Dag 107: Saint-Astier - Mussidan (30 km)
Blijf op de hoogte en volg Petra N.
06 Mei 2014 | Frankrijk, Mussidan
Vannacht geen nachtmerrie, maar ook geen droomprins... We hebben heerlijk geslapen met z'n drieën op één kamer onder lekkere dekbedden en tussen frisse lakens.
Maria heeft gedroomd over een erg gezellig personeelsfeest waar ze veel lol had. En zo worden we allemaal uitgerust wakker en hebben we zin in de dag. Vandaag gaan we naar Mussidan, 24 kilometer verder volgens de gids. Ik weet niet of ik daar nog wel op vertrouw, want de vorige dagen waren de afstanden telkens langer en ik begreep ook uit de verhalen van andere pelgrims dat de Amies in de Dodoigne nogal eigenzinnig zijn en vinden dat mensen langs de vaak langere, historische paden geleid moeten worden.
Als we aan de ontbijttafel zitten, komt de beheerder langs. Hij is een jolige Fransman van ongeveer veertig. Het kasteel met de bijgebouwen is van zijn ouders en hij beheert het. Zijn ouders hebben het een aantal jaren geleden gekocht en opgeknapt.
We betalen het pelgrimstarief, zestien euro en vertrekken omstreeks half negen. Vanaf het chateau staan pijlen richting een oud pad naar beneden. Het is prachtig om hier langs te lopen en met de loslopende geiten en kippen om ons heen wanen we ons in de middeleeuwen. De paden blijven prachtig, en lopen voortdurend door de natuur. Na zo'n zeven kilometer lopen we langs een paar huizen met schuren en vragen een oudere vrouw die buiten staat of we ergens in de buurt kunnen zitten. Ze pakt gelijk een stoel en schuift deze aan bij een tafel onder een boom. Er worden nog twee stoelen bij gepakt en de tafel wordt schoongemaakt en we mogen zitten. De hond komt er bij en is blij met aandacht. We mogen ook nog gebruik maken van de wc. Die is buiten om de hoek, naast de konijnenhokken. Als ik het deurtje open doe, zie ik een plank met een rond gat erin: een "húske", zoals mijn overgrootmoeder had... We verbazen ons erover dat zoiets nog bestaat. Het is verder wel netjes.
We bedanken de vrouw hartelijk en wandelen weer verder.
Zo nu en dan zien we een verdwaald huisje, maar verder is het erg rustig en lopen we voornamelijk in bosgebied.
Na nog eens zeven kilometer gaan we in een pas gemaaide berm zitten vlakbij een weg. Ik neem een soepje, en we eten en delen brood en kaas.
Als we de kaart erbij halen blijkt dat we compleet van de route afzitten, ook het boekje dat Leen heeft klopt niet met de markering. Omdat we niet langs grote wegen willen lopen, dat is ons gister slecht bevallen, volgen we de markering. Ik kan zo nu en dan met de gps vertellen waar we zijn. Leen is de kaartlezer en vindt het fijn om dan terug te vinden op de kaart waar we zijn.
Ondertussen begint het te spetteren en moet de regenjas aan en de hoes over de rugzak. Ik blijf wel met korte broek lopen.
Na nog eens zeven kilometer houden we weer een stop. Na het nodige geloosd te hebben, willen we nog wat gaan eten, maar dan gaat het weer regenen. We eten en drinken snel wat en pakken de boel weer op.
Ik heb uitgerekend met googlemaps dat het in totaal wel uitkomt op dertig kilometer en dit valt ons vies tegen. We stampen door, door de regen. Op een gegeven moment steken we het spoor over en doe ik de navigatie aan. De kortste afstand is dan nog 4,5 kilometer, de markering leidt een andere kant op. We besluiten de navigatie te volgen, want dan komen we al uit op dertig kilometer voor vandaag.
Voor mij gaan de laatste kilometers moeizaam. Leen en Maria wandelen erg sociaal. Leen loopt achter mij en Maria, die voor me loopt kijkt zo nu en dan even naar het mooie landschap totdat ik weer vlakbij haar ben en loopt dan weer verder.
Als we over de brug lopen over l' Isle zijn we ook al in Mussidan. Dan is het nog enkele tientallen meters en vinden we ons onderkomen.
De deur is open en als we naar boven gaan zien we een slaapkamer met drie stapelbedden. Er staan drie rugzakken. We denken te zien aan de kleren dat ze van drie mannen zijn, maar er is niemand in het pandje. We gaan douchen en kiezen een bed uit. Ik klim in een bed bij het raam. Maria prikt bij mij een blaar door die op het topje van mijn middelste teen zit.
En dan komen Jean-Marie en Luc met veel kabaal binnen; twee mannen die eerder op dezelfde slaapplaatsen waren als Leen en Maria. We worden alledrie omhelst en begroet.
Maria, Leen en ik hadden bedacht dat we 20 km voor morgen genoeg vinden. Ook de mannen gaan zo ver lopen en hebben al gereserveerd bij een B&B. Wij willen daar ook wel heen en Jean-Marie reserveert ook voor ons.
Dan overleggen de mannen met ons over het eten. Zij gaan hier eten en willen ook wel voor ons koken. Leen en Luc gaan samen nog wat eten er bij kopen. Hierna verdwijnt Luc in de keuken, wij mogen niks doen.
Een uur later zitten we met z'n vijven aan tafel. We eten lekkere soep en radijsjes. Dan krijgen we een gekookte aardappel met schil op het bord en moeten die schillen. Daarna gaan ze terug in een pan en worden ze geprakt met boter. We eten er een heerlijke omelet met champignons bij en een toetje na.
De mannen hebben het er maar druk mee en wij genieten er van!
Na het eten krijgen we een muzikale toegift van Jean-Marie op zijn mondharmonica. We zingen de liedjes die we herkennen enthousiast en een beetje uit de toon mee.
Maria heeft gedroomd over een erg gezellig personeelsfeest waar ze veel lol had. En zo worden we allemaal uitgerust wakker en hebben we zin in de dag. Vandaag gaan we naar Mussidan, 24 kilometer verder volgens de gids. Ik weet niet of ik daar nog wel op vertrouw, want de vorige dagen waren de afstanden telkens langer en ik begreep ook uit de verhalen van andere pelgrims dat de Amies in de Dodoigne nogal eigenzinnig zijn en vinden dat mensen langs de vaak langere, historische paden geleid moeten worden.
Als we aan de ontbijttafel zitten, komt de beheerder langs. Hij is een jolige Fransman van ongeveer veertig. Het kasteel met de bijgebouwen is van zijn ouders en hij beheert het. Zijn ouders hebben het een aantal jaren geleden gekocht en opgeknapt.
We betalen het pelgrimstarief, zestien euro en vertrekken omstreeks half negen. Vanaf het chateau staan pijlen richting een oud pad naar beneden. Het is prachtig om hier langs te lopen en met de loslopende geiten en kippen om ons heen wanen we ons in de middeleeuwen. De paden blijven prachtig, en lopen voortdurend door de natuur. Na zo'n zeven kilometer lopen we langs een paar huizen met schuren en vragen een oudere vrouw die buiten staat of we ergens in de buurt kunnen zitten. Ze pakt gelijk een stoel en schuift deze aan bij een tafel onder een boom. Er worden nog twee stoelen bij gepakt en de tafel wordt schoongemaakt en we mogen zitten. De hond komt er bij en is blij met aandacht. We mogen ook nog gebruik maken van de wc. Die is buiten om de hoek, naast de konijnenhokken. Als ik het deurtje open doe, zie ik een plank met een rond gat erin: een "húske", zoals mijn overgrootmoeder had... We verbazen ons erover dat zoiets nog bestaat. Het is verder wel netjes.
We bedanken de vrouw hartelijk en wandelen weer verder.
Zo nu en dan zien we een verdwaald huisje, maar verder is het erg rustig en lopen we voornamelijk in bosgebied.
Na nog eens zeven kilometer gaan we in een pas gemaaide berm zitten vlakbij een weg. Ik neem een soepje, en we eten en delen brood en kaas.
Als we de kaart erbij halen blijkt dat we compleet van de route afzitten, ook het boekje dat Leen heeft klopt niet met de markering. Omdat we niet langs grote wegen willen lopen, dat is ons gister slecht bevallen, volgen we de markering. Ik kan zo nu en dan met de gps vertellen waar we zijn. Leen is de kaartlezer en vindt het fijn om dan terug te vinden op de kaart waar we zijn.
Ondertussen begint het te spetteren en moet de regenjas aan en de hoes over de rugzak. Ik blijf wel met korte broek lopen.
Na nog eens zeven kilometer houden we weer een stop. Na het nodige geloosd te hebben, willen we nog wat gaan eten, maar dan gaat het weer regenen. We eten en drinken snel wat en pakken de boel weer op.
Ik heb uitgerekend met googlemaps dat het in totaal wel uitkomt op dertig kilometer en dit valt ons vies tegen. We stampen door, door de regen. Op een gegeven moment steken we het spoor over en doe ik de navigatie aan. De kortste afstand is dan nog 4,5 kilometer, de markering leidt een andere kant op. We besluiten de navigatie te volgen, want dan komen we al uit op dertig kilometer voor vandaag.
Voor mij gaan de laatste kilometers moeizaam. Leen en Maria wandelen erg sociaal. Leen loopt achter mij en Maria, die voor me loopt kijkt zo nu en dan even naar het mooie landschap totdat ik weer vlakbij haar ben en loopt dan weer verder.
Als we over de brug lopen over l' Isle zijn we ook al in Mussidan. Dan is het nog enkele tientallen meters en vinden we ons onderkomen.
De deur is open en als we naar boven gaan zien we een slaapkamer met drie stapelbedden. Er staan drie rugzakken. We denken te zien aan de kleren dat ze van drie mannen zijn, maar er is niemand in het pandje. We gaan douchen en kiezen een bed uit. Ik klim in een bed bij het raam. Maria prikt bij mij een blaar door die op het topje van mijn middelste teen zit.
En dan komen Jean-Marie en Luc met veel kabaal binnen; twee mannen die eerder op dezelfde slaapplaatsen waren als Leen en Maria. We worden alledrie omhelst en begroet.
Maria, Leen en ik hadden bedacht dat we 20 km voor morgen genoeg vinden. Ook de mannen gaan zo ver lopen en hebben al gereserveerd bij een B&B. Wij willen daar ook wel heen en Jean-Marie reserveert ook voor ons.
Dan overleggen de mannen met ons over het eten. Zij gaan hier eten en willen ook wel voor ons koken. Leen en Luc gaan samen nog wat eten er bij kopen. Hierna verdwijnt Luc in de keuken, wij mogen niks doen.
Een uur later zitten we met z'n vijven aan tafel. We eten lekkere soep en radijsjes. Dan krijgen we een gekookte aardappel met schil op het bord en moeten die schillen. Daarna gaan ze terug in een pan en worden ze geprakt met boter. We eten er een heerlijke omelet met champignons bij en een toetje na.
De mannen hebben het er maar druk mee en wij genieten er van!
Na het eten krijgen we een muzikale toegift van Jean-Marie op zijn mondharmonica. We zingen de liedjes die we herkennen enthousiast en een beetje uit de toon mee.
-
07 Mei 2014 - 16:29
Lucy En Nanning:
Dag Petra,
Nog geen reacties op je verslag, dat kan niet! Je beleeft elke dag zulke bijzondere dingen,
je wordt door zoveel mensen gevolgd, je bent al zo ver , je geniet en je doet het fantastisch.Ga zo door!
Met een hartelijke groet vanuit Hoogeveen -
07 Mei 2014 - 18:02
Tonny:
Hoi Petra,
Uit je verhalen blijkt dat je al een ervaren pelgrim aan het worden bent.Wat een leuke belevenissen maak je mee en je redt je prima.En al die overnachtingen op zulke mooie locaties.Frankrijk heeft toch echt veel charme.
We willen er ook zo wel een kijkje nemen. Je neemt je lezers mee op je voetreis en dat is voor ons ook heel leuk.Succes verder , ga zo door!
Hartelijke groeten van Tonny -
07 Mei 2014 - 22:09
Alice:
Lieve Petra, ik steek mijn neus ook weer eens om de hoek. Digitaal natuurlijk, maar het voelt alsof ik in jullie gezelschap verkeer en alles mee beleef. Zo mooi en beeldend schrijf je. Ik begrijp dat de regen jullie af en toe vergezelt. Hier is het niet anders, hoewel het relatief al goed weer is. Fijne avond nog en voor straks: slaap lekker. Lfs Alice -
07 Mei 2014 - 22:20
Hans:
Trouwens bewaar je wel alle adresjes? Ik denk dat ze zo langzamerhand vol zit met goede adviezen voor franse vakantie uitjes.
Deurloopn! -
07 Mei 2014 - 22:53
Klazien:
Haha wat grappig Petra, zo'n 'húske' hadden mijn opa en opoe vroeger ook, hoe herkenbaar.
Ik vind dat je grote afstanden per dag aflegt hoor, jeetje, 30 km. het is niet niks.
Fijn dat jij ons zo beeldend en vertellend laat meegenieten!
Heb je er al over gedacht om al jou dagboeken te bundelen en als boek uit te geven? Boordevol met tips voor volgende camino-gangers, een ware aanwinst ;).
Succes stoere meid!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
