hamburgers en in plaats van cacao koop ik poeder voor chocolademelk.
Even later zit ik in de zon voor de refuge slagroom te kloppen. Therese vindt het erg gezellig. Nadat de tiramisu klaargemaakt is en in de koelkast is gezet, begin ik met de bolognaise saus. Gerard snijdt uitjes en Therese ruimt de afwas weer op.
Het is heerlijk huiselijk en dat is ook fijn. Ik noem ze de papa en mama van de refuge en dat vinden ze leuk.
Tussen de middag eten we met elkaar. De Fransen eten tussen de middag bijna evenveel als 's avonds, ongelooflijk. Hierna ga ik slapen, ik ben nog erg moe.
Om half vier word ik wakker van druk geklets beneden. De fietsende Franse pelgrims zijn aangekomen en Leen en Maria zijn er ook. Leen heeft mijn driewegstekker meegenomen. Die had ik vergeten op de gemeentecamping. We vinden het leuk elkaar weer te zien en ook Maria is een leuke vrouw. Zij loopt zes weken lang een etappe. Ik reserveer ook voor hun in het huis in Perigeux.
Mijn was is eindelijk droog en ik laat mijn te grote broek en sportshirt achter. Gerard denkt dat het voor hem is en ik vind dat oké. De kleren zitten hem als gegoten en hij is er erg blij mee. Van de broek ritst hij de pijpen en trots als een pauw paradeert hij rond.
We hebben veel lol tijdens het eten en Gerard laat zich van zijn charmantste kant zien. Therese is een lieverd. Het eten wordt goed ontvangen.
Als de ontbijttijd aan bod komt vertel ik Maria en Leen het gebeuren van vanmorgen. We spreken daarom af om om half zeven te gaan eten. Hopelijk wordt het dan niet nog eerder...
Om half negen liggen de eerste slapers al te snurken; m'n oordoppen liggen klaar!
Mijn wasgoed was nog niet droog en die van Peter Paul wel. Hij kon dus gaan en ik had een goede reden om nog een dag te blijven.
Eerst ging Bertrice weg en heb ik haar uitgezwaaid. Peter Paul wilde eerst nog mediteren en daarna ging hij weg. Hij hoopte mij nog te ontmoeten en ik heb hem een "bon camino" gewenst.
Ik stel voor aan Gerard en Therese om lasagne en tiramisu voor vanavond te maken. Dat vinden ze erg leuk en om half negen ga ik naar het supermarktje. Er is geen gehakt, maar er zijn wel hamburgers en in plaats van cacao koop ik poeder voor chocolademelk.
Even later zit ik in de zon voor de refuge slagroom te kloppen. Therese vindt het erg gezellig. Nadat de tiramisu klaargemaakt is en in de koelkast is gezet, begin ik met de bolognaise saus. Gerard snijdt uitjes en Therese ruimt de afwas weer op.
Het is heerlijk huiselijk en dat is ook fijn. Ik noem ze de papa en mama van de refuge en dat vinden ze leuk.
Tussen de middag eten we met elkaar. De Fransen eten tussen de middag bijna evenveel als 's avonds, ongelooflijk. Hierna ga ik slapen, ik ben nog erg moe.
Om half vier word ik wakker van druk geklets beneden. De fietsende Franse pelgrims zijn aangekomen en Leen en Maria zijn er ook. Leen heeft mijn driewegstekker meegenomen. Die had ik vergeten op de gemeentecamping. We vinden het leuk elkaar weer te zien en ook Maria is een leuke vrouw. Zij loopt zes weken lang een etappe. Ik reserveer ook voor hun in het huis in Perigeux.
Mijn was is eindelijk droog en ik laat mijn te grote broek en sportshirt achter. Gerard denkt dat het voor hem is en ik vind dat oké. De kleren zitten hem als gegoten en hij is er erg blij mee. Van de broek ritst hij de pijpen en trots als een pauw paradeert hij rond.
We hebben veel lol tijdens het eten en Gerard laat zich van zijn charmantste kant zien. Therese is een lieverd. Het eten wordt goed ontvangen.
Als de ontbijttijd aan bod komt vertel ik Maria en Leen het gebeuren van vanmorgen. We spreken daarom af om om half zeven te gaan eten. Hopelijk wordt het dan niet nog eerder...
Om half negen liggen de eerste slapers al te snurken; m'n oordoppen liggen klaar!
-
04 Mei 2014 - 13:08
Johanvdleij:
hoy petra
ben niet zo schrijver.maar wil je wel even zeggen dat ik trots op
j
e bent wat je tot nu hebt gedaan.wees je zelf en luistert naarlichaam ,want jij moet het doen ,laat je niet door een ander op jagen.veel succers veder.groetjes johan vriend van baukje -
04 Mei 2014 - 17:48
Tootje Surie:
Oef dat was even bij lezen, ik had een week geen internet, een leuke kluif. Ik hoop dat je er nog heeeeeel lang over doet. Zo geniet ik van je verhalen.
Veel herken ik niet van jouw reis. Alles weer heel anders. Toch de ponton van ....... Ben het weer vergeten waar daar had ik ook foto's van gemaakt. Zeer herkenbaar. Ik zoek het zo nog even op, maar stuur dit eerst weg. Want het is al de 2e keer dat ik deze tekst schrijf. Als je naar een anderendaags terug gaat dan is mijn tekst ook ineens weg. Dubbel werk dus. Geniet maar fijn. Bon Camino Tootje -
04 Mei 2014 - 17:51
Tootje Surie:
Le pont du Dognon, mooi die spiegeling in het water.
Bon Camino
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
